Thursday, 30 June 2016

Puella aegrota

Si methodum Orbergis secuti estis, lectores, certe adhuc meministis capitulum, in quo Marcus super lectum iacuit. Hodie Marcus sum; id est, quoque super lectum iaceo has sententias scribens, atque etiam aegrota sum. Ut soleo, febrem habeo, qua de causa mens facta est lentior, et aegre - hahae, profecto aegre valeo - latine lego. Pergebam tamen legere, fruens hoc opere: 'Cena Trimalchionis' Petronii. Modus scribendi huius scriptoris autem mihi non placet, descripsit enim iam iamque omnia genera ciborum, quae inventa sunt in triclinio Trimalchionis divitii. Me taedet semper verba insolita raraque invenire, quamquam vocabula nova discere amo.

Cupio memorare partem unam lepidissimam, in qua Trimalchio exposuit zodiacum Romanorum. Hodie haec sententiae adhuc inveniuntur apud illos, quos vocamus 'contaminatos superstitione', quam ob rem mihi hilarum videtur ut in tempestatibus Romanorum quoque essent creduli huius generis. Aetas succedit aetati, sed divinatio semper floret. Trimalchio conatus est ingenia omnium hominum derivare e signis zodiacis, in quo erant nati; ipse - sicut ego - natus est in cancro. Sua sententia, nos omnes, qui in cancro nati sumus, debemus 'multis pedibus stare, et in mari et in terra multa possidere, nam cancer et hoc et illoc quadrat'. Infeliciter mihi constat Trimalchionem prophetam falsum fuisse.






Sunday, 26 June 2016

Suntne puellae par pueris in discendo Latine?

Heri invitata sum ad convivium amicarum, qua de causa una cum iis ad tabernam ivi. Aderant Penelope, de qua iam satis scripsi, S., et C. Ut verum dicam, magis Penelope praeferro his duobus, nam saepe in ludo ab hac puella doctissima discebam, neque satis cognovi illas. Fructa sum tamen cena nostra, et potionem optimam bibi - hanc 'Zombie' vocavi, in qua multa genera aquarum vitae mixti erant. Comedimus quoque cibum sanum, S. enim numquam carnem edit. Hoc tempore possumus 'falsum' piscem pullumque e holusculis facere, qua de causa gaudeo. Equidem magnopere carnem amo, antea igitur timui, ne sine carne cenarem, vespera nuperrima autem didici me sine hoc cibo quoque vigescere.

Loquebamur libenter aventerque de omnibus rebus, quas fingere possitis. Exempli gratia confabulabamur de libro 'Sexus Secundus' a Simone de Beauvoir composito, in quo diserti sunt vitae feminarum statusque huius generis in tota orbe terrarum. Legens hoc opus, credo auctor illa recte scripsisse, praesertim quod attinet ad discipulas artis linguisticae. Ut fortasse videtis, non multae feminae linguam latinam discunt; cognosco magistram unam callidissimam (http://sandra-ramosmaldonado.blogspot.com.au), sed credo alios omnes lectores horum commentariorum viros esse. (Si erro, me corrigite, vos amabo!)

Scio pluras feminas enixe discere alias linguas, scilicet linguam gallicam vel germanicam*, linguae vero 'classicae', ut vocantur, saepe sunt disciplinae virorum. Magna pars magistrorum linguae Latinae Graecaeque est mas, et quamquam haec mihi minime dolet, nam magister meus quoque vir est - ac profecto mihi magister optimus videtur! - censeo opus nobis esse pluris magistris muliebribus.

Nolo Academiam quandam Romae memorare, sed bene intellegitis quid dicere velim...Nos decet et discipulas et discipulos aequaliter docere. Eo unico modo habebimus pluras magistras, quae alias concitare ad hanc linguam pulcherrimam sciscitandam poterint. Insuper feminae doctae peritaeque huius sermonis - etsi adhuc discipulae sumus - debemus latine sententias nostras scribere, ut aliae discipulae e verbis muliebrum discere possint. Possumus legere opera Ciceronis, C. Caesaris, Sallusti, Livii, Ovidii, Vergilii, Tacitii, Erasmi...quid plura memorem? Scriptores praeclarissimos omnes viri erant. Mulier unica summo ingenio, cuius litteras legi, Heloisa erat. Iam mortua est, quam ob rem nos decet 'Heloisas' fieri, ut litteras - a muliebribus pro muliebribus scriptas - posteris demus.

