Monday, 30 May 2016

Negant enim quemquam esse virum bonum nisi sapientem

Alea iacta est - vel potius dicam, amor finitus est. Nuper bibebam, legebam, scribebam; his diebus certior facta sum me erga M. nullam amorem gratiamque habere. Cur adeo irata sum, ut puerum, quem longa tempore in corde tenebam, subito relinquerem? Periocham vobis sine mora exponam. Repudio eum, nam iam diu ex vinculis amoris me liberare volo, et reapse debeo me adiungere cum amico meliore. Secundum Ciceronem, opus est nobis amicitiam facere cum hominibus bonis, sapientibus, prudentibusque. Profecto debemus spem ponere in consiliis, non in temeritate vel amentia. M. autem est puer summa temeritate, summa amentia, summaque imprudentia. Omnia eius sunt superiora, caduca, et incerta. Vespera nuperrima Z. vidit cum alio puero, et ille extemplo eos modo puerili turbavit, una cum puellis stultissimis. Cum mihi narraret id quod fecit, audacia eius minime mihi placuit. Ut opinor, continentia ac temperantia sunt meliores quam procacitas; virtus vera invenitur in iis, qui semper cogitant et rare festinant. Ut bene videtis, lectores, M. immo rare cogitat et persaepe festinat. Quo, M, diversus abis? Et cur tam celeriter curres? 

Nimirum Z. non vult eum in gratiam revocare, is enim certe cum puerilis tum rudis videtur. Voluit Z. per nefas capere ex amplectu alterius amantis, sed mihi constat eum iam amisisse opportunitatem. Ne mentiar, temeritas eius magnopere me taedet. Equidem quondam reverentiam habui ad eum, nunc autem me decet ei exprobare, nam quibuscumque viis conatus est gratiam amicae servare, eoque modo ausus est per dedecus atque maximam contumeliam amittere bonam famam. Idcirco me decet gravate relationem cessare - sed scio me non tam crudelem futuram esse! Hactenus mihi videor de gestis eius quid sentirem, potuisse dicere. 

Sed de hoc alias, nunc redeo ad id quod feci. Hodie librum Dostoyevskis perlegi, nomine 'Aleator ille'. Nescio quid dicam de hoc libro, nam Dostoyevski scriptor egregius mihi videtur, quam ob rem non necesse est mihi sententias eius laudare. Ne longa sim, pergam ad res alias. Nocte nuperrima bene dormiebam; super lectum recubui hora nona (hora quindecima modo Romanorum), et e lecto surrexi, mane proxima, etiam hora nona (hora tertia secundum morum priscum). Itaque non adeo fessa sum, ut ante somnium senserim. Mox proficiscar in bibliothecam ad omnia debita solvenda. Sine ulla dubitatione volo vectigalia tollere, nam persaepe libros peto ex hac bibliotheca, et ordo librorum huius loci mihi magnopere libuit. Redde Caesari quae sunt Caesaris, et quae sunt Dei Deo - igitur reddam bibliothecae quae sunt bibliothecae (ecce casus dativus et genetivus verborum generis primi) et vicissim sumam id quod mihi est: sapientiam, virtutem dulcem, fontem deliciarum omnium.
Utique sapienter quam M. me tractabo! 

Friday, 27 May 2016

Rex gallicus cadit, gallus canit, flet solitaria puella

Nuper bene dormiebam ac cibo bono fruebar, latineque librum VII Livii 'Ab Urbe Condita' legebam. Hodie autem historiam Ludovicii XVI uxorisque eius perlegi, de temporibus ante rem novam gallicam (gallice la révolution française). Saepe scribitur Ludovicum stultum infirmumque fuisse, et Mariam Antoninam meretricem feram, cum re vera summa pudicitia essent. Ut verum dicam, rex Ludovicus nihil sciret de re publica rebusque regiis, cum acciperet coronam auream patriae. Femina eius, quae antea vita molli idoneaque fruebatur, quoque nescivit quomodo optime se gereret. Non solebat pecuniam recensere aut computare; immo omnia profligabant conviviis deliciisque. Scriptor libri, Nesta Webster, tametsi quasdam sententias falsas in mente habebat, tamen recte scripsit Mariam reginam hostiam innoxiam fuisse. Populi gallici egebant frumentis pecuniisque, igitur eam graviter accusabant in multi. Exempli gratia dicebant ut regina cum multis patriciis aduleteriam committeret, et filius eius primus non ortus esset de marito. Ut fortasse videtis, conati sunt reginam incusare his criminibus, horumque veritatem invenire minime potui. Quandolibet, ubi docta ero in rebus huius generis, profecto librum scribam de vitis (et vitiis) reginarum.

His diebus saepe cum M. locuta sum, et loquebamus aventer de historia Europaea, linguis, libris quos iam legeramus, carminibus, spectaculis, ludis, tabulisque variorum artificiorum. Sed scio amicitiam inter nos non esse amorem, ille enim amat puellas alias. Me decet hic exponere aliquid de amoribus eius. Primum desideravit puellam J, deinde Z. Affinatem longam magnamque habebat cum. J, quae tandem se movit ad terram alienam. Inquit mihi: J. amans unica est, ut opinor, quam summa voluntare amare possum. Recens cepit amorem erga Z. in corde tenere, ne autem mentiar, duco animum eius adhuc in J. adversum esse. Et ego non sum, infeliciter, in sententiis huius pueri. Fortasse me requiristis: Num nolis relationem cum eo habere? Nonne opus est tibi libertate fruere? Ego vero respondeo: Recte dicistis, certe gaudeo, quod sola sum, sed nonnumquam amorem sentire cupio. Nos homini egerunt amoris, itaque adficior aliquando magna tristitia, nam sine amico ullo iter facere per vias duras debeo. Secundum Ciceronem, magistrum omnium scriptorum:

Est autem amicitia nihil aliud nisi omnium divinarum humanarumque rerum cum benevolentia et caritate summa consensio.

Inde sine amicitia, quomodo possim tangere res divinas humanasque? Quomodo possim vitam plenam agere, quomodo mentem meam implere? Pars gentis hominum sum, itaque necesse est mihi cum aliis partibus ludere atque aetatem agere. Eo modo potius discam de natura vitae significationeque mortis. Deinceps summa tranquillitate vivere potero, nam habebo id quod ad delectandum animum aptum est. Sine dubio asserere queo ut amicus idoneus emolumentum optimum sit vitae.


Wednesday, 25 May 2016

LLPSI: Bono evento fruemurne?

Heri capitulum novum libri 'Familia Romana' Orbergis scripsi, nam finem meliorem legere volui. Si velitis cum notis legere, ite quaeso ad https://docs.google.com/document/d/1M6umi_bZ3SuAThcoJFrWsbwWr1pvn2RllnLriJ6ENd0/edit.

Capitulum Tricesimum Sextum CAP. XXXVI


B O N O    E V E N T O    F R V E M V R N E ?


Ecce familia Romana. Quintus adulescens est dominus. Paterfamilias antiquus, Iulius, anno nuperrimo mortuus est; cum in praedium suum Albanum venisset, occisus est a colono improbo. Exercitus Romanus necatorem scelestissimum invenit atque in cruce fixit. Dum haec geruntur, liberi Iulii ambo in pede crucis stabant. Magna voce inquit Iulia: “Da, improbe, poenas!’ Puella lacrimans tenebat rosam in manu parva. Olim pater ei osculum dederat, et malum, et pirum. “Noli maerere,” dixit Quintus togatus, quamquam in oculis suis aegre retinebat lacrimas. Doloribus affectus est, quod amisso patre nescivit quomodo familiam agrosque sustineret. “Utinam frater noster Marcus adhuc viveret!’


Kalendis Iuniis vero vetus memoria patris oblitus est. Ecce gallus canit: “Cucurru! Cucucurru!” Quintus e lecto surgit et novam diem salutat. Ambulat segniter, nam claudus est. Cum puer esset, de parvo ramo ad terram caderet. Etiam nunc pedem aegrum habet.


Hodie est dies nuptiarum Iuliae. Davus, senectus servus, cubiculum intrans Quinto salutem dicit. “Si velis, domine,” inquit parva voce, “lava faciem et manus. Deinde procede ad triclinium. Ientaculum est paratum; sed fortasse praefers edere in horto?”


Quintus tacet. Toga induta, capite lavato, Davus diu manet, nam exspectat responsum domini. Tandem servo interrogat: “Cur soror mea tam quieta est?”


Davus: “Adhuc in lecto est.”


Quintus: “Mehercle! Iulia, quae mox se nubet Sexto, adhuc dormit! Excita eam!” Parumper cogitat, deinde ait se cibum sumpturum esse in peristylo.


“Fiat voluntas tua.”


Sedet mater Aemilia in atrio ante impluvium magnum. Syra, quae bona ancilla est, una cum domina loquitur de cena nuptiali. Aemilia filium consistentem vidit. “Quid vis?” inquit, “Cur non comedis in triclinio?”


Quintus: “Cupio aeribus puris frui.”


Aemilia: “Nonne habebimus mox imbrem? Ecce caelum nubibis atris operitur. Te decet, ut opinor, infra tectum manere.”


Syra tacet. Quintus est erus summa temeritate. Mater filium aspicit, filius matrem. Denique Quintus inquit: “Recte dicis. Mox sol rursus lucebit, et ambulare foras potero. Interdum dic mihi quam ob rem disputetis.”


“Disputamus de…” Aemilia frontem contrahit. “Confarreatione sororis tuae.”


Quintus: “Cur autem? Omnia et provisa et parata et constituta sunt.”


Aemilia silet. “Iuliola est filia unica, volo igitur caeremoniam nuptialem eius optimam esse.”


Nunc Syra inquit: “Noli timere, domina carissima.” Deinde se vertit ad Quintum. “Ī, quaeso, et cibum sume!”


Quinto discesso, virgo in atrium venit. Ancillae iam eam ornaverunt habitu mulieris. Gerit stolam candidam, tunicam albam, quae vinciuntur nodo Herculeo. “Euge!” exclamat mater cum puellam spectat. “Pulcherrima sponsa es! Velut rosa, velut lilium.”


Syra ridet. “Nulla rosa tam pulchra est quam Iulia mea!”


“Gratias vobis ago,” inquit Iulia rubens. Est puella summa pudicitia, ergo rubescit cum laudatur. “Spero ut forma Sexto placeat.”


Vox magna auditur: “Equidem credo te formosissimam esse.” Avunculus Iuliae arma gerens intrat. Miles fortissimus erat in bello Gallico, qua de causa honores e manu Caesaris quondam accepit.


Aemilia surgit. “Salve frater!”


“Salvete omnes,” respondit Aemilius. “Ubi gentium est dominus domi?”


“Quintus scribit in cubiculo suo,” narrat Iulia. “Semper ibi manet scribens ac rescribens…conata sum litteras legere, sed me castigavit atque expulsit.”


Aemilius exhalat. “Post mortem Marci…”


“Frater!” Aemilia vix retinet lacrimas.


“Vae mihi,” inquit Aemilius. “Semper errores facio. Ignosce mihi, numquam memorabo Marc-“


“Avuncule!” clamat Iulia.


Aemilius silet. Syra ridet: “Hahae!”


“Iocus iste non mihi placuit,” inquit Aemilia.


Omnibus tacentibus, ianitor ianuam atriae pulsat. Extra ianuam ait: “Heus, sponsus Iuliae adest!”


“Sed nondum parata sum ad flammeum gerendum!” Iulia pallet.


‘Ī, Syra, cum ancillis aliis, et compone comam effusam Iuliae!” imperat Aemilia. Ancilla paret atque exit una cum virgine. “Et tu, Aemili,” ait mater, “Procede ad limen et dic salutem Sexto!” Aemilius item paret.


Postremo Aemilia sola sedet in atrio. In conspectu suo videtur Quintus ambulans inter vineas vacuas. Fruges vinearum sunt uvae, hae autem mense Septembri maturae sunt. Kalendis Iuniis vites nondum crescunt neque uvas ferunt. Quintus legit sententias, quas antea in tabulis scripsit.


Aemilia mussitat: “Utinam sciam ad quem cotidie scribat!”


Sextus et Aemilius aggrediuntur matremfamilias. “Salve,” dixit Sextus, qui est tam validus quam bos. Multo maior ac validior est quam Quintus, qua de causa - ut omnes ducunt - invidia ferocissima orta est inter eos.


“Cur tam mature advenisti?” interrogat Aemilia.


“Cupiebam carissimam Iuliam videre ante caerimoniam. Adeo celeriter currebam per totam viam, ut calceamenta alba polluerem! Ubi est Iulia?”


“Est in cubiculo,” respondit Quintus. Dum Sextus loquebatur, clanculum atrium intravit. Tabulas e manibus super mensam posuit, nunc igitur manibus vacuis stetit prae inimicum. “Ah, videte!” inquit. “Porcus per ostium intravit.”


“Quinam porcus?” ait Sextus, qui non est vir magno ingenio.


“Verbum satis sapienti,” respondit Quintus acerbius.


Sextus cogitat, sed non intellegit significationem verborum. Repente carmen auditur, et puella formosa venit in atrium cum hospitibus. “Age,” exclamat Sextus gaudens, “Eamus ad solemnitatem nuptialem celebrandam!”


“Vale bene, Iulia,” dicit Quintus. “Equidem maneo domi.”


“Mi fili,” inquit Aemilia, “Cur tam gravis esse videris?”


“Valete omnes,” respondit Quintus, et pergit in cubiculum suum.


Iulia exhalat. “Frater meus est semper infelix.”


“Impossibile est placere ei, et nolo laterem lavare,” ridet Sextus. “Agedum, procedamus domum meam!” Mater Aemilia, avunculus Aemilius, amici, servi, ancillaeque processionem magnam faciunt. Maritus et uxor in curro vehuntur, sed alii in equo. Canent fidibus, tibiis, vocibusque. Epithalamium cantant his verbis:


“Vesper adest, iuvenes, consurgite: Vesper Olympo


exspectata diu vix tandem lumina tollit.


Surgere iam tempus, iam pinguis linquere mensas,


iam veniet virgo, iam dicetur hymenaeus.


Hymen o Hymenaee, Hymen ades o Hymenaee!”


Postremo via ante villam iterum vacua et tranquilla est. Quintus in cubiculo sedet scribens super tabulas. Ianua cubiculi clausa, epistulam scribit ad fratrem defunctum. In parte superiore tabulae nomen ‘Marci’ litteris planis inscriptum videtur. Videamus id quod aventer scribit.


Quintus Marco salutem dicit.


Hodie soror nupsit Sexto; meministine Sexti? Eum odi; utinam mortuus esset pro te! Iuliola pulcherrima virgo videtur in habitu sponsae. Certe debes maritum Iuliolae cognoscere, nam in proelio Pharsalico quoque pugnavit. Equidem numquam miles Romanus fiam, pedem enim debilem habeo. Sed iam satis scis de infirmitate mea. Quid agis apud Pharsaliam? Spero ut iam in Arcadia quiescas. Vidistine patrem nostrum? Habesne papyrum? Cur numquam mihi responsum das? Vale bene, mi frater. Plura scribam, cum otium mihi erit.


Facit finem scribendi et ponit litteras in galea antiqua fratris, ut solet.  

FINIS

Monday, 23 May 2016

Aemulor amantibus, sed aemulor caelestes

Impedita sum quo minus scriberem tristitiae causa. M. iterum mihi maledixit, nolui enim facere id quod voluit. Quantum in me erat, conata sum tamen in gratiam cum eo ire, postea autem nihil mihi loquebatur. Quam ob rem nihil abest quin sim miserrima. Scio ut debeam eum oppugnare cuniculis, non machinis; id est, necesse est mihi artem amatoriam invenire ac exercere. Reperiuntur qui dicant arma mulieris sunt verba, me decet igitur verbis uti ad pacem petendam. Quamquam duco me solam sine eo esse, saltem gaudeo, nam liberata sum de vinculis amoris. Olim putabam eum amantem esse: adeone me fuisse fungam ut qui illi crederem? Cognovi eum abhinc novem annos, et semper erat - atque erit - puer summa contrietate. Eum amo - nequeo negare id quod verum est - necesse erit autem socordiam flammasque in corde meo mutare, ut ei veniam dem. Postremo spero ut amici simus, sed iam duco spem hanc frustraturam esse. Ad Kalendas Graecas M. se tractabit aequaliter benigneque. Amor noster est, facile dictu, lusus naturae, nam de summo animo eum amo, is autem animo meo fruitur. Me habeo male vapideque, et mea non est culpa, vero sua. Infeliciter nolo amicitiam bonam qua de causa perdere, itaque hoc tempore sedeo compressis manibus, usque ad finem turbationis in mente mea.

Verbum 'aemulor' nuper didici. 'Aemulor' cum casu dativo significat anglice 'I envy', accusativo autem 'I imitate'. Igitur possum dicere me aemulari amantibus et caelestes; quamquam libenter aventerque M. amare volo, opus est mihi deas caelestes aemulari, nam puella sine pudicitia prudentiaque nihil est. Ut verum dicam, quondam volui me nubere ei! Nunc cogito hanc rem, et puto me stultissimum asinum fuisse. Primum nolo me nubere alicui, deinde verum amorem abest inter M. et me, deinceps vivimus in civitatibus variis alienisque, postremo sola nata sum et sola moriar. Proinde vix mihi tempero, quin dicam: M., abī in malam rem, neque umquam te videre prope me volo. Antea me fefellisti citra pulverem laboremque, dulci sermone, sed nunc video mendacia tua, et haec cognosco. Pro mea parte conor tibi veniam dare, numquam enim vim contra me usus es, sed nemo me impune lacessit. Quidem me lacessivisti et doleo, ceu Caesar in curia transfixus XXIII gladiis. Non est, lectores credete mihi, sapientis dicere 'Amem'. Est stultis proclamare se in perpetuum aliquem dilecturi esse. Data opera imaginem M. certe ex animo tollam. Non me decet tempus terere ad eum memorandum. Vive memor invidiae meae!



Saturday, 21 May 2016

Odi...et odi.

Carmen praeclarum Catulli sic est scriptum:

Odi et amo. Quare id faciam, fortasse requiris?
Nescio, sed fieri sentio - et excrucior. 

Nuper saepe cum M. loquebar, sed certior facta sum eum non me amare. Modo volebat imagines corporis mei accipere, imago accepta, plura mihi minime dixit. Sed quoque loquebamur de familia nostra, et de vita spebusque eius. Ait patrem hominem nequissimum esse, et matrem furiosam habere. Mater mea quoque valde iracunda mihi videtur, item igitur in diem vivimus. Veritatem de paupertate mea ei autem nondum confessa sum, neque mentiar, haec omnia confiteri non velim. Si sciret me indigentem esse, certe non erga me amaret.

Volo multas res de collocutione nostra exponere, fessa tamen sum, mane igitur plura scribam. Nunc modo tranquilitatem pacemque cupio, M. autem me eludit. Utinam litteras ex eo mox accipiam!

Wednesday, 18 May 2016

flammae cordis

Heri controversia iterum orta est inter M. et me. Nolo hic totam rem exponere, nam privatam quidem erat, sed certior facta sum me M. valde amare diligereque. Cum amici sumus, tum amantes, quamquam numquam una cum eo concubi. Quippe non necesse est amantibus unumquemque in flagrante delicto cognoscere, ut ament. Scio autem me fortasse errare, et dilectionem erga M. modo inconstantiam puerilem esse. Abhinc sex annos - vel plus quam sex annos - eum amicum novi, et per longam tempestatem, seu sol seu imber esset, eum profecto in corde habebam. Cum una cum eo loqui non possum, duco me vacuam esse, velut poculum in quo nullum vinum exhaustum est. Debeo animum ei adicere, beatitudinis pacisque causa, quia sine M. stare sola nequeo. Maereo, quod nolim penes hominem unum vivere, sed onusta sum peccatis sententiarum, in quibus facies formamque amantis mei semper adsunt. Et certe miraris, nam non est iuvenis summa pulchritudine; immo foedus est, cum oculis parvis et vox effeminata. In mente mea autem haec vox, etsi effeminata tibi certe videtur, nobilissima fit. Puer summa dignitate est, existimatione mea.

Sed iam multa scripsi de hac re, et satis de quisquiliis. Pergam nunc ad id quod hodie feci. In bibliothecam ivi, ut soleo, et viginti libros aventer petivi. Exempli gratia liber amatorius de filia regis, quae a duce rapta est, et in regia magna facta est ancilla sordida. Modus scribendi non admirandus mihi videtur, fabula vero mihi placuit. Iam hanc perlegi et mox legam librum titulo 'Cor egreditur novissime', anglice The Heart Goes Last, a Margarita Atwood scriptum. Nequeo describere hoc tempore, id quod in his paginis inest, nam nondum conata sum fabulam legere. Latine legam opus Ciceronis 'De Amicitia', et libros VII - X Titi Livii 'Ab Urbe Condita'. Ut verum dicam, scio ut multi discipuli hanc historiam oderunt, sed mihi lubet opera huius generis. In sacculo meo posui etiam 'Vita una' a Maupassant, Magister Pip, Puellae civitatis Riyadh, liber de amore in Roma antiqua, et commentarii de vita coniugali regis reginaeque Gallorum, id est, Ludovici XVI et Mariae Antoninae, personarum praeclarum.

Utinam M. intellegat sententias infra exuvias meas, quas teneo erga eum! Eum coram omnibus amare complectereque volo, sed infeliciter non fieri potest ut conveniamus. Vae me, nam modo id unum in orbe terrarum cupio, hoc autem possidere nequeo. Flammae cordis ardent per totum corpus, per membras, capillos, animamque. Cur sedens hic, procul a M., lugeam: quae amentia maior esse possit?Amor est pestilentia gravis sed etiam dulcis. Duco medicamentum optimum pro amore quoque amorem esse, in hac re vero seditio irritatur remedio. Vive, M., memor amoris mei! Bonae fidei sum, et in aeternam te amabo. Compesce nunc, si possis, flammas: pertaesa sum, fessa, atque oblita.

Monday, 16 May 2016

Aiax in spongiam incubuit

Heri hic non scripsi quia affecta sum magna crapula, meque habebam vapide, hodie autem optime valeo. Legi bene mane partem operis Suetonii 'Vita divi Augusti', eoque modo inveni imperatorem Augustum res malas saepe faciebat. Exempli gratia filiam Iuliam, ortam e Scribonia uxore secunda, ad insulam parvam misit, audita sunt enim famae per totam urbem de libidine lasciviaque eius. In libro 'Ego, Claudius' quoque repertum est id quod fecit in Agrippam, amicum fidelem, post casum Iuliae uxoris. Quamquam multi ducunt Liviam imperatricem invidiosam, Suetonius nihil de hac femina nobis tradit, et e sententiis suis deduco immo eam castam matronam fuisse. Nescio igitur utrum venena sparserit an non. Sententia lepida plurima invenienda sunt tamen in hoc opere: videlicet dicta, quae a Augusto plerumque scripta sunt. Cum vellet 'numquam' dicere, scripsit 'ad Kalendas Graecas', exempli gratia 'Te videbo ad Kalendas Graecas'. Fortasse hac facetia usus est, nam in fastis Graecis 'Kalendas' non inerant. Ut describeret quemquam velocem, vel quidquam actum celerissime, inquit 'celerius quam asparagi cocinantur'. Deinceps cum moneret amicos, ne temere quidvis facerent, proclamavit his verbis: 'Contenti simus hoc Catone'. Ut verum dicam, haud intellego hanc sententiam; cur usus est nomine Catonis ad patientiam urgendam? Eratne Cato homo summa patientia? Modo cognosco Catonem minorem, qui contra C. Caesarem orationes fecit. Creo Augustum immo Catonem maiorem memoravisse. 

Sententia lepidissima ex ore Augusti erat iocum de spongia Aiaceque. Conatus est tragoediam de Aiace scribere, opus autem non ei placuit. Finem igitur non fecit, itaque cum amici eum rogarent ubi Aiacem eius esset, nam persona prima huius operis Aiax erat, respondit Aiacem in spongiam incubuisse. Ex hac fabula scimus Augustum salsum fuisse, et magno ingenio subsultim inter acutulos homines versabatur. Ne mentiar, magis praeferro C. Caesarem et etiam M. Antonium Augusto, nam viri forti erant, qui vivebant sine paenitentia delictorum. Augustus autem adeo taciturnus tranquillusque erat, ut cum Gallus quidam faciem serenam eius vidisset in montibus, eum non iecisset de summo iugo. Cuius amici cum postea eum rogarent, cur id non fecisset, dixit Augustum nimis tranquillum fuisse. Hac fabula lecta, sine ulla dubitatione in rem meam est me gerere aequo animo! 

Iam dudum nihil scribo de M., et quidam lectores fortasse mirantur cur ita sit. Ne mentiar, habeo adhuc pestem adhaerentem lateri meo. Heri pugnatum est, proelium vero parvum de amico alio erat. Ne longa sim, pergam pertinenter ad causam. Ei dixi ut amicum istum amarem, sed ut scitis, mentita sum. Nescio cur id fecerim, fortasse invidiam movere volui. Me taedet omnia, omnia enim quae feci frustra vanaque erant. 

Saepe loquimur, vere e nostris verbis scio et me ei placere, et amorem meum non vanum esse, sed quandocumque monstro dilectionem erga eum, me repudiat. Cum autem ego ipsa eum repudio, magna tristitia afficitur et plura mihi dicere nolit. Creo igitur perperam me tractare in hac re, nam seu sol seu imber conor ut me ei placeat, neque umquam me piget blanditias dicendi, sed praemium ullum minime cepi. Nullam aliam ob causam quam quod male eum intellego. Enixe eum desidero, et certior facta sum eum item cupere, quomodo igitur possimus honeste loqui?! Mehercle cum opus est nobis discere artem amatoriam, tum artem rhetoricam exprimendi causa. 


Friday, 13 May 2016

Puer Haroldus, Byron mortuus est

Hodie perlegi carmen titulo 'Puer Haroldus', a domino Byrone scriptum, de adulescente peregrinante per totam Europam. Per terras vastaque maria iter faciebat, dabatque opiniones rerum novarum, exempli gratia multa dixit contra bellum Napoleonis ac obsidionem Graecorum, magnopere autem Naturam civitatemque Romam laudavit. Modus scribendi huius poetae adeo pulchrum videbatur, ut novum genus personarum creatum est e verbis eius. Vir fortis novus, 'Heros Byronicus', ortus est post nativitatem huius carminis, et ab illinc hanc sententiam usi sumus ad commutum hominem describendum. Heros Byronicus certe tumultuosus est, mulieres amat, itinera longa per orbem terrarum facit, et - id quod maxime refert - contra tyrannos ac pro libertate vehementer libenterque pugnat. Puer Haroldus regnum magnum a mari usque ad mare, et a flumine usque ad terminos terrae dominabatur, nam in terris naturalibus domus sua, et inter gentes alienas locum suum aderat.

Utinam ego ipsa quoque secundum eum ubicumque terrarum vivere possim, et igitur vita bona fruar in variis civitatibus. Volo enim diem vitae brevis carpere, eoque modo multa discere de natura rerum. Quondam familiam patriamque amabam, nunc autem cupio totum mundum videre, certe nolo senescere in loco uno. Quam ob rem autumno proximo in Britanniam proficiscar, si ab Academia Vivarium Novum accepta non ero. Quaecumque accident, in Europa ero sicut Puer Haroldus et omnes heroes meos. Abhinc multos annos primum carmen Byronis legi, cuius nomen 'Fare Thee Well' (latine Vale bene) est, et iam dudum opera huius scriptoris amo. Praeterea cupio ad tumulum eius peregrinationem facere, nam in animo meo consilium venit, eum colere ac honores manu dare. Spero ut mox omnia huius modi perfaciam, quia mea sententia Byron homo summo ingenio erat, itaque opus est mihi venerationis causa sepulcrum visitare ornareque floribus. Tennyson, aliud scriptor magno ingenio, XIV annos habebat cum mortem Byronis nuntiatum est per totam Britanniam. Hoc audito, tam magna tristitia affectus est, ut e domo impetum faceret, scriberetque in saxo: Byron mortuus est! In his tribus verbis, scriptis a puero maerente, inveniamus verecundiam, quam Byron creavit in animis hominum.

Etiam legi librum appellatur 'Ego, Claudius' Roberti Graves, magnum opus de vita Claudii imperatoris, qui vivebat per regna Tiberii, Augusti, Caligulaeque. Tranquillus tacitusque erat, sed magnum ingenium celabat in animo infra faciem. Miser Claudius, qui male loquebatur, tempus terebat per totam adulescentiam scribens opera de historia latina legensque libros de rebus variis. Infeliciter Messalinam in matrimonium duxit, et postea ab uxore meretrice occisus est. Regem optimum esse generis Claudii et Julii mihi videtur, sed nepos Nero rex pessimus fuit. Nonnumquam in stirpe una inveniuntur homo nequissimus et egregissimus, ac ex iis nos decet triticum et paleas distinere. Videlicet duces Bush maior et Bush minor; unus finem fecit belli frigidi cum Gorbachev, alterus bellum in Afghaniam tulit, quo modo nullum emolumentum praeter mortem vastationemque cepimus. Populus Romanus felix erat, nam Catones maior minorque a pedibus usque ad caput boni ei erant, populus mundi nostri autem magnopere infelix, tyranni enim florescunt hoc tempestate, qua de causa tota spes hominum iactatur de saxo Tarpeio. Sic semper tyranni evellunt mortem rei publicae.






Wednesday, 11 May 2016

Habebo mane in corpore aliquid novi!

Nunc magnopere gaudeo quod mox in corpore imaginem novam habebo. Mane in tabernam ibo, ubi perpetuam imaginem in pelle ponetur (anglice tattoo). Iam duas imagines huius generis habeo, una in cervice, altera in crure sinistro. Haec nova, quam mane accipiam, in crure mihi dextro erit. Simulacrum est Ganymedis Jovisque, vel potius dicam, pueri aquilaeque in nubibus. Vix scribere possum, tam laeta enim sum. Iam abhinc unum annum perpetuam imaginem primam accepi e magistro in taberna alia, et iam diu imaginem huius artificis ponere in pelle volo. Multi dicunt imagines huius modi indicia scelerum facinorumque esse, olim enim modo scelerati has in corpore habebant, hoc tempore autem - mea sententia - imagines in corpore minime minitabundae videntur. Mater mea nullo modo simulacrum in pelle gerere vult, sed aequo animo fert imagines in corpore meo. Gratiam ei ago igitur, quod scio approbationem matris suavissimam esse. 

Fortasse me requiritis cur fabulam Ganymedis Jovisque elegi ornandi corporis causa. Quippe historia aliena est, narrat enim de puero Phrygio, qui a deo optimo maximo raptus est, nuncque in Olympo pocillator deorum est. Ganymedem valde amo, quia non metuit, cum raptim de terra firma in levitatem sumeretur. Si ab aquila rapta essem, profecto terrorem insignem haberem, tunc et in perpetuum, in corde animoque. Certe quidem numquam manerem apud aquilam et alios deos ad vinum instillandum. Diis gratia, Juppiter numquam me turbat, sed forsitan non satis pulchra sum ad amorem deorum incitandum. Exempla amantium deorum, ceu Proserpina aut Europa, semper summa voluptate pulchritudineque sunt, neque umquam inveni exempla puellarum turpium, quae amoribus deorum fructae sunt. 

Ne mentiar, sponsam deorum esse minime volo, nam vita mortalis dulcior mihi videtur. Deae semper sine ullo emolumento bellum mortalium gerunt, sicut Venus et Juno in bello Troiano casuque Didonis. Filii deorum quoque miseri sunt, nam in carminibus Homeris saepe moriebantur modis malis. Exempli gratia Achilles, filius praeclarissimus Veneris, ab ignavo Parisio humi iactus est, profectusque est illinc in fluvium Stygium. Ut plane videtis ex exemplo hoc, non est in rem meam deam fieri. Olim dii boni in perpetuum vigebant, nunc autem omnes nullam fidem colunt, neque ulla sacrificia faciunt, qua de causa arae altariaeque inanes sunt, et dii esurientes in campo Elysio fame enecantur. Inquit Laocoon: 'Amabo Danaos si cibum ferant.' Iam serpentes, quas una cum eo in baratro tulerat, comedit: qui nunc bibit ambrosiam, qui carne fruitur? Mundus senescit, et epulas deorum non amplius scimus. Fortasse etiam Ganymede, puer formosus, nullum vinum fert in amphora. 'Ignosce mihi,' inquit Iovi sitienti, 'uvae non crescant in summo Olympo, aer huius locis enim nimis frigidus est. Age, discede ad regnum Neptuni, si exhaurire plenum poculum velis. Si autem ita non est, mane hic et fortunam crudelem patere!' Iuppiter tacet, et adipiscitur nihil, qui enim tacet consentire videtur. 




Monday, 9 May 2016

Sic transit gloria mundi

Heri iterum in medicinam ivi ad medicum petendum. Doloris causa opus erat mihi quam citissimum auxilium petere. Auris mea contagionem habet, qua de causa rubor, dolor, calor, turgorque mihi dolent. Etiam malum in ventribus teneo ac febrio. Nescio cur saepe afficior dolore aegretudineque, nam in diem cibum salubre comedo, et nonnumquam me moveo. Cotidie sumo aerem novam vivoque in civitate idonea, ubi pestilentia non e consuetudine invenitur. Cum ad ludum irem, aegretudo rara esset, nunc autem cum totum tempus teram domi, Mephitis - dea pestilentiarum - cum detrimento me sequitur. Fortasse anxia sum, me dolent enim curae molestiaeque, quam ob rem corpus fessum habeo, quod minime valet. Iam medicamentum sumpsi pro auribus, speroque ut inde mox melius valeam. Magna tristitia affecta sum, cum certior facta essem me iterum aegrotam esse. Ut dicitur, valetudo thesaurus magnus est, ac nos decet hunc servare, ut servemur.

Etsi magnopere fessa sum febris gratia, tres libros hodie legi. Bene mane surrexi, nam nocte nuperrima nulla pilula sumpseram somnii adipiscendi causa. Quamquam sine medicamento quiescere non soleo, dormiebam tamen per totam noctem. Mane igitur cum resurgerem, magnam vim potestatemque inveni in nervis. Legi comoediam nominatur 'Caseus', a Gulielmi Elsschot scriptam, de viro inepto, qui negotium facere conatus est. Nequivi autem caseum vendere, nam stultior quam asinus est. Fructa sum hoc opere, sed volebam fabulam magis tristem legere. Eligi igitur 'Canticulum pro Leibowitz' Gualteri M. Miller minoris, liber praeclarus de fine mundi. In anno futuro, monachi tamen pergunt scientiam servare a manibus latrociniorum ac eorum, qui bellum gerunt. Sanctus Leibowitz vero homo 'sapiens' est; quamquam mors orbis terrarum sua culpa erat, conatus est libros praeclarorum scriptorum tegere ut postera docere his libris. Postera autem peccata omnia patrum faciunt, nam genus hominum stultissimus est, nunc et in perpetuum, neque umquam discemus id quod necesse nobis sit ad bene vivendum cum aliis tribus.

Legi tandem ludum titulo 'Macbeth' Gulielmi Shakespearis, quia pelliculam huius operis quondam una cum amica P. vidi, neque spectaculum mihi placuit. Legens hunc librum autem valde fructa sum sententiis magistri verborum Anglicorum. Anglice appellamus Shakespearem 'Vatem', et inde ex hoc nomine plane videtis quatenus eum adoremus. Equidem magnopere scriptorem hunc amo, fabulae sententiaeque eius enim tam elegantes mihi videntur. Numquam me taedent ludi eius, etiam cum fessa sim.

Mox rursus in medicinam venire debeo, sed post haec geruntur, volo in bibliothecam ire. Hodie tempestatem malam foras video: ingentibus procellis totum caelum polluitur. Seu sol seu imber necesse est mihi libros petere, nam iam perlegi librum VI Livii, ac si non ibo librorum petendorum causa, materiam legendam mane non habeo.

Saturday, 7 May 2016

Comitia in civitate Singapura

Valde fessa sum. Heri cum M. ludum latrunculorum lusi, is autem me vicit. Nescio utrum aegretudine afficiar an modo parum dormirem, sed hodie mens de corpore deest. Scio non fieri posse ut sine mente scribem legamque, vix vero rerum meminisse queo. Fortasse numen alienum in animum invasit, et scientiam omnium a me sustulit. Sedeo hic igitur, aegre omnia fero, ac iracunda impatiensque sum. Abī in malam rem, daemon animi mei! Volo iterum super lectum iacere et dormire per totum diem, scio autem hoc non idoneum esse disciplinae causa. Opus est mihi multa legere discereque. Sed cum oculi ad sententias verto, modo formas alienas video, ac spero ut in alium locum fugere possim. Cur autem cupiditatem huius modi habeo? Secundum Catullum, nescio, et quidem sentio excruciorque. Hic affectus gallice 'ennui' vocatur, latine 'taedium vitae', et necesse est mihi foras ambulare ad malum animum dispellendum. Me taedet autem me movere ac ire in conspectum aliorum, ducoque me paene mortuam esse. Hoc non est verum, nam adulescens vigens sum in optima aetate, taedium vitae infeliciter me impellit in errorem.

Mane fabulam titulo 'Sanctuary' Gulielmi Faulkner (latine 'Asylum') legi, de puella patricia, quae fugit e domo sua in manus scelesti viri. Nomen sibi Popeye est, et quasi monstrum est, impotens enim ac sine animo homini. Puellam hanc, Templum nominatur, cruciat ac violat, sed Templum eum amat et diem contra eum non dicit. Ne mentiar, non soleo operibus Faulkner frui, modus scribendi huius auctoris mihi enim protractus videtur. Hoc opus autem mihi magnopere placet, et postea legi alium librum cum titulo 'Cousin Bette', a Balzac scriptum, de sobrina una qui invidet propinquis suis, quia locupletiores pulchrioresque quam ipsa sunt. Nondum finem feci legendi, nam habeo centum paginas legendas, iam vero possum dicere librum hunc insulsum esse. Commoedia humana, in qua hoc liber invenitur, magnum opus Balzacis est, et alia opera huius scriptoris mihi iam placebant (videlicet Senex Goriot), narratio vitae Betteae (hoc nomen enim sobrinae est) me vere taedet. Ut verum dicam, gavisa sum cum in bibliotheca hunc invenissem, nunc vero spero ne umquam hunc legere coepissem.

Ut fortasse scitis e sententiis meis, fessa sum. Latine igitur haud facile scribo hoc tempore. Me decet tamen nuntiare comitia in civitate Singapura, patria mea, nunc haberi. Hac vespera sciam quem electum fuisse a populo. Edepol, vix sine erroribus scribere possum! Quid accidit mihi dormienti? Quo fugit mens mea, et quomodo illam reperire possum? Quaestiones semper postulo, neque responsa umquam accipio. Vae victis, vae fessis.

Thursday, 5 May 2016

Commentarius brevis...

Ut verum dicam, nescio cur heri in hac pagina nihil scriberem, sed hodie otium non est mihi ad multum scribendum. Hic igitur brevis commentarius invenitur. Nocte nuperrima bene dormiebam, sed magnam terrorem in corde venit cum per insomnium viderem clades magnas naufragiumque. Scitote me metum aquarum mariumque habere. Bene mane autem surrexi e lecto, minime fessa, ac continuo latine legere coepi. Partem operis Livii 'Ab urbe condita' nominatur perlegi, in qua Manlius de saxo Tarpeio deiectus est. Gavisa sum quod gestum hoc invenire in hoc libro, ac tam iocundum mihi videtur, Manlius enim conturbator periculosus rei publicae erat. Adversum eum Camillus recte agit, nam non decet populum romanum reges pati. Modus necandi vero alienus erat, cum prisci ferro igneque aliquem interficere solerent, non casu vel prolapsione. 

Nunc plura non scribam, tempus est proficiscendi in theatrum ad drammatam musicam spectandam. Gallice hoc opus 'La bohème' vocatur, latine fortasse 'Errabunda illa'. Errabundus -a -um autem potius 'gypsy' quam 'bohemian' significat; videlicet Carmen (persona praeclara alii spectaculi huius generis) certe errabunda erat. Iam diu volo 'Carmen' audire videreque, neque umquam in civitate mea ludos huius operis inveni. Valete bene, lectores, et animos explete carminibus deliciisque omnibus! 

Tuesday, 3 May 2016

Euge! Amici iterum sumus!

In commentario nuperrimo, fabulam tristem de amicitiae meae cum M. narravi, heri autem lenimentum magnum nobis accidit. Conata sum oblivisci asperorum, quae ille fecit nudio tertio. Scivi enim ut se certe paeniteret quod mihi summa importunitate interrogavisset. Priusquam e turbulatio toto animum reciperem, deberem consilium facere: voluine ei ignoscere ac amicitiam nostram reficere? Ne mentiar, eo tempore nescivi utrum eum reliquerem an reciperem, sed amor amici elegit pro me. Consilium in animo venit igitur eum accipiendi; beatus est, ut verum dicam, magis ignoscere quam pessum dare. Alioqui haud potui beata esse sine amico hoc, quia tempus una cum eo semper tero, ac magnam laetitiam mihi tulit verbis lepidissimis ac iucundissimis. Artem loquendi profecto scit, fortasse quia saepe cum puellis aliis colloquitur, ac si regina terrarum essem, sine dubio eum in regio retinerem. Peccatum unum autem habet, speroque ut partem hanc ingenii mutare possit. Est enim moechus, et semper mihi dicit nugacia de feminis, mulieribus, amoribusque. Non decet puerum tam callidum narrare in diem historias sordidas. Omnes nostri delictum quondam fecerunt, memoriae horum autem in mente quiescere debent, non foris se iactare, perinde ac magna beneficia essent. Nam id quod clam fecimus non est pudendum, cum iam disceremus.

Atrox certamen aderat in corde dum haec geruntur, nunc autem res expedita est. Ex mei animi sententia M. intellegit opinionem meam, sed si iterum me offensum det, coner ei modo clarior animum exponere, non succumbam oneri. Postea loquebamur de aliis rebus, exempli gratia de probatio eius, quam facit nunc, dum haec vocabula scribo. Litteras ad eum dedi rogandi quomodo haec accideret, fidem habeo autem ac creo eum bene scripsisse. Ut iam demonstavi, discipulus summo ingenio est - multo melius quam ego, ut verum dicam - et spero eum summam honorem adipisci in hoc negotio.

Hodie dabam operam legendo, ut soleo, et spectaculum Shakespearis titulo 'Henricus V' legi. Henricus rex anglicus bellum gallicum novum gessit, modo Caesaris, ac Gallos vicit pugnando proelio Agincourt. Principi galli regem hunc parvi fecerunt, putans eum ducem reprobatum ac malum fuisse, sed magnum ingenium in corpore lusoris inerat, Henricus igitur bellum sapienter prudenterque gessit, quamquam exercitum minorem habebat vi Gallorum. Noli aliquem parvi existimare, ne falleris, quia serpentes etiam in loco humilio versantur, ac opperiuntur tempestatem idoneam eripiendi. Videtur spectaculum hoc admirandum esse, cum enim verbis amoenis scriptum, tum nos multa de rebus humanis docet. Videlicet domina Katherina, quae ante finem operis Henrico se nupsit. Ante adventum Anglicorum, iam didici linguam eorum, scivit enim linguas magno usui esse omnibus. Qua de causa cum Henricus rex de amore locutus sit, intellexit eum ac amorem permagnam in corde regis crevit. Discete hoc, olectores dilectissimi carissimique: semper opus est nobis novos sermones discere ad diem capiendum! Fortasse quandolibet vos quoque amantem allicietis linguis adiuvantibus.



Sunday, 1 May 2016

omnia orta cadunt

Pro dis immortalibus, pax mea quidem fragilis est. At tota spes non fracta. Hodie amicus ille - ita est, M. - me rogavit ut se amem. Sed nequivi hoc facere, nullam amorem erga eum enim in corde teneo. Ut verum dicam, olim amavi; nunc autem modo amici sumus. Etiam infelix sum, nam non me vere amat, immo vult beneficia a me recipere. Mihi igitur dixit tanta mendacia. Ei respondi his verbis: 'Facio haec omnia tua gratia.' Is autem, ut coniectare possetis, his sententiis minime gavisus est. Nunc silentium magnum inter nos regnat, pax speratur, ac bonum abest. Cur tantopere laesa sum? Satis scivi, ne mentiar, eum scelestum lasciviosum esse. Etiam scivi non me amare, sed me ex animo iam diu desiderare.

Vivimus in aetate peccatorum, ac puella pudicitia summa esse haud volo, quia tempus tempestasque non convenit huic modo vivendi. Sed optimi amici eramus, et magna tristitia afficior, ex nunc enim loqui sine dolore non poterimus. Discede igitur, e conspectu meo! Iubeo te e vita mea abire, ac vivere in alio loco, cum hominibus scelestis. Culpa non est mea, neve tua, sed nostra. Non debui te tam liberaliter amare, ac non debuisti mihi offendere verbis barbaris. Profecto iste sedet nunc, in domo suo, sine amore, et ducit me fastuosam arrogantemque esse. Falsam sententiam de me habet, neque vero aliam faciem ei monstrare possum. Debilis enim sum, cum corpore debile feminae, ac peritia magna harum rerum non habeo. Ignosce mihi, M., quia dumtaxat te amicum amare volebam, conata sum igitur recte agere. Quid autem ducisti? Qua ratione me tractare? Quid plura dicam, ut te certiorem de sententia mea faciam? Utinam hic dies non illuxisset! Fortasse cum requiescam postea, super lectum iacens, iterum veniam ad vesperam nuperrimam. Tunc gaudebamus, ac loquebamur de rebus omnibus, nunc sedemus, divisi a maribus terrisque, ac infeliciter tacemus.

Cupio lacrimas demittere tua causa, ut verum dicam autem non tam tristis sum. Semper amorem erga te habebam, sed amorem parvam, non vero flammas magnas. Incendia in corde igitur iam mortua sunt, modoque amici erimus, nunc et in perpetuum. Ius iurandum huius generis tibi do, et spero ut rationem meam in hac re intellegere possis. Amans bona non sum, amare enim non possum. Non licet mihi te ex animo amare. Idcirco non licet tibi me petere. Noli me tangere; pertineo ad me ipsam, neque tua umquam ero. Sumne hysterica furiaque? Age, dic id quod velis, ego autem hic invenior, maerens amicitiae causa. Me paenitet finem facere huius temporis.