Sunday, 31 July 2016

Audi, homuncule!

Nonnumquam cum librum alienum lego, nescio utrum scriptor amens sit necne. Hodie exemplum egregium huius generis operum inveni - 'Audi, homuncule' scriptum a Guilielmo Reich, qui non modo erat magister psychologiae, sed etiam collega Sigismundi Freud. In hoc libro, Guilielmus nos omnes 'homuncules' hortatus est ut pugnarem contra tyrannos, etiam vero exposuit sententiam de spiritibus caecis, quos nominavit 'orgones'.

Difficile mihi videtur omnia de his rebus tradere vobis, ego ipsa enim minime intellego quinam sint, sed conabor: Magister ille credidit opus nobis esse orgonibus, idcirco sine his nequire nos fornicare. Insuper secundum eum, cum nobis deest orgones, aegritudo fit in corporibus nostris, praecipue quae 'cancer' anglice vocatur. Ut hoc eventum hancque causam vitaret, Guilielmus condidit cameram, in qua potuit orgones aggregare. (Ut credo, haec omnia sunt mendacia). Permulti praeclarissimi viri, scilicet Kerouac, Salinger, et - mirabile dictu - Woody Allen, utebantur hac camera ut corpora reficerent. His omnibus lectis atque expensis, nescio utrum credendum sit Gulielmo necne. Sed in 'Audi, homuncule' quoque plura asseruit, quae mihi recta iustaque videntur. Exempli gratia scripsit nos omnes liberos esse, neque servos rerum publicarum. Itaque nos haud decet famam sequi, immo viam novam invenire, quae convenit nobis. Quamquam nonnullas sententias huius magistri sine dubio exprobro, mihi nihilominus constat eum nonnumquam recte scripsisse.

Heri M. tristis factus est, nam quaedam puella eum neglexerat. 'Aegre fero', inquit, 'hanc iniuriam; mihi constat me contusum esse'. Ei dixi eum iniustum esse, non enim oportuit omnibus eum amare diligereque. Ut puto, persaepe puellae eum favent, quam ob rem difficile patitur, quandocumque quaelibet femina ei resistit. Etiam nunc puer stomachosus mihi videtur; debet discere quomodo contumeliam - si re vera esset - patiatur. Fortasse vos, lectores, putabitis me nimis amaram esse, credo tamen me non moveri verbis vanis. Immo sperno contumelias, iam enim iter feci per ardua, atque in eo cursu didici quo pacto famam vulgatam pro nihilo aestimem. Si cuiquam placeat me neglegere, profecto neglegam eum. Si cuiquam libeat me laedere, minime ulciscar, sine tumultu autem pergam prorsum, nec irascar amplius. Si quidem omnia cadant, liceant omnibus cadere: sic transit gloria mundi, sic aequo animo omnia pati possum. Insuper mihi constat omnia orta cadenda esse.

Friday, 29 July 2016

Sitis est sanguinis hauriendi

'Vampiricus' non est verbum Latinum; maiores potius utebantur vocabula 'lamia', nullam autem fabulam invenire possum apud Romanos de monstris huius generis. Quis itaque 'vampiricus' vocatur? Ut credo, vampiricus, qui formam humanam habet, avidus est bibendi sanguinis. Hodie fabulam praeclarissimam de vampirico egregissimo perlegi; id est, 'Dracula' Abrahami Stoker. Dracula est cognomen vampirico; scriptor huius operis plane hanc personam tulit e historia regis cuiusdam Rumanii, quem etiam cognovimus nomine 'Vlad Cruciator'. Cognomen huius tyranni, ut traditum est fama, quoque fuit 'Dracula'. Secundum morem Rumaniorum, hic vampiricus appellatur 'nosferatu', difficile autem inveniri potest ratio huius appellationis.

Satis his de rebus philologicis. Quamquam magis praeferro opus alterum de monstro, scilicet 'Frankenstein' a Maria Shelley scriptum, tamen mihi placuit fabula Draculae. Paene tristis facta sum, cum legerem de morte eius. Nam hic vampiricus secundum naturam vivebat, ac tantum volebat sanguinem bibere, necesse enim erat ei hoc genus pabuli quaerere. Idcirco mihi constat culpam non suam fuisse, quia cibum hominum minime poterat comedere, et certe sine mora mortuus esset, si repudiaret necessitudinem corporis. Ratio aliarum personarum mihi valde iniusta videtur, quoniam opus erat Draculae famem ferre, ne homines noceret. Vampiricus quoque est animal, atque omnia animalia vivere cupiunt. Vita hominis non aestimo pluris quam illa monstri: 'pono utrique par pretium' (Seneca), etiamsi homo sum, et magni mea interest, ne sanginem perdam. Fortasse haec sententia tibi videtur alienissima, comedo enim animalia varia, numquam vero asserui me vivere vitam immaculatam. Intellego monstra, animalia, hominesque iure vitam conservare debebant, non autem me paenitet alia animalia interficere ad mensam implendam. Unus est philosophiam discere ac iniuriam cognoscere, alter autem est modum vivendi mutare.

Nescio quo pacto iter de fabula vampirici feci ad moralitatem. Debetis me ignoscere, quod fatigor. Ut memoravi in commentariis nuperrimis, iam adveni ad quadrivium vitae: viae nunc patefiunt, consilium ambulandi vero nequeo cepere, nam nescio quo vadendum deinceps sit. Utinam chartam fati mei habeam, ut navigare per turbatam aquam sine damno possim! Sentio me puellulam esse, atque adeo ingenua sum ut vix animum gubernem. Quomodo, medius fidius, debeam consilium sanum rectumque eligere? Medicam fiam necne fiam, id quaeritur. Magnopere amo litteras, qua de causa linguas historiamque populorum discere cupio - nihilominus medicae legere possunt cum otium iis est. Corpus humanum valde mihi placet, hoc enim est fundamentum nostrarum vitarum, quodsi sine corporibus scriptores essent, nihil possent scribere. Quis esset Cicero sine voce, vel Caesar sine manu? Hoc argumentum mihi autem debile videtur, quia sine litteris Cicero quoque haud esset orator, neque Caesar esset laudandus, si scientiam perdidisset. Difficile mihi videtur seiungere litteras ab arte medendi, minime autem fieri potest ut utrasque artes discam.


Wednesday, 27 July 2016

Quo vado?

Nuper desiderium magnum ortum est in animo meo. Me paenitet, quod postero autumno ibo Londinium ut historiam discam in collegio. Sed post cogitationem certior facta sum me non velle hanc disciplinam discere. Immo volo medicinam legere, ut medica fiam. Infeliciter iam consilium cepi discendi historiam, atque omnia iam constituta parataque est. Fortasse via numquam est sera ad bonos mores, at profecto amisi occasionem. Nonnumquam memini litterarum, quas universitas alia mihi misit; haec schola enim me accepit discipulam medicinae, atque insuper pecuniam mihi dedit ut mihi suaderet ne discerem in alio collegio. Utinam eligerem hanc universitatem, et repudiarem alium collegium! Sed alea iacta est, flumen Rubicon transeundum. Qua de causa nunc perge ad res laetiores, ne vos taedeam ambagibus longis.

Hodie fabulam scriptam a C.S. Lewis perlegi, quae vocatur 'Cupidus et Psyche'. Ut antea demonstravi, magnopere fructa sum parte operis Apuleii de his duobus amantibus. Nescio cur; fortasse Psyche tam misera mihi videtur ut vicem huius puellae doleam. Quod autem ad me attinet, praeferro historiam C.S. Lewis, nam fabula narratur a sorore foeda pulcherissimae mulieris, cui misereor. Certe difficile est vivere, cum sororem formosissimam omnium terrarum saeculorumque habeas, et cum foeda sis. Nos omnes zelotypi sumus: cum concupimus domum proximi nostri, tum desideramus pulchritudinem Veneris ac formam Mercurii. Quam ob rem multa didici e hoc opere de modo optimo vivendi. Scriptor huius libri, ut fortasse scitis, vir Christianus est, atque idcirco in fabulis eius saepe disseritur natura dei, vel potius deorum, maiores nostri enim colabant deos varios. Secundum Lewis, amor dei est fructus vitae aeternae: numquam egemus in cursu dierum, quoniam hunc amorem integrum habemus. Non duco hanc sententiam meliorem esse, certe autem consolatio magna inest in his verbis. Ut opinor, consolatio religionis minor est consolatione philosophiae.

His nuperrimis diebus M. gaudebat, quod medicamentam felicem sumpsit. Nescio quo pacto possim hanc sententiam exponere latine, debeo autem conari. Potio, quam exhausit, fuit 'psychedelica'. Vidit imagines, audivit voces sine corporibus (sicut Psyche), et sensit varios colores cubiculi. Valde miror, nam cubiculum eius totum candidum est. Vomuit et dormivit per totam noctem, et post somnium miraculum factum est. Antea fuit - ut legebatis iam iamque in his commentariis - pugnax et crudelis. Nunc est benignus, loquitur summa cum honestate, et sine ulla ira se gerit. Credo sublatum esse eum ab aliquo, atque hic fautor divinus pro eo substituit alterum puerum. Numquam potiones psychedelicas bibi, qua de causa minime intellego has res novas, neque vero queror.


Sunday, 24 July 2016

Historia primi amoris

Primus amor meus Germanicus erat - quem, ut Ovidius scripsit, non fors ignara dedit, sed saeva Cupidinis ira. Re vera non Germanicus vocatur, nolui autem nomine eius uti in meis commentariis. Cognovi eum in schola; quandocumque discebam linguam theodiscam, vel potius linguam germanicam, ex quo verbo cognomen falsum elegi pro vero, prope eum sedebam. Duobus annis una cum hoc adulescente colloquebar, eoque modo gradatim flammas amoris colebam in corde. Hic me decet dictum alium e carminibus Ovidii referre - Notitiam primosque gradus vicinia fecit; tempore crevit amor. Ut verum dicam, cum primum legi hanc sententiam, statim animum huic puero adieci. Idcirco necesse est mihi Ovidio gratias agere, vates mihi enim monstravit hanc dilectionem in animo meo inesse.

In quodam convivio ausa sum amorem confiteri ei; ille infeliciter respondit se parem affectum erga me minime habere. Eo tempore non sum concussa verbis his, quia scivi Germanicum nimis pulchrum esse atque ipsam me nullo modo ei aequivalere. In schola, ut antea solebamus, magna cum amicitia discebam fruebamurque iocis. Cum autem tempus sollemnitatis discipulorum adesset - anglice 'prom' - ab imo corde volui una cum Germanico ad dapes ire ac saltare. Eum amabat, sed quod maius est, credebam hunc amicum optimum omnium esse. Dissensit autem ab consilio meo, quam ob rem invitavit puellam alium ad hanc sollemnitatem. Nunc scribens ac cogitans, parvi aestimo has dapes, cum vero essem discipulam stultissimam, magni rem habebam. Magnopere irata sum, et nuntiavi alteram inimicam mihi in perpetuum esse. O iuvenem laboriosam! Minime intellexi quid aeternitas esset, nedum amor, qui etiam nunc mihi difficilior videtur omnibus aegretudinibus hominum.

Dolebam, flebam, invidebam: sinum implevit lacrimis obortis. Post dapes tamen ad convivium discipulorum ivi - hoc erat in villa amicae carissimae - atque ibi eum inveni. Cum nos omnes essemus ebrios, sine contumelia potionibus fruebamus saltabamusque. Fortasse putatis, lectores, ea nocte me laetam tandem fuisse, nondum vero contenta sum. Postea ad convivia permulta ibam, persaepe bibebam, enixeque eum sequebar. Ne mentiar, si Germanicus essem, sine mora certe me reppulissem; at puer benignus erat, minimeque cupivit me laedere, qua de causa tacebat ac me importunam, incommodam atque amentem nescio quo pacto patiebatur.

Finis huius historiae fuit, sicut reliqua pars calamitatis, ineptus. Poculis exhausis, colloquebamur sedentes pro domo amici cuiusdam et iterum amorem exposui ei. Nescio cur ita acciderit - semper miror, quotiescumque recordationem accipio - sed mihi osculum repende dedit. Deinde basiavi eum semel iterumque...potestis, ut credo, cernere id quod evenit. Bis concubuimus - profecto non cum oscula prima ab eo acciperem, sed in convivio alio, eo enim anno ferme numquam tranquilitate fructa sum - et postea satis amicabiliter seiungimus. 'Satis amicabiliter' dicam? Minime adhuc amici sumus; re vera post haec omnia quasi hostes facti sumus, neque flammam ullam amoris ardentem inveniri potest. Nunc duco hunc 'amorem' tantum fuisse libidinem, at credidi olim - summa cum sinceritate - Germanicum deum inter homines esse.

Friday, 22 July 2016

De tromocratia

Ut intellegitis, lectores, ex aliis commentariis, paene numquam meam opinionem expono de rebus novis huius orbis terrarum. Magis praeferro aliquid scribere de factis cotidianis, eo enim modo animum exonerare sollucitudine metuque soleo. Nuper autem facta violenta - quae latine vocantur 'tromocratia' - mihi maxime dolebant. Ut opinor, tromocratia est verbum graecum; 'terrorismus' quoque utitur. Impetibus factis in urbe Floridae, in civitate Nicaea, Lutetiae...difficile fieri potest ut facinora omnia memorem.

Corrigite me si errem, duco vero in temporibus Romanorum tromocratiam non fuisse. Maiores quidem trucidabant hostes in bello, certe rapiebant depopulabantque agros, rarissime autem fidei causa innocentes in pace nocuerunt. Suetonius Tacitusque nos tradiderunt facta imperatorum, quae nonnumquam sordida mihi videntur, nusquam autem reperi exemplum tromocratiae scriptum. Imperator crudelis est hostis humani generis, et profecto delendus est, quomodo autem territores delere possimus? Nam cognovimus imperatorem, atque scimus quis sit, territores immo manent in latebris. Cum repente exsiliunt, aegre defendimus lares, penates, liberos, amicos...vix possumus impetum sustinere hostium, nam forma eorum est species civium. Territores - nequissimi homines qui tromocratia utuntur - nequimus discernere. Versantur inter nos, inter bonos; qua de causa magnopere valent.

Quoniam valent, metuimus istos. Et cum metuamus nobis, nequiquam munitiones tuendi causa quaerimus. Idcirco duces magna voce faciunt orationes contra tromocratiam; Donaldus Trump praebet exemplum optimum - vel potius pessimum, si ita ducitis - huius modi. Nonnumquam autem non vituperant territores, immo musulmanes atque omnes alienos. Ut opinor - quamquam haec sententia mihi audacissima videtur - hoc modus dicendi quoque est genus tromocratiae. Territores metum movent in animis nostris; oratores etiam terrorem excitant in cordibus populi. Verbis horum dividuntur amicus in amicum et civis in alienum; violentia illorum dividuntur pater in filium et filius in patrem suum. Ut tromocratiam  vincamus, oratores seiungere debemus de gubernaculis civitatum. Si oderimus, pereamus.

Quid itaque faciendum est? Diligete non modo proximum vestrum, sed etiam alienum. 'Diligete' dicam? Non scripsi 'accipite omnes profugos atque exules'. Ut credo, minime nos oportet omnes in terris nostris recipere. Equidem diligo amicam meam, nolo autem una cum ea vivere in diem. Possumus, ut puto, eos adiuvare sine magno periculo. Nos decet civitates eorum reficere, neque domum nostram in praecipitium deducere. Maius horum aliud mandatum non est. Cum adsentior verbis Terentii: 'Homo sum, humani nihil a me alienum puto', tum credo hoc dictum esse verum: "Medice, cura te ipsum." Certe debemus animos adicere profugis; necesse est nobis auxilium maximo cum studio iis dare, haud vero nos oportet curas nostras neglegere vel parvi aestimare. Tromocratia et metus alienorum (graece xenophobia) sunt dua genera intemperantiae. Idcirco via recta nobis patet: haec via media est.

Wednesday, 20 July 2016

Coquus ferus

Hodie, ut soleo, sero e lecto surrexi, deinde methodum linguae russicae didici et partem fabulae anglice scriptae legi. Ne mentiar, haec fabula composita italice erat, ac postea translata est in sermonem anglicum. Narrat de domina locupletissima, quae nihilominus debebat pati vitam funestam. Hanc non amabatur nec a marito, nec a fratribus, minimeque valebat filios parere, quas ob res magnopere facta est tristis. (Nomen huius operis est 'La Marchesa', si velitis id legere, sed te hortor, ne tempus teras hoc legendo.) Quoque paululum e tractatu 'De Ira' Senecae legi, haud autem hoc fructa sum, iam enim nimium ab illo scriptum nuper legebam. Me oportet mane ad bibliothecam pergere, ut libros novos petam. Utinam Livium ex inferis liberare possim! Ut fortasse vidistis e commentariis meis, historiam Romanorum ab urbe condita mihi valde placet.

Pergam nunc ad rem. His omnibus factis, profecta sum in scholam linguarum ad linguam ruthenicam discendam. Quamquam sero surrexi, atque ideo iter sero coepi, satis mature adveni. Est ilico bibliotheca parva, de qua possis libros sumere sine ulla obligatione. Certe decet lectores libros alios in bibliothecam ponere, ne haec fiat vacua, non autem debent hoc facere. In patria mea numquam vidi bibliothecam huius generis, sed in hac urbe saepissime invenio res novas optimasque. Fac igitur iter, si petas sapientiam, alii populi enim habent mores alias, atque eo unico modo possis rationem meliorem vivendi discere.

Hanc sententiam inveni in libro optimo, quod hodie nacta sum. Hoc opus est scriptum a Antonio Bourdain, qui mihi coquus praeclarissimus videtur. Sicut Trimalchio, cibum gustare scio, qua de causa ab ineunte aetate spectaculos rerum coquinariarum spectabam. Quamquam nuper otium non mihi erat, memor sum tamen multarum mactearum*. Etiam mihi constat me studiosam discendi esse, atque idcirco cupio cognoscere quomodo coqui delicias varias parent. In hoc opere cum omnia haec didici, tum legi multa lepida de vita Antonii deque vitiis coquorum. Cum coquus esst, coxit feras bestias; sed mihi videtur eum quoque ferum fuisse. Quem virum! Quanta fuit in eo! Coquus pessimus sum, gusto autem delicias omnium generorum magno cum gaudio, quam ob rem amo coquos, qui mihi indulgent. Seneca asseruit iram vitium pessimum esse, equidem vero duco gulam malum maximum. Nam potes satis facere irae, nequis immo extinguere gulam: Nec flumina vinorum obruent illam. Si dederit homo omnem substantiam domus suae - vel potius orbis terrarum - pro lurconibus, quasi nihil despicient eum. Sed fortasse vos magis odistis avaritiam, vel acediam, vel superbiam, vel luxuriam, vel invidiam - vitia hominum innumerabilia sunt.

*Mactea (nonnumquam 'mactea') est cibus elegans, rarus, pulcherque.

Monday, 18 July 2016

Et in arcadia Othello

Heri ad theatrum ivi et tragoediam Gulielmi Shakespeare spectavi de mauro zelotypo, qui vocatur 'Othello'. Iam hoc opus legi domi, id autem minime mihi placuit, nam Desdemona - uxor mauri - stulta infirmaque mihi videbatur. Insuper hostis mauri, Iago, adeo erat molestus ut vix eum pati possem. Ut vero credo, scriptor huius tragoediae voluit lectores spectatoresque omnibus personis invidere, hoc opus enim composuit de turpissimis rebus in animis hominum. Tragoedia praeclarissima altera - Romeus et Iulietta - nobis demonstrat quomodo omnia honestissima (amor, pulchritudo, innocentia) possint se in magnas malas vertere. Othello autem nos docet quo pacto  flammae ardentae vigeant in animis nostris et quomodo haec nos paulatim noceant agantque in perditionem.

Cum de hac re scribo, in mentem venit sententia quaedam, cuius nequeo meminisse. Si scitis id quod quaero, redde mihi dictum, vos amabo. Scio me hoc legisse in versibus Vergilii (vel Ovidii) atque etiam inveniendum esse in tractatis Michaelis de Montaigne. Interim conor sententiam alio modo exponere: 'Ambulamus supra cineres calidos, male tectos'. Fortasse putamus nos meliores quam maurum istum esse, re vera autem omnes homines sunt asini iracundi; et quamquam verbo 'homo' utor, mulieres ex hac vitia minime excipio.

Quoniam credo me similem Othelloni esse, flevi magna cum tristitia cum finem spectaculi viderem. Desdemona necata, Cassio mortuo, bona fama erepta, Othello, qui dives potensque quondam erat, nihil nunc in orbe terrarum possidet. Nonnumquam duco nos omnes futuros esse pauperes, sicut hic maurus, nam vita beata nos fugit ac placet fortunae nos cruciare omnibus modis. Sed cum hanc sententiam in animum arcessio, etiam puto me nimis luctuosam esse, quia vita quoque pulchra atque amoena mihi videtur. Pugnatum est igitur inter bonum et malum in mente, et hoc bellum nondum expugnandum est. Haud tamen credo me adflictissimam esse, est enim hominibus cogitare litigareque; etiamsi essemus nunc in horto Eden - ut vere eramus, secundum librum quendam - certe pugnaremus non modo cum aliis, sed etiam nobis ipsis. Et in arcadia mors; et Othello in paradiso.


Saturday, 16 July 2016

Lare, evola!

Hodie comoediam Antonii Chekhov, quae vocatur 'Larus', perlegi. Ut verum dicam, stupefacta sum; putavi hunc scriptorem optimum omnium fuisse, praesertim cum scriberet comoedias tragoediasque, sed hoc opus minime mihi placuit. Nec mihi bonum videbatur nec malum, immo me maxime taedebat. Magna pars huius operis furata est e tragoedia 'Hamlet' Guilielmi Shakespeare. Constantinus, secundum adulescentem Hamlet, qui magnopere invidebat maritum novum reginae Gertrude, odit amantem matris. Hic amans autem scriptor est summa libinine, et amicam Constantinii - in opere A. Chekhov nominatur 'Nina', contra in illo G. Shakespeare 'Ophelia' - amat. Amor vero numquam bonum fructum facit in libris, atque haec comedia certe habet finem tristem et letalem. Ut opinor, haud possumus hanc 'comoediam' appellare, Chekhov ipse autem hoc nomen affinxit titulo. Nolo vobis omnia, quae in hoc opere sint, exponere - sed Fortunam similem Constantinus ac Hamlet nanciscuntur. Hoc est fatum puerorum tractabilium, qui nimis ament.

Quamquam totum opus non libuit mihi, unam tamen sententiam huius comoediae amo. Conata sum hanc transferre in latinam linguam: Puellula sicut tu per totam vitam habitat prope lacum. Sicut larus, lacum amat, atque est laeta liberaque, sicut larus. Vir autem casu advenit et vitae eius pessum dat, nam nihil sibi est melius faciendum. Utinam possim opera Antonii Chekhov ruthenice - vel 'russice' - legere! Fortasse haec comoedia non videtur optima, nam prave translata erat in sermonem anglicum.

Heri ad convivium ivi, quia amicae dilectissimae volebant diem meum natalicium commemorare. Non modo fruebar eximiis epulis, sed etiam sermonibus lepidissimis, et tandem accepi munuscula amoena idoneaque, scilicet signum, quo possum sigillum in cera facere. Aventer litteras scribo, hoc donum ideo mihi usui est. Quoque gratias iis egi, quod libellum mihi dederant, in quo debeo scribere quid faciendum mihi sit. Nudio tertio quoque una cum amicis tempus trivi, qua de causa hodie fatigor: me oportet otiose domi manere ut animum reficiam corpusque quiete recreem. Antea cotidie domi manebam ac rare versabar foris: nunc autem mihi constat me fessam esse, nimis saepe enim extra limen progredior. In versiculis Horatii: Dum vitant stulti vitia, in contraria currunt. Quamvis mihi bono est ambulare cum aliis, nihilominus vita occupata minime mihi convenit.
















Wednesday, 13 July 2016

Dies natalis terribilis

Gratias vobis ago iam iamque ob vota natalicia benignissimma! Infeliciter autem exitum res habet contra spem, atque ut opinor, dies natalis terribilis fuit hoc anno. 'Terribilis' dico? Si disciplinam Stoicorum secuta essem, omnia contraria minime mihi doleret, immo gauderem, nam scirem me nihil magni preti amisisse. Sed Stoica non sum, ideo tristior facta sum, cum enim telephonum heri fregi, tum M. iterum impetum in me fecit facitque - vel potius dicam, in cor meum debile. Haec verba scribens me quoque paetinet, quod iam diu erro e legibus grammaticis: 'cor, cordis' est verbum neutri generis, sed semper scribebam 'in cordem' ac 'cordem meam' et cetera corrigenda! Debeo has duas res memorare singulatim; incipiam cum fabula amoris, ut soleo, et finem faciam cum historia calamitatis.

Ut iuvenes huius saeculi solent, magnopere amo telephonum meum. Paucos amicos habeo, quam ob rem raro epistulas per telephonum mitto accipioque. Saepe utor telephono ut verba nova discam aut tractatos legam; exempli gratia persaepe quaero aliena vocabula in dictionario 'Perseus', eoque modo fieri potest ut facilius res novas tradam memoriae. Assidue etiam Vicipaediam legere soleo, nam volo cognoscere plura de gentibus, auctoribus, et temporibus. Cum otium mihi est, plerumque ad Reddit pergo et loquor cum aliis otiosis. Telephono fracto, minime potui haec omnia facere; debebam dictionario papyraceo uti, ut vocatur liber e papyro factus, et otiose tempus trivi in bibliotheca. Spem autem tandem recipi, potui enim telephonum novum nancisci. Idcirco haec est fabula amoris, nam telephonum novum et ego erint felices, aeternum felices.

Quod attinet ad M...haec vero est historia calamitatis. Puer iste vult amicam invenire et consilium in mentem venit ut debeat Diram adducere. Ut videtis, hoc consilium minime mihi placet. Sed iam manus lavi neque voluntatem hanc cognoscerem, si M. ipse non ex me rationem postulavisset. Quomodo possum eum docere quo pacto possit Diram amare atque - id quod deterius est - amari ab hac puella, quae minime mihi libet? Manus iterum lavo - nolo me illaqueare in rete eorum. Quoque addidit contumeliam iniuriae, nam nescit hunc diem fuisse natalicium mihi. Fortasse scivit, sed certe nullum votum natalicium mihi dedit...

Non me decet queri de vita mea. Revera beata sum - compos sum mentis, corpus habeo sanum, libris fruor sermonibusque. Qua de causa gaudeo - gaudeamus - et gratias ago diis pro omnibus. Vita beata, ut Seneca (minor) scripsit, est conveniens naturae, et hic modus vivendi quidem convenit mihi.







Monday, 11 July 2016

Quomodo linguam latinam didici?

Hodie mihi est dies natalis. Nata sum XVIII annos. Quamquam multi gavisi sunt, cum dies natalis eorum est, equidem minime delector. Ut gallice dicitur: Où sont les neiges d'antan?Alii comedant placentas macteasque; immo volo methodum discendi linguam latinam vobis exponere.

Cotidie orationes historiasque latine lego, et verba nova, quae inveni, cum significatione scribo ut memoriae tradantur. Disco etiam sententias alienas egregiasque, exempli gratia 'Qui sis, non unde natus sis, reputa'. Ut puto, hoc dictum optimum est, nam quisque regnat non stirpe, sed ingenio. Nos omnes reges essemus, si optime didicissemus.

Nonnumquam libros de rerum grammaticarum scilicet 'Bradley's Arnold' vel 'Kennedy's Latin Primer' lego, et leges alienas disco ut meliores commentarios scribam. Item notas facio de his novis rebus et assidue animum huic adicio.

Si velitis linguam latinam discere, consilium unum vobis dare velim: LEGETE AC SCRIBITE! Domi in dies lego summa cum cupiditate; infra index librorum lectorum invenitur. Nisi aliter notetur, totum opus legi. Omnia, quae memoravi in hoc indice, hoc anno legebam.

Prosa Oratio

  1. Biblia Sacra Vulgata (Genesis, Evangelium, Ad Corinthios, Ad Romanos
  2. Commentarii de Bello Gallico C. Caesaris
  3. In Catilinam M.Ciceronis
  4. Orationes Philippicae (I - II, V - VII) M. Ciceronis
  5. Pro Sex. Roscio M. Ciceronis
  6. In Vatinium M. Ciceronis
  7. De Amicitia M. Ciceronis 
  8. Dialogi Senecae (De Brevitate Vitae, De Constantia Sapientis, De Providentia)
  9. Encomium Moriae Erasmi
  10. Ab Urbe Condita (I, II, III, IV, V, VI, VII, VIII, XXI,XXII) T. Livii
  11. De Catilinae Coniuratione Sallusti
  12. De Bello Iugurthino Sallusti
  13. De Vita Caesarum (Divus Iulius) Suetonii
  14. De Origine et Situ Germanorum Tacitii
  15. Annales (I) Tacitii
  16. Gesta Romanorum (varia)
  17. Cena Trimalchionis Petronii
  18. Cupid et Psyche Apuleii
Ludi et Carmina 
  1. Carmina Burana (varia)
  2. Varia carmina (fere omnia) Catulli
  3. Colloquia (cum variis aliis operibus, exempli gratia Abbatis et Eruditae) Erasmi 
  4. Epigrammata (varia, circa XL) Martialis
  5. Metamorphoseon (IV, IX) Ovidii
  6. Ars Amatoria (I) Ovidii
  7. Menaechmi Plauti
  8. Eunuchus Terentii 
  9. Aeneidos (IV, VI) Vergilii 
Opera Novolatina ac Paedagogica (praeter opera Orbergis)
  1. Fabulae Syrae L. Miragliae 
  2. Commentarii de Inepto Puero D. Gallagher 
  3. Bradley’s Arnold Latin Prose Composition
  4. Conversational Latin For Oral Proficiency J. Traupman
  5. Kennedy's Revised Latin Primer 



Saturday, 9 July 2016

Stagnum ignis

Hodie latine nondum legi, nam cupiebam tempestatibus bonis serenisque frui. Ambulabat per totam viciniam atque intravi in tabernam quandam, ilico enim aliquid ciborum sumere volui. Comedi caseum - magnopere amo hoc pabulum - et bibi poculum unum cerevisiae frigidae. Postea alterum sumpsi et tandem tertium. Deinceps exhausi poculum vini et alium aquae vitae. Cum iam satis bibissem, sederem in caupona ut carmina audirem. Ut soleo, aquam puram bibi, nam sapor vini manebat in ore, neque hoc mihi placuit. Pecunia soluta, exivi in viam et fumavit sigarellum summa cum voluptate.

Ne mentiar, quamquam me pudet haec omnia memorare, continuo fumavit V sigarella. Olim cotidie fumabam, sed anno nuperrimo nicotinam repudiavi. Raro emo sigarella, cum autem incipio fumare, aegre me retineo, ne omnia, quae in sarcina habeo, sine mora fumem. Mihi constat me erravisse et me quidem pudet horum omnium meminisse. Bibebam, quia fessa sum; nunc autem fatigor, nam nimis bibi. Ut videtis, ebriositas est circulus vitiosus. Scio vero me cras futuram meliorem esse. Bonae fidei sum, et hoc modum vivendi mutare queo. Equidem nolo tempus terere crapulis, sicut M. Antonius.

Mens mea nunc lentescit, et cura omnium rerum iam excedit, qua de causa ignoscite mihi, si in his commentariis errores feci. Volo super lectum cubare; necesse mihi est quietem aliquamdiu capere, ut umores vinorum pellam e corpore sanguineque. Mens sana in corpore sano, mens sobria in corpore puro. Mox conabor aliquantulum verborum e operibus L. Annaei Senecae legere, nam labor reficiet animum. Heri perlegi tractatum de providentia: Quare aliqua incommoda bonis viris accidant, cum providentia est? Ut verum dicam, doctrina huius auctoris minime mihi libet; Stoica haud sum, immo credo doctrinam nihilistarum, ut vocatur, rectam viam esse. Liber amatissimus huius doctrinae, ut opinor, est 'Patres et filii' Ioannis Turgenev.

Quod attinet ad Turgenev, quamquam latine hodie ne didici quidem nec legi, russice aliquantum scripsi. Modo abhinc unam mensem incepi hanc linguam discere, quam iam valde amo. Spero me mane discituram esse plura, minimeque bibituram. Ut fortasse scitis e his verbis, mens mea turbatissima est a venenis atque aegre cogito.




Wednesday, 6 July 2016

Pythagoras, quare gloriaris?

Quondam narrabam persaepe de vitiis factisque amici M., cui adhuc loquor, sed aqua accepta iam manus meas lavi coram vobis. Nescio utrum Diram amet necne, haec omnia vero mea minime interest. Hodie autem novum amicum habeo, quem vobis monstrare cupio. Possumus eum 'Pythagoram' vocare, nam mathematicus est. (Sed praenomen eius est Davidus) Vel potius discipulus Oxonii qui se magistrum ac mathematicum esse credit. Qua de causa semper coram me se iactat et dilatat. Nolo eum exprobrare -ne mentiar, nequeo, neque audeo - irasco tamen, nam verba huius stulti me magnopere taedent. Ut exemplum proferam, semper alios contempnit, quia ars mathematica - ut (prave) opinatur - difficilissima omnium disciplinarum est.

Equidem duco hanc sententiam falsam esse, nam omnes disciplinae artesque, quae ad humanitatem pertinent, suas insidias habent. Lingua latina cum amoena pulchraque videtur nobis, tum nonnumquam nos capit parvis retis. Cum verba deponentia discerem - adhuc disco, sed olim tiro linguae quidem eram - vix poteram distinguere inter '-mini' et 'mur'. Persaepe errabam, et dicebam 'nos illam puellam sequimini!' pro 'nos illam puellam sequimur'. Credo vos quoque fecisse errores huius generis, cum primum incepistis latine loqui scribereque. Studio linguarum sicut poena Promethei: numquam finit!

Quam ob rem possum hic scribere - nam, ut supra demonstravi, non me oportet Pythagoram ipsum castigare - arrogantiam non esse sapientis, immo pigris. Si arrogans essem, certe putarem me omnes res iam didicisse, atque idcirco nihil prorsus legerem. Dum scimus nos nondum omnes scire, possumus plura discere. Erremus, dum infirmitatem nostram confiteamur! Error non est pudendum, cum id corrigere possimus. Noli Pythagorae aemulari, lectores, ne ignorantes laetantes sitis, qui aliis illudere velitis, quamquam similes vobis sunt.

Cupio quoque aliquid memorare de magistro meo antiquo linguae Hispanicae, qui nuper me litteras misit et impudentes et pravas, sed iam intempesta nox tenet superum lumen, ac debeo ire dormitum. Est Davidus alius. Hodie nimis Davidium habeo!




Monday, 4 July 2016

Tragoedia metallicorum

Hodie legi fabulam Aemilii Zolae 'Germinal', de vitis mortibusque metallicorum, in qua scriptor tradidit historias virorum ac mulierum, qui XVIII saeculo laborabant in metallis Gallis. Stupescebam, dum legebam; vix possum fingere tormenta omnium generorum, a quibus personae dramatis cruciabantur. Fabulae Zolae semper me terrent, scribebat enim summa cum crudelitate. Secundum eum, in orbe terrarum est perpetuus horror, qua de causa omnes in fabulis suis debent mori ante finem libri. Infantes, puellae, pueri, senes...nullus ordo est, omnes in voragine alius super alium aguntur. Mihi placet historiae Livii, quam ob rem multa terribilia iam legi - sed nullum compositum est tristius operibus Zolae. Proelium Cannense, ut opinor, minus cruentum erat quam caedes metallicorum.

Quoque legebam - nondum autem perlegi - vitam imperatoris Tiberii, a Suetonio scriptam. Magis praeferro legere historiam rei publicae quam vitas imperatorum, nam fortitudo virtusque magnorum virorum mihi placent, contra luxuria atque stuprum regum me taedent. Praecipue horresco legens vitia Tiberii, nam iste infantes amabat - vel potius sub iugum pravitatis sui parvulos pueros mittebat. Haud intellego cur haberet 'pueros primae teneritudinis, quos pisciculos vocabat', ut lingua morsuque sensim eum peterent ac luderent natantes.

Neque vero hic princeps omnino stultus erat - etiam sapienter dixit in civitate libera linguam mentemque liberas esse debere. Insuper philosophiam aventer discebat, et multos magistros praeclarissimos arcessebat ad se. Quamquam enixe animum adiecit omnibus discendis, infeliciter nequivit moderationem, temperantiam, sobrietatemque colere. Fortasse non me decet tam vehementer eum incessere, nam vitiis nemo sine nascitur. Ut Machiavelli scripsit:

Homo nec totus malus, nec totus bonus.






Saturday, 2 July 2016

Homo est animal, quidam nostrum vero barbariores ceteris

Heri scripsi modum scribendi Petronii mihi minime placere; hodie contra volo eum laudare. Convalescens super lectum, partem egregissimam inveni in opere 'Cena Trimalchionis', quam vobis monstrare magnopere volo. Audite atque auscultate! Vox non potest pervenire ad auribus vestris, sed bona fabula non tenetur finibus. Cavete, lectores, nam id quod infra legetis, non est infantibus legendum:

Interim mulieres sauciae inter se riserunt ebriaeque iunxerunt oscula, dum altera diligentiam matris familiae iactat, altera delicias et indiligentiam viri. Dumque sic cohaerent, Habinnas furtim consurrexit pedesque Fortunatae correptos super lectum immisit. 'Au au' illa proclamavit aberrante tunica super genua. Composita ergo in gremio Scintillae incensissimam rubore faciem sudario abscondit. 

N.b. Habinnas est maritus Scintillae, Fortunata uxor Trimalchionis.

Omnes mihi dixerunt linguam latinam esse 'sterilem ac mortuam', et proclamaverunt hunc sermonem 'paedagogis et senibus' destinari. Ubi sunt senes in his sententiis? Petronius est sordidior hilariorque spectaculis librisque nostri saeculi. Haec scaena - duae mulieres in triclinio se invicem osculantes atque amplexantes - fortasse potest inveniri in spectaculo 'Ludus Soliorum' (Game of Thrones) vel etiam in libro 'L colores cinerei'*. Qualis Romani, talis nos. Utrum hoc bonum necne sit, est humanum amare, ludere, et vivere profligatissime.

Petronius illud dictum 'Homo est animal' bene intellexit, et cupio aliquid de hac re exponere. Ut opinamur, animalia omnia humilia sunt, qua de causa volumus esse nobiliores his 'bestiis'. Bestiae autem non sunt barbariores quam nos, neque animalia bellum gerunt, nec servos cruciant, ne trucidant quidem alios incendiis, pistoliis, tormentisque. Non debemus igitur animalia spernere, quoque enim bestiae sumus; re vera barbariores aliis, nam nescimus quam inhumani simus.

His dictis, opus mihi est hanc sententiam pronuntiare: Carnem animalium variorum libenter comedo. Quam ