Sunday, 28 May 2017

Paradisus voluptatis

Heri una cum Romano adulescente ad hortum ivi ut ambularemus. Spectabamus liberos parentesque eorum ludentes; sol in firmamento caeli lucebat igne terras. Per herbam transivimus viridem, dum colloquebamur de carminibus, fabulis, spectaculisque. Pax pendebat in aere pennis aureis, et ventus tenerissime susurrabat tangebatque flores candidos, qui iacebant sub pedibus. Rosae scintillabant pulcherrimae, et frondes arborum guttibus aquae coronabantur.

In hac Arcadia ambulabamus, ut supra scripsi, et sedebamus sub arbore ut cerevisiam biberemus frueremurque dapibus rusticis. Canes currebant, minime autem latrabant; silentium tegebat homines et benevolentia curas depellebat cogitantibus. Dum Romanus elegantissime de litteris disserebat, recumbebam humi et audiebam verba eius, quae maxime placebant. Recitavit quoddam carmen; arrisi. Nubes navigabat in mari siderum et ornabant caeruleum fastigium mundi.

Postea nescio quo pacto coepimus loqui de consiliis intimis. "Frater meus, qui minor natu est, puellam amat..." longam fabulam mihi de proprinquis suis sic narravit. Denique dixit se haud velle uxorem ducere ante annum XXXV aetatis. Quod cum audissem, exposuit ei meam opinionem de conubiis. Eum exhortavi ne umquam uxorem duceret, dixique me minime credere in amorem aeternum. Ut enim opinor, hoc genus amoris, velut vitulus aureus in sacris scripturis, falsum est. Mihi assensus est verbis, sed amphoram cerevisiae hausit, et herbam, quae inveniebatur haud procul ab eius manibus, divellit summa vi.

Tum ego, iocans: "Cupisne totum campum despoliare tuis rapinis?"

"Herba crescit et semper recrescet contra vim mortis." Desiit tamen et amphoram secundam cerevisiae in sacculo meo quaesit. Potio spumavit atque ebullivit super digitos eius, quos extemplo extendit ad os ut frigidam cerevisiam delingeret. Deinde inquit, "Ecce pueri ludentes in collo. Equidem quoque volo filium habere - at tantummodo filium unum, unicum thesaurum mihi."

His auditis, conticui et manus meas per folia traxi, qui motus excitavit sonum delicatum. Et ille: "Visne liberos parere?"

"Nec parere infantes queo, nec parere marito."

Sciebam eum maxime causam exquirere huius consilii velle, minime tamen ausus est me rogare. Rubuit igitur et coepit aliam fabulam de fratre suo tradere. Aspiciebam laborantes apes, quae huc et illuc circumvolabant ad mel faciendum dulcissimum. Somnus me oppressit, et vox eius me operuit summa voluptate; cum oculos rursus aperui, vidi eum legentem iuxta me.

"Quid legis?"

"Carmina." Magna voce nonnullos versus pronuntiavit. Haud omnium verborum memini, haec autem sententia adhuc mihi haeret animo: Nec murmur nec cogitatio nec osculum nec aspectus pereat. 

Ita horas egimus in paradiso voluptatis loquendo, bibendo, quiescendoque. Nostra vero laetitia adeo fragilis erat ut occideret una cum occasu solis. Sedebamus in tenebris, dum ventus acerbus nobis imminebat; caeruleus apex terrarum prae oculis evanuit et atra nox irrepsit caelo. Corvus quidam cecinit; quo audito, horrui et corde tremui.

"Discedamus."

Romanus nutu mandato huic assensit, sed me intuens moratus est. Tandem ego: "Quid me intueris?"

"Nullam ob causam," inquit, at in oculis eius repperi caliginem vesperae. Quod cum vidissem, omnia ineffabilia intellexi. Ammiseramus paradisum antequam profecti sumus ex horto.

Friday, 26 May 2017

Librorum servatrix

Filius Dei in terram descendit ut homines servaret; ego vero nata sum ad libros servandos. Piscator enim hominum minime sum; immo cupio servatrix librorum esse. Hodie hunc librum miserrimum emi XV sestertiis:

Maxima cum cura librum tersi liquore quodam, qui anglice 'acetone' vocatur. Puellae hoc uti ad pigmentum unguium detergendum solent. Ecce liber et novus et pulcher, quem nunc possem vendere magno pretio, si mihi placeret ita facere. Nihilominus volo hunc librum mecum habere, diligo enim comoedias Terentii:

Insuper laetor, quod hic liber anno abhinc CC annos, id est anno MDCCCXX, editus est. Eo tempore Napoleon, imperator praeclarissimus Gallorum, moriens in exsilio super lectum iacebat. Nonnulli homines in C.F.A vivebant sub iugum servitutis. Ioannes Mill, philosophus egregius, iter fecit in Galliam. Propheta scriptorque libri Mormonis, Iosephus Smith, somniis vidit primam Dei apparitionem. Eodem anno nata est Anna Brontë scriptrix, cuius sorores vocabantur Carlotta et Aemilia. Cum hunc librum manibus teneo, tum vitas, facta, moresque maiorum tango; quam ob causam maxime mihi libent libros antiquos emere, ut meam impleam bibliothecam codicibus venustissimis.

Ne vos per ambages traham, nunc ad alia pergam. Cras ibo ambulatum, Romanus enim - de quo, nisi fallor, iam scripsi - vult mecum colloqui. Ut verum dicam, timeo ne me amet; ex qua exspectatione sollicita certe videtur me superbissimam esse feminarum. Minime vero duco omnes pueros, qui amici sunt mihi, me amare; sentio autem Romanus me ultra modum diligit, nec facile est rationem huius coniecturae vobis exponere. Nihilominus credite mihi: scio me amari ab eo, quem haud amo. Totum enim cor meum se altero viri - cui nomen est T. - subicit. Vae adulescentibus, vae amantibus! Semper prave amamus, quam ob rem summis affligimur doloribus. Utinam Romanus alteram puellam amet, et T. me amet...haec vota tamen inania videntur.

Lectores, fateor me nescire quidnam faciendum sit. Romanus amicus est mihi, atque idcirco me oportet cenare et ambulare cum eo. Nolo autem eum 'in errorem ducere', ut dicitur; metuo ne putet se a me diligi. Opinor quidem me nunc inter Scyllam Charybdimque navigare. Ceterum doleo, quod nequeo Romanum mutare in T. Quod si ita esset - si T. me peteret amantem - certe gauderem sine fine, sine modo, sine dubitatione.

Wednesday, 24 May 2017

De divinatione

Heri subivi ultimum periculum, nec ullae probationes mihi remanent. Nunc, ut veram dicam, ineffabile quoddam gaudium me implet flammis beatitudinis. Fortiter et acriter pugnavi periculaque  tribus proeliis depuli; tranquillitate tandem fruor. Quis enim felicior est discipula, cui non est discendum? Et quis beatior quam ea, quae potest languescere in otio atque etiam hebescere? Antea tempus miserrime agebam ut res gestas discerem memoriaeque mandarem; nunc autem laetor, quod mihi licet litteras latinas graecasque per totum diem legere et commentarios scribere.

Fabulam etiam Dostoyevskis, cuius nomen difficile declinatur latine, nominatam 'Adulescens' summa cum voluptate lego. Scriptor ille enim, optimus et maximus omnium Ruthenicorum, bene sciebat quo pact cogitationes posset describere adulescentium, quorum in animis innocentia irae, pax temeritati, amorque taedio miscentur. Satis iam scripsi, ut iudico, de hac fabula. Fortasse vero requiritis, lectores, cur libri mihi optime placeant. Causam huius dilectionis proferre nequeo, sed ab ineunte aetate flagravi studio litterarum.

Cum parvula infans essem, parentes mei - secundum mos Sinicorum - nonnullas res prae me deposuerunt, atque hoc modo conati sunt meum divinare ingenium. Plura, ut videtur, de hoc genere divinationis narrare debeo, difficile enim est hanc consuetudinem intelligere. Ut exemplum proferam, si puellula quaedam gladium eligit, credunt genitores eam esse praeditum summa fortitudine, et si anulum aureum tangit, dicunt fore ut uxor lautissimi viri esset. Ne longa sim, futura liberorum possunt significari a rebus, quae magis placent liberis.

Itaque prae me erant liber, gladius, panis, poculum, anulus, et multa alia, quae nunc praetereo, nam enumerare illa longum est. His vero visis, manus parvissimas statim extendi ad librum capiendum. Parentes riserunt et librum e meis digitis extraxerunt; deinde rursus me posuerunt humi prae sparsis rebus. Iterum magno cum conatu corpus verti meum ad librum; quo adepto, conata sum verba legere. Quamquam mihi nulla erat, eo tempore, scientia litterarum, diu animum huic operi adieci. Quod cum parentes aspexissent, pronuntiavit pater fore ut discipula disertissima essem. Ne tamen mentiar, credo hanc divinationem fuisse fallacem. Discipula quidem sum, non autem diserta; sed via longa mihi patet, et fortasse quandolibet scientiam veram adipiscar.

Si vobis, lectores, sunt infantes, vos exhortor ut eodem modo futura eorum discatis. Etiam cum - ut bene scitis - divinatio minime possit verum fatum hominum ostendere, opinor tamen hunc ludum esse iucundissimum.

Monday, 22 May 2017

Non moechaberis

Ab amico meo, quem vocemus P., primus enim amator fuit mihi, heri litteras accepi. Me rogavit quid nuper fecissem atque inquit, 'Equidem spero te optime valere, nam pulcherrima es. Visne me convenire?'. Exposuit quoque alias sententias plenissimas nugarum, quas fingere potestis; credo enim, lectores, tales viros inveniri ubicumque. Eius verba cum legissem, responsum perbreve dedi: 'Et tua amica?' Ei enim amica est formosissima, quae multo iunior eo est.

'Mea amica,' respondit Casanova iste, 'non vivit mecum, quia litteras discit in quadam provincia Asiae. Quam ob causam volo amicam invenire alteram.' Nec homo ridiculissimus intellegebat quare, his auditis, irascerer. Utinam, lectores, vobis possim nuntiare me eum exprobravisse, sed et voluntas et otium defuerunt mihi ad moechum corrigendum. Idcirco nihil praeter 'Tace, puer improbe' dixi, postulationesque eius neglexi. Mihi tamen constat eum esse stultissimum bestiarum nequissimumque hominum.

Nihilominus, ut soleo, postea multum ac diu de hac re cogitabam. Mihi constat omnes homines - et mulieres et viros - nova antiquis praeferre, atque idcirco placent mortalibus plures habere amantes, etiam cum mariti (-ae) sint. Cognovi, inquam, permultos viros maritos, qui mihi sunt sodales, minime vero ullum fidelem vidi. Ut opinor, feminae quoque maritos spernunt et petunt 'amansiunculos', ut verbo Petronii utar. Nullam veram fidem, nullam virtutem, nullam constantiam in hoc mundo inveni. Quocumque verto oculos dolos aspicio. Quas ob causas minime, ut saltem credo, feminas oportet se nubere maritis; neque decet viros ducere uxores in matrimonium. Haec enim consuetudo, quae sancta nobis videtur, cum alligat corda tum libidines concludit. Ut fateor, via aperta haud praebenda est libidinibus, sed et difficile et stultum videtur homines cogere contra naturam vivere.

Amemus igitur sine catenis conubii, ne ad fallendum coniugem impellamur. Cum quidem sententiam scripturarum hanc lego: 'Non moechaberis', etiam 'non ibis in matrimonium' intellego. Omnes enim moechi vehementissime incusantur more maiorum, non quia voluptatibus Veneris fruuntur, sed quia iugum coniugale rumpunt atque hoc modo nocent coniugibus miserrimis. Sine autem hoc laqueo, qui vocatur 'matromonium', nemo potest adulter esse. Numquam igitur, si meum accipiatis consilium, moechemini. Ite, lectores, et multiplicamini; noli vero esse fallaces, quia amor furtivus nec hominibus nec diis placet.

Saturday, 20 May 2017

O Hierosolyma aurea civitas

Heri cenavi una cum duobus amicis, quas maxime diligo. Una horum erat N., quacum in theatro spectaculum videram; altera I., quam nuperrime cognovi. Comedimus cibum Italicum; ego maxime fructa sum isiciis ex carne agni factis, quae coctae erant vino caseoque. Insuper bibi potionem roseam, in qua erant aqua vitae sucusque dulcis. Cum animum adiciebamus dapibus opimis, tum colloquebamur de spectaculis, libris, itineribusque.

N. nobis narravit multa de terra Israel, ubi nonnullos per menses habitaverat ut laboraret in agris disceretque linguam hebraicam. 'Urbs Ierusalem,' inquit, 'minus mihi placebat civitate Tel Aviv, populus enim illius oppidi incivilior videbatur quam huius gens.' Quam sententiam cum audissem, cupienter eam flagitavi ut causam discriminis exponerem. Ad quod sic respondit: 'Nescio cur ita sit, sed pauciores homines, qui in Tel Aviv vivant, in Deum credunt. Ierusalem immo aurea civitas est religiosissimis, quam ob rem inibi rustici et rudes inveniuntur. Ut enim opinor, religio affert et insolentiam et inhumanitatem.'

Huic sententiae libenter assensimus. Cum autem reversa sum domum ut quietem caperem, diu de hac re cogitabam. Mihi constat nos nunc vivere in temporibus alienissimis, verbum enim 'religiosus' nobis videtur quoddam esse genus contumeliae. Maiores vero laudere solebant religiosos homines, qui servabant fidem et secundum leges vivebant. Nolo, lectores, omnino maioribus assentire; nos enim minime decet contemnere saecularia et recedere ad claustra. Modus enim vivendi, quem maiores sequebantur, non convenit naturae; ii mulieres mittebant sub iugum coniugale, et servos cruciabant nullam ob causam. Quapropter videtur mihi mores huius saeculi meliores esse quam consuetudines priscas.

Attamen maereo, quoniam adoramus urbanos et despicimus rusticos; ut saltem duco, quaedam benignitas inest rusticis, quam urbani nequaquam possunt consequi. Simplicitas, brevitas, atque etiam tenuitas, quae sunt bona hominum agrestium, minime dissipantur. Bona autem nostra - credo enim vos omnes habitare in oppidis - alligantur nutui Fortunae, quam ob causam fragiliora sunt vitreis poculis.

Fortasse mihi dicetis: 'Satis horum! Semper de iisdem rebus quereris, et nos taedet tuarum lamentationum.' Mea tamen sententia haec dicenda sunt, nam spectaculis cotidie fruimur et nugibus animum adicimus. Torpentes, paene sine sensibus, terras transimus, alios amamus, cibumque sumimus. Cum autem oculos pascimus, neglegimus animum, qua de causa morbus internus putrefacit mentem vehementer corque debilitat. Vos igitur, lectores benignissimos, exhortor ut otium capiatis ad cogitandum, consultandum, consiliandumque.

N.b. Etiam volui vobis fabulam narrare de amico meo, qui moechus est. Nunc autem necesse est mihi res gestas discere. Itaque valeatis, et exspectate proximos commentarios...

Wednesday, 17 May 2017

Diu et acriter pugnatum est

HORA NONA, ante proelium 

Hodie bene mane surrexi, cum ineunda sunt mihi nonnulla pericula de rebus gestis Britannicorum. Ex fenestra ortum aspexi solis, et ientaculum sumpsi, quamquam maxime timebam 'proelium' futurum. Ut enim in libro Iob traditum est nobis, 'Vita hominis est militia super terram'. Huic adicio: "Vita discipulis est bellum interminabile'. Perculsa metu haecque meditans in balneum ivi ad corpus lavandum. Credo Lacedaimonios ante proelia maxima crines ornavisse composuisseque pectine aureo. Ego quoque capillos castaneos magna cum diligentia pexi, non propter vanitatem, immo ad compescendum timorem.

Posthaec curro vecta sum ad aedificium, in quo pericula subeunda sunt discipulis miserrimis. Nunc sedeo in aula magna; decima hora (quae quoque hora quarta vocatur more Romanorum) inibo pericula. Necesse erit mihi III tractatus scribere de historia Anglorum, et praesertim de regina Elizabeth prima, quae sapienter terras regebat. Etiam de hibernis ecclesiaque eorum scribam - vel, ut verum dicam, spero me esse scripturam de hac re; minime enim potero materiam tractatuum eligere. Immo me oportebit ad proposita respondere. Utinam res bene eveniat, ut liceat mihi de his rebus, quas supra exposui, opera scribere. 

HORA SECUNDA POST MERIDIEM, post proelium 

Veni ad aulam, vidi questiones, tractatus scripsi atque idcirco vici. Optime nunc valeo, et laetor quod scientia haud deerat mihi, cum scribebam de regibus Anglorum deque maleficiis. Nequivi, ut antea volueram, res gestas gentis Hibernae narrare, difficilius enim videbatur sententias meas ad hoc thema redigere. Sed haec hactenus; nolo plura de proelio nuperrime pugnato dicere. Ne vos per circumitus traham, intellegatis, lectores, me superavisse difficultates. Probata sum nec cecidi.

Nihilominus, ut saltem videtur, campus nunc tegitur corporibus infeliciorum. Discipuli maerent, voces autem eorum lacrimaeque ad aures deorum non perveniunt. Cras animum dabo quieti, at perendie rursum incurremus in proelium. Ubi misericors, pax, otium? Sentio me nimis queri, ut soleo. Debeo vero gratias ago caelestibus spiritibus, quod incolumis ex ore leonis discedi. Nec me decet esse sollicitam in crastinum, nam 'crastinus dies sollicitus erit sibi ipsi'.

III horas pugnatum est, in quo proelio copiosum effundi sudorem, sed - quod maioris est momenti - adhuc supersum. Gaudeo igitur, et spero vos etiam hodie bene valere.

Monday, 15 May 2017

Mater invisa, mater cara

'Honora patrem tuum et matrem tuam ut sis longevus super terram.' - Ezekiel

Cum parvula essem, discebam me oportere mandatis parere parentium, ut proba viderer filia. Quam ob rem diu patiebar iniurias, neque umquam ausa sum me iuste defendere. Mater solebat sine causa irasci, et pater meus lucrum petebat in alienis terris, quam ob causam eum fere numquam vidi. Nescio cur, sed mater me culpabat propter absentiam sui mariti. Ut verbis matri utar, "Necesse est patri tuo sine otio laborare, nam liberi solent pecuniam vorare, quemadmodum leones edunt lepores."

Eo tempore credebam matri, quamquam eius sententia incredibilis videbatur; nunc vero minime ei assentior. Primum dicendum est parentes meos pecuniam habuisse; idcirco pater ob avaritiam nec ob necessitatem faciebat negotium. Insuper parvuli malunt, ut saltem opinor, parentes habere quam supellectiles.  Ut exemplum proferam, pater quidem munera permulta mihi petenti dedit, haec autem minime placuerunt. Haud enim opus erat mihi munificentia, sed amore.

Cum parentes raro viderem, et amici nulli essent mihi, sedebam domi et libros legebam. Haud enim licebat mihi una cum aliis puellis mei vici iocare et ludere, quam ob rem saepe ex fenestra ridentes spectabam liberos et sperabam me quoque posse frui pueritia tali, quae videbatur plena voluptatum illicitarum. Nonnumquam avus meus me docebat litteras sinicas, attamen eum maxime timebam, quia magna voce carmina discenda pronuntiabat et me impellebat ad discendum non verbis benignis, sed minacibus obiurgationibus. Nihilominus 'sub pinnis eius', ut in quodam psalmo scribitur, multa utilia didici, quae etiam nunc memoria teneo: sinice loqui scribereque bene scio.

Valde metuebam, ut supra scripsi, iram avi, sed mater me maxime terrebat. Calceamenta induebat lignea, quae personabat in via. Difficile videtur sonum horum calceamentorum describere vocabulis latinis; utar tamen verbis 'clec clec'. Quae cum audissem, sciebam me oportere in cubiculo latere, ne occurrerem matri iratae. 'Iratae' dico, nam semper irascebatur; fateor me numquam eam perspexisse arridentem, etiam cum pater adesset.

Quemadmodum arbores sub umbra altiorum crescunt, crevi sub tempestatibus et facta sum cum fortis tum prudens (ut saltem credo). Annum agens sextum decimum collocuta sum cum matre, volui enim  scire quare tam crudelis esset. Ubi responsum a matre flagitavi, ea diu cogitavit et tandem 'nescio' inquit. Post hoc colloquium minime matrem timebam, nam ex hoc unico verbo omnes rationes causasque didiceram. Nesciebat cum me amare tum se benigne erga filiolam gerere, nam ipsa numquam sensit amorem; frigida mater frigidam peperit filiam.

His intellectis, incepi matrem diligere et amare, et nunc honoro - quamquam facilius est hoc dicere quam probare - et patrem et matrem. Heri, lectores, una cum matre in taberna cenavi. Cum audissem clec clec, nullus timor ortus est in meo corde; immo risi, et matrem advenientem amplexa sum.