*Debui potius verbo 'theodiscam' uti, 'Germanica' enim significat omnes populos in prisca Germania - hodie autem gens Bohemica, ut exemplum feram, non est 'Germanicus' neque germanice loquitur.





Friday, 24 June 2016

NUNTIUM MAXIMUM: Britannia ex unione Europaea exibit!

Comitia habita suffragiisque omnibus numeratis, mihi constant Britannos mox se disiuncturos esse de unione Europaea. LII cives per C indicaverunt egrediendum esse, at modo XLVIII cives per C maluerunt manere cum unione. Nuntii latini alii nondum hunc eventum rarissimum nuntiat, qua de causa conata sum vobis latine omnia narrare.

Potestis plura anglice legere hic: http://www.bbc.com/news/live/uk-politics-36570120

Nolo opinionem meam exponere, nam civis Britannica haud sum, sed duco hoc suffragium initium novi saeculi esse. Mox, ut credo, alii populi Britannos sequentur, ut unionem Europaeam relinquant. Sed necesse est iis etiam aerarium publicum protegere, nam pecunia Britannorum iam magnopere diminuta est ab hoc consilio.

Quid putastis de hac re?




Thursday, 23 June 2016

Sic semper cum tyranno erimus

Hodie commentarium bene scriptum legi de sicario Britannico, qui nuper conatus est Donaldum Trump interficere: http://nemo-nusquam.blogspot.com.au/2016/06/de-michael-sandford-britanno-qui-nuper.html. Scriptum est a discipulo - vel potius 'magistro'? Nescio autem quid scriptor facit cotidie - doctissimo peritoque linguae latinae. Utinam tam eleganter lepideque scribere possim!

Satis de laudibus. Ut opinor, Donaldus dux pessimus Civitatum F. A. erit. Credo autem eum candidatos alios superaturum esse. Nihil intellegit de temperantia, et furiosus mihi videtur, huc et illuc impetum faciens in omnes 'alienos'. Tamen vereor ne Hilaria Clinton imperator Civitatum sit. Lectores qui habitant in hac terra, doleo pro vobis. Ut prisci Romani dicerent, si a tanta calamitate acti essent, 'a fronte praecipitium, a tergo lupi'. Curatote ne incidatis in Scyllam cupientes vitare Charybdim! Quod ad me attinet, certe Bernie (indecl?) praeferro his duobus latronibus. Infeliciter duco hanc spem frustram esse.

Ecce pars nova historiae meae de vita divitis Donaldi. Ut fortasse iam scitis, scripsi hoc opus secundum modum scribendi Suetonii atque Nepotis, qua de causa 'satyram' perfeci. Itaque si ioci non tibi placent, vade in pace :) Et si velis, me adiuva ad errores cognoscendos! Gratias ago Vicipaediae, nam omnia dicta illinc tuli, ut has sententias scriberem.

Pars secunda - prima pars hic invenitur: http://quodiversusabis.blogspot.com.au/2016/06/vita-divitis-donaldi.html

Uxor prima huius viri nata est in Bohemia, vel potius dicam, ‘Czechia’. Scio plerosque ita scripsisse: Ivana - nomen enim sibi est - athleta praeclarissima patriae eius erat, quondam etiam cum sodalitate civitatis profectus est ad ludos Olympiacos. Sed ego potissimum credo Petro Pozmeny cuidam praetori huius terrae, qui inquit: 

“Quaenam est ista ‘Ivanka’, et cur omnes nos adhuc rogitant de ea? Iam iamque inquisitionem postulabamus, et interrogabamus permultos, neque vero ulla puella huius nominis inventa est in annalibus nostris.” 

Nescio igitur quo modo ad Novum Eboracum pervenerit, pro certo autem scio ibi Donaldum cognovit, et se nupsit ei. Neque fuit Donaldus primus maritus huius mulieris, nam ante haec conubia Ivana se nupserat Alfredo Winkelmeier, venditori villarum. Donaldus, si meministis, quoque villas venditabat. Una cum Ivana assidue aedificabat: eo tempore cum deversorium magnum ‘Hyatt’ condidit, tum lusorium Civitatis Atlanticae machinatus est secundum palatium regis Indiae, quod ‘Taj Mahal’ vocatur. Monumentum praeclarissimum divitis Donaldi quoque erectum est his annis paucis. Sicut pyramides Aegyptorum, templa Graecorum, et forum Romanorum, magnum opus huius saeculi est Turris Trump. O fulcimina, o fenestras! Adhuc vivit una cum tota familia in his aedibus, ex quo potestis deducere, quam mirabilis haec turris sit. 






Tuesday, 21 June 2016

Doleo (carmina vulgata)

Doleo

Doleo quod

Doleo quod M. mihi hodie dixit:

Me non matrem futuram esse

Non uxorem futuram esse

Immo me meretricem esse

Me nullam esse in orbe terrarum eius

Qua de causa doleo

Doleo quod

Volui amicam eius esse

Volui eum praestare virtute

Volui...eum. Volui amorem atque amantem.

Quam ob rem doleo,

Et me paenitet,

Quod opus mihi est eo puero.






Monday, 20 June 2016

Dira damnata

Hodie rursus in ludum ivi ad linguam russicam discendam. Magistra mea gavisa est quod multas res brevi spatio didici. Nunc possum - et modo tres horas egi in lectionibus - loqui de coloribus, familia, atque linguis. Ut verum dicam, summo opere laboravi ut leges grammaticas discerem, qua de causa nunc perita sum harum. Mane opus erit mihi iterum nomina colorum discere, nam difficile est omnia tenere in mente; iam oblita sum verborum plurimorum, quae de mea memoria dilapsi sunt. Sed certe gaudebo, cum plura verba sciam, nam hic sermo magnopere mihi placet, atque cupio quam citissime loqui atque legere russice.

(Ridendum: Tolstoy, nomen scriptoris egregii, deductum est de verbo significante 'crassus'. Nomen huius viri scriptum est толстoй adjectivus vero толстый; ut bene videtis, vocabula similia sunt.)

Ut autem opinor, lingua latina est atque semper erit - nunc et in perpetuum - sermo amantissimus. Amo quidem orationes Ciceronis, in quibus inveniuntur ira, motus, fervor, perturbatio, summaque eloquentia. Historiae Livii etiam sunt fruendae; has legens, simul facta praeclarissima Romanorum aspicere possum. Debeo quoque modum scribendi Tacitii, Suetonii, Apuleiique memorare, ii enim scriptores summo ingenio mihi videntur. Nuper finem feci legendi librum Tacitii, quem vocamus 'Agricola'; antea putavi hoc opus de vita agricolarum (id est, homines qui terram colunt) esse. Re vera Tacitus in hoc libro narravit vitam magni viri, qui omnes Britannos sub iugum miserat, eoque modo tandem fecit id quod C. Caesar, imperator optimus rei publicae, non potuerat perfacere.

Quamquam multa his nuperrimis diebus didici, atque fructa sum otio cum libris linguisque, ista Dira damnata rursus me agitat. M. in diem prandium sumit cum hac puella, et paulatim eam amare incipit. Cotidie queritur apud vitia Dirae per litteras, sed scio mox eum maxime amaturum esse, qua de causa doleo, nam difficile erit me M. unde extricare. Insuper Dira est callida, et enixe assidet ei, eoque modo conatur eum ad se allicere atque attrahare. Haec femina vero infirmitatem unam habet: bibula est, M. autem vinum minime placet. Spero ne ista M. ad pocula armillumque vertat! Etiam accidit ut potestas Dirae crescat citius, nam modo huc modo illuc M. ducit, et difficile fieri potest ut quiescat. In verbis Apuleii: Festinat differt, nudet trepidat, diffidit irascitur...Qua de causa M. quassatus est nimia tempestate, ac mente turbata vix cogitare potest. Itaque ad incitas redacta sum; animus M. obnoxius est cum delicto tum lubidini, et Dira assidue eum dat his voluptatibus. Quomodo potest virtus contra pravitatem pugnare? (Nolo insolens videri, neque igitur debeo nomine 'virtus' uti). Vel potius: quomodo potest amicitia vera falsum amorem vincere, ac dilectissimum amicum servare incolumem? Nobis opus est miraculo, nam Dirae sceleratae diutius obstare nequeo.




Saturday, 18 June 2016

Ego discipula hospes Iudaeorum

Hodie hora octava (hora secunda modo Romanorum) e lecto surrexi ac stolam longam gessi. Quare? Ivi enim ad templum Iudaeorum, ut liturgiam Iudicam viderem. Fortasse vos, lectores horum commentariorum, numquam hanc caeremonialem conspexi, sed nolite curare, exponam enim id quod aspexi oculis meis. Cum primum intravi in aulam, infeliciter sedi in parte aedium falsa, mulieres enim debebant ante saeptum sedere, ubi viri non erant. Nam Iudaei credunt opus esse hominibus sine ulla turbatione orare, et feminae - ut satis scitis - sunt turbatio infestissima viris! Sede recta inventa, extemplo librum hebraicum reperi, quamquam hebraice minime scio. Quidam vir, magister rituum, me adiuvi ut paginam rectam legerem in libro scripto anglice. His rebus gestis, tandem potui liturgiam conspicere. Sacerdos ille, hebraice 'rabbi', amictorium gerebat orans, et hoc linteamen ornabatur lineis caeruleis, sicut toga laticlava Romanorum, sed etiam vitiis parvis.

Christiani orant stantes, quasi sine motu, Iudaei autem prosum deorsumque vacillantes. Equidem amo hoc modus venerandi, ii enim Deum adorant toto corpore, non modo in cordis animisque. Insuper quamquam Christiani legunt Sacram Bibliam, Iudaei librum sacrum - id est 'Torah' - cantant. Utinam plures hodie adessent, voces paucorum enim aegre audiebantur. Magis praeferro musicam huius populi carminibus Christianorum, haec enim tristis mihi videtur. Minime perita sum rerum musicarum, sed penitus mota sum his carminibus. Etiam mihi placuit facies templi, nam inscriptum est hoc dictum super tabernaculam: 

SCITOTE ANTE QUEM STATIS

Ne mentiar, certe hebraice scripta sunt haec verba, ut autem opinor, non intellegeretis, si dedissem litteras huius sermonis. Me tamen magnopere pudet, quod hebraice disserere legereque nequeo. Ut verum dicam, lingua hebraica mea valde interest, nam prisca atque vetusta est, adhuc vero sermone hoc cotidie Iudaei utuntur, praecipue in terra Israel. Super illud dictum, quod supra demonstravi, depicta est imago praeceptorum decem. Haec praecepta sunt fundamenta religionis Christiani Iudaeique, et duco haec idonea omnibus hominibus esse. Profecto debemus parentes diligere, inimicis veniam dare, ac verecundiam in cordis tenere. Et omnes sciunt - ut spero - necem malam esse. Religio Iudaeorum mihi quidem bona videtur.

Post liturgiam, statim comedi cum aliis, qui in templo erant. Edimus sorbitionem lentum, hebraice 'cholent', quae idonea est Die Sabbathi, lex sacra enim vetat quidvis concinare hoc die. Fructa sum pabulo huius generis et bibi vinum rubrum. Deinceps viri iterum in aulam profecti sunt, nam opus erat iis rursus orare. Quo viso, putavi me debere exire, qua de causa gratias omnibus egi atque domum redivi. 

(Quamquam aetatem hodie bene egi, M. tamen tempus trivit vespera nuperrima - rursus cum Dira profectus est ut biberent!) 

Wednesday, 15 June 2016

A Ruthenica cum amore

Hodie ivi ad lectionem primam linguae Russicae! Infeliciter magistra mea non fuit in loco praedestinato, nam tardata est naufragio. Cum 'naufragium' dicam, potius velim 'calamitas autocinetorum' describere, vel anglice 'car accident'. Ut verum dicam, difficile quidem est res huius saeculi latine exponere. Sed conor, et spero me a vobis intellegi. Lingua russica mihi cum pulchra videtur, tum saeva. Spem discendi tamen in corde teneo, nam vehementer volo iter ad Rutheniam facere ut vodcam bibam cibumque egregium sumam. Omnis homo est animal, sed animal etiam rationale: qua de causa cupio praeterea carmina russice scripta legere, exempli gratia 'Eugene Onegin', magnum opus Pushkinis.

Fortasse, lectores dilectissimi, plura de M. cognoscere velitis, nunc igitur exponam id quod accidit. Heri M. mihi litteras misit, in quibus dixit se numquam Diram videre velle. Secundum eum, Dira saepe ibat ad tabernas sumptuosas, atque in diem bibebat potiones caras, quas ob res M. pauper factus est. Omnis vir aliquid optime amat; equidem scilicet litteras linguasque amo, M. autem est amator pecuniae. Bonus discipulus est, qua de causa a re publica Singapuriense (ibi enim habitat) stipendium accepit. Summa cum avaritia hanc pecuniam custodit, sed hoc non mihi curae est, nam iam intellexi eum avarum esse - et semper futurum esse. Dira vero, se ipsam enim dilexit plus quam alios, nescivit naturam amici, et iam iamque ei suadebat ut pecuniam perderet. Paulatim orta est invidia inter eos, nam avarus non est comes idoneus prodigi.

Cum amans auri, tum est M. inimicus receptorum. Timidus factus est, nam amicus alius - qui cum iis in tabernam iit illa vespera - credebat M. et Diram amantes esse. Metuit ne opus esset ei Diram amare; ut satis scitis e verbis meis, puer iste nequissimus tantum vult 'amicam', id est ἄκοιτις. Latine hoc verbum significare nequeo, sed paucis verbis conor: aventer cupit puellam, cum qua concubare potest sine ulla obligatione. Quoque fessus est, quia probationes mox in collegio faciendas erunt ei, qua de causa otium non ei est ad Diram placandam. Et quippe labor difficilis est placandi puellam huius generis!

Nec tamen ea pugna debellatum est. Quamquam Dira nunc M. minime placet, cor pueri est volatile vanumque, mobilior ipso aere. Necesse est igitur enixe eum ab hac Dira - hoc 'naufragio' - abducere. Munus hoc obire possim amicitia, blanditiis, ac caritate. Posteriores cogitationes, ut aiunt, sapientiores solent esse, quam ob rem debeo longa tempore consilium excogitare et summa cum patientia omnia pati. Dira furens, ego vero quiescens.






Sunday, 12 June 2016

De Bello Puellarum

Heri volui aliquid hic scribere, sed putavi me nuper nihil fecisse. Hodie rursus manicas accepi, et parata sum ad commentarium scribendum, adhuc autem haec pagina est vacua, neque ullam fabulam habeo, quam vobis narrare possim. Ut iam scitis, M. se his diebus nuperrimis occupabat, nam volebat praemia in certamine discipulorum accipere. Quamquam, ut opinor, merito debebat vincere, victus est ab aliis sodalitatibus, qua de causa tristis factus est, et noluit una cum me disserere. Post hoc certamen iam advesperavit, iit igitur ad tabernam una cum amicis suis, Z. et una alia. Haec est illa, quae modum meum scribendi tam vehementer improbavit. Nuncupemus hanc puellam 'Dira', nam certe mihi videtur eam comitem Dirarum (graece Erinyes, anglice Furies) esse. Amicus quidam quoque una cum iis ad tabernam venit.

Ibi bibebant aquam vitae ac vinum mixtum, edebant ostreas, loquebanturque lepide ac iocunde. Sed Dira ista conata est Z. flagitare. Cum M. rogaret, cur Z. ei non placeret, inquit 'minime amo modum vivendi eius.' Et cum M. rursus ab ea peteret, quam ob rem puellae inimicae essent, Dira responderet se 'infirmitatem' ac 'mollitudinem' in animo W. odisse. Equidem vos rogo: Num mollitudo in animo puellae adulescentis est mala? Ceterum quod attinet ad infirmitatem, num debet 'miles fortis' semper esse? Certe scio Diram ferocem ac pugnacem esse; nonne debemus W. aemulari, non hanc proeliatorem? Sed M. amicitiam ac amorem - parvum, tamen vero adest amor - erga Diram in corde tenet, qua de causa me paenitet. Duco enim animum eius ex natura mollem esse, et praeferro animos molles, nam misericordia minime est infirmitas. Immo ut credo, sapientis est ignoscere aliis, alios bestiis vero oppugnare.

Quantum in me erit, conabor M. consilios bonos dare, timeo autem ne potius consilios ab Dira vesana capiat. Insuper mihi constat Diram iam triumphavisse, quia M. mane mihi dixit W. nimis imbellem esse. Sed non fieri potest ut aliquis 'nimis imbella' sit! Qui enim potest nimis pacem amare, aut minus amentiam cupere? Difficile mihi autem videtur M. de Dira vertere. Per fas et nefas Dira conabatur amorem eius adipisci, quo factum est ut non videret vitia huius mulieris. Ut dicitur, occulta sunt vitia non inquirenti.

Haec res est sordida, sparca, taetraque. Vinctis manibus, nihil possum facere ad amentiam amici ruendam. Sed ut fortasse videtis a verbis meis, nuper orationes Ciceronis enixe legebam, quam ob rem didici quomodo potius impetum in Diram facerem. Vita mea autem non est causa, et artes rhetoricae non mihi usui erint in hoc proelio. Nolo autem M. relinquere manibus Dirae. Haec aleas sua sponte iecit, nunc igitur debellandum est. Signa dentur!


Thursday, 9 June 2016

Silens nox, cor ardens

Magnum silentium factum est inter M. et me, non autem iurgiorum causa, sed negotii gratia. Ne longa sim, M. debet per totam diem se occupare laborareque, quas ob res una cum me loqui nunc minime potest. Otium non sibi est ad fruendum. Sola igitur sum his diebus, et quamquam assidue lego, quanto diutius abest, tanto magis eum cupio ac desidero. Sed - ut iam iamque hic scribebam - modo amici sumus, non amantes, qua de causa nequeo has sententias ei exponere. Nihil enim est perniciosius desiderio, praecipue cum unus - vel 'una' potius - amorem insignem habet erga alterum, alter autem minime amat. Certe nolo M. flagitare verbis meis, cum non possit mihi responsum ullum dare, quam ob rem invita taceo.

(Nunc autem suspicor eum minime cum me loqui velle, nam iam in civitate eius - id est patria mea - hora septima est, et profecto iam reversus est domum, neque ullas litteras ab eo accepi.)

Mihi constat me satis dixisse de rebus huius generis. Nunc redeo ad disciplinam linguarum. Mane ibo ad ludum linguae russicae, ut rudimenta huius sermonis discam. Litteras russicas vix legere queo, sed volo carmen nomine 'Eugene Onegin' russice intellegere. Ut fortasse videtis, magnopere amo omnes linguas, quamvis raras vel obscuras. Praeterea mea interest sermones discere, quo facilior itinera per terras omnes faciam. Scilicet volo ad Russicam terram, insulasque Graecas proficisci. Anno proximo, si deis placet, in Graeciam profecto proficiscar; comes mea erit Penelope, quam iam - ut opinor - descripsi. Longum est eam describere, sed breve dicam: Est discipula summo ingenio summaque caritate, ac cum in ludo essem, saepe me adiuvabat. Iam exii e schola, Penelope autem adhuc ibi discit, qua de causa debeo exspectare eam. Sed mox erimus, ut credo, in Graecia terra plena omnium bonorum.

Edepol, fortasse opus mihi est aliquid ad M. mittere. Debeone ei responsum ullum dare? Nam nondum ullam epistulam accepi. Iam vesperavit, cur enim non locutus est mihi? Nescit me hic exspectantem verbum ullum ex ore suo sedere.

Tuesday, 7 June 2016

Vita divitis Donaldi

Nuper parum hic scripsi, nam scribebam opus novum titulo 'Vita Divitis Donaldi' (Trump). Si vultis, potestis infra legere primam partem huius historiae.

Vita divitis Donaldi 

Donaldus, Frederici filius, civis Civitatum Foederatarum Americae, annum agens tertium decimum e ludo pulsus est. Cum Fredericus rogaretur, cur filius expulsatus esset, ait eum pugnacem fuisse. Nimirum puer pugnax magnopere fruebatur temporibus in ludo militari, ibique insignia centurionis gerebat. Dilectu habito, in bello Indosiniensi nescio quo pacto numquam pugnavit; et dixit se calcem malam habuisse, et asseruit fortunam praestitisse. Negotium faciebat una cum patre, eoque modo primum lucrum petivit, qua de causa mihi videtur ut exponere aliquid de maioribus Donaldi debeam. 

Gentem Trump quondam e Germania Novum Eboracum profectam esse multa declarant. Donaldus vero id adhuc negat, immo dicens avum e Suionibus ortum esse. Secundum nepotem quendam, Fredericus primo hoc mendacium finxit, nam inquilini multi patris erant Iudaei, et eo tempore si cognovissent cauponem Germanum esse, profecto non sub tectum eius habitarent. 

Avus iste erat tabernarius et, ex rumore, leno, avia autem negotium prudenter faciebat. Condidit societatem luculentam nomine ‘Elisabeth Trump & Filius’, qua Donaldus multis post annis dives factus est. Sed redeo ad principium: Fredericus a principio aetatis et re et existimatione magna fuit. Cum usus est operibus matris ad pecuniam augendam, tum quintos liberos produxit. Duae sorores igitur Donaldi sunt, et duo fratres; omnes adhuc vigent, praeter fratrem unum Fredericum minorem, qui mortuus est ob nimium vini potum. Mater horum liberorum Maria Anna nata est in Caledonia, terra quae invenitur in regionibus septentrionalibus super insulam Britanniam. Ea ancilla laborabat in Novo Eboraco per quattor annos. 


Quid putatis de hac fabula? Date mihi consilia, si possitis, velim enim mihi modum scribendi Suetonii Nepotisque aemulari. Diebus nuperrimis autem opera horum scriptorum minime legebam, immo opera Ciceronis, nam orationes Philippicas magnopere amo. Si deberem vivere cum unico libro, profecto eligerem has orationes, Cicero enim magister mihi videtur cum virtutis, tum latinitatis. Verbis huius viri possum mentem meam augere delectarique. 

Equidem rursus ad M. amicitiam habeo, sed aliquid alieni nunc adest inter nos. Nescio quo pacto nequeo autem facile cum eo loqui, et saepe taceo, nam sententiae idoneae in mentem non veniunt. M. quoque me male utitur, et in diem ita se tractat, ut me laedat saepissime. Scilicet hodie me vocavit 'alienam', et heri dixit me pessimam scriptorem esse - sed iam satis de hac re scripsi. Eum non amo - non me decet eum amare, nam contumeliam mihi semper dicit. Possumusne vero amici esse? Nescio et opto scire. Interdum consolationem capio e operibus philosophiciis, hodie 'Phaedo' Platonis perlegi. Sed iam hic commentarius nimis longus mihi videtur, mane igitur scribam de morte Socratis (non 'Socratei, ut credo?). 

Monday, 6 June 2016

Patior

Vos, lectores, non scitis - neque possitis scire - quantum luctus et tristitiae in animo meo nunc sit. M. fabulam meam monstravit amicae eius, quam nondum in hac pagina descripsi, et ista dixit opus hoc 'vapidum ac malum' esse. Etiam dixit me non scriptorem esse, et addidit ut me ipsam nimis amarem. Quas ob res ita sentio: numquam fabulam aliam scribam. Finem feci scribendi et nunc nequeo aequo animo quemlibet librum legere. Sed doleo, ardeo, horreo, amica ista enim in me impetum fecit. Fortasse non me decet verba eius animadvertere, sed scio me nequissimam scriptorem esse, qua de causa non mihi bonum videtur fabulam aliam scribere. Scribat, qui peritus sit litterarum; iam intellego me non satis scire de hac re, ut lepide iocundeque opera perfaciam. Humilia sum, et stulta, et victa. Odi autem hanc amicam, nam spem unicam e animo meo sustulit. Manibus vacuis, nunc est flendum.




Saturday, 4 June 2016

De consolatio Dei

Hodie magnum opus Boethii 'De consolatio philosophiae' perlegi, sed anglice, non latine, difficile enim intellego sententias philosophicas. Ut verum dicam, magnopere fructa sum hoc libro, quamquam in unum deum omnipotentem non credo. Olim Catholica eram - ita est, quondam credebam in gloriam dei - nunc autem potius 'haeretica' vocor. Leges morales mihi minime placuerunt; duco enim omnes facere id quod optimum credant, et non mea refert utrum quilibet paedicet an fornicetur. Praesertim odi leges 'sumptuarias', ut vocantur, credo enim ut omnibus liceant edere id quod velint. Porcus animal sordidum videtur secundum doctrinam Judaeorum et Arabum, equidem duco cibum innoxium semper esse. Nam necesse est nobis sumere alimentum omnium generorum, ut sani beatique fiamus. Et si Deus esset in caelo - ita non credo - ut opinor, certe praeferret aspicere mundum beatum quam tritum misellumque. His tempestatibus autem video bella, pestilentias, egestatem: genus hominum ab omnibus pestibus cruciatur. Secundum Boethium, haec est voluntas Dei, nam per ardua et aspera virtus vera invenitur. Credete vero mihi, omnes egentes malint cibum pecuniasque, virtus enim non est utilis. Fortasse ibimus ad caelum post mortem, res futurae vero non possunt me nunc adiuvare. Cum patior, modo remedium meis veneficiis cupio. Summa theologica non valet in temporibus malis. Spero ut non in gehennam itura sim, nam modicae fidei sum.

Sed satis de rebus theologiciis. Tiro sum in hac disciplina, et nequeo vos magistros docere. Heri diutius loquebar cum. M, qui affectus est magna tristitia. Z, amata eius, se iunxit cum alio puero. Gaudeone, quod iam praevidi hanc finem gratiae? Minime; immo maereo, quod amicus meus dolet. Nunc intellego amicitiam, quae est unum genus amoris. M. me rogavit nonne umquam amavissem in cursu vitae. Ei respondi ut numquam ab amore capta essem, et nescio utrum verum dixerim an mentita sim. Deinceps M. me castigavit, nam si vere tiro amoris essem, non me deceret consilium ei dare ad amantem capiendam. Ne mentiar, duco eum iniustum fuisse, nam sine experentia satis scire possum; peritiam dolendi amandique habeo, scientiam enim sumpsi e libris et vita mea. Quid enim est aliud amor, quam dolor sua sponte passus? Cum dicunt 'amor', per hoc verbum semper significatur dolor divinus, altus, maximus. Et modo per dolores - vel potius labores - possumus adipiscor amantem. Amicitia autem melior mihi videtur quam amor, nam sine doloribus amicitia vera est invenienda. Non licet enim amico nimis multum postulare, sed decent amantes caelum, sidera, orbemque terrarum e amantibus suis desiderare. Nam amici sunt inter se aequales, neque vero amantes umquam pares videntur. Ergo ut bene videtis, domina potest servo imperare, et erus ancillae. Amici autem numquam relationem huius generis inter se habent, quemadmodum Cicero non potuit iubere Caesarem, neve Pullo Vorenum. Exempla meliora ad sententiam meam probandam certe potestis invenire e annalibus.


Wednesday, 1 June 2016

Pax hominibus bonae voluntatis?

Nuper aetatem agebam, fruens deliciis librisque. Igitur gaudeo, quod in diem me tractare libenter suaviterque possum. Hodie aequo animo locuta sum cum. M; amica alia, quam numquam supra demonstravi, quam autem M. vehementer cupivit, eum repudiavit nudio tertio. Eum minime reprobavi, conata sum vero consolationem ei dare, nam secundum Ciceronem, 'Obsequium amicos, veritas odium parit'. Nunc amicitia vera et sincera inter nos oriri potest, amor enim nos fefellit, qua de causa uterque nostrum dolet. Ut fortasse videtis, enixe cupio amicum M. retinere, nihil enim est turpius quam cum eo bellum gerere, quorum familiariter vixeris. (Hoc dictum quoque est de tractatibus Ciceronis). Spero ut M. melius valeat, quamquam ab amantibus repulsus est. Dolorem huius generis brevem esse mihi constat, et omnia brevia tolerabilia esse debent, etiam si magna sunt. Ne mentiar - nam opus mihi est in his commentariis semper verum confiteri - duco M. eas non ex animo amavisse, immo taedium vitae mentem eius cepisse.

Cupio opus novum perfacere de vita Donaldi Trump, personae praeclarissimae in Civitatibus Foederatis. Iam perlegi vitas Suetonii, Nepotis, Plutarchisque. Mihi placet hoc genus scribendi, inter hos maxime stilus Nepotis, cum purus tum amoenus. Nepotem mihi videtur scriptorem summo ingenio fuisse, et me paenitet eum saepe neglegi. Infeliciter vix fieri potest ut vitam Donaldi scribam; omnia ab initio sunt ordienda, et paene excogito vocabula idonea, quae mihi usui erint ad sententias exponendas. Trump enim vivit in nostra aetate, non in tempestatibus Romanorum. Ergo egeo vocabularum latinarum, quibus describere res huius temporis possum. Videlicet 'computer', 'television', etiam 'company' - iam discipuli magistrique huius sermonis optimi conati sunt novas verbas creare, difficile autem invenitur ullum consensum. Placet aliis verbo 'televisio' uti pro 'television', alii autem oderint vocabulum hoc, nam pars prima 'tele' carpta est e lingua Graeca. Mea sententia, non necesse est nobis semper verbis 'puris' uti, sed quantum in nos inest, verba latina utenda fruendaque sunt. Quippe discemus hanc linguam, non Graecam; igitur debemus pro nostra parte pulchritudinem vocabularum servare.

Heri incepi linguam Russicam aventer discere. Ut scitis, iam rudimenta huius sermonis didici, nunc autem volo totam linguam - e carceribus ad calcem, ut dicunt - agere sub iugum mentis meae. Scilicet viam duram erit, sed emolumenta plurima e labore capiam. Pace nunc fruor, amentia M. amissa, et cupio aetatem serenam pacatamque bene agere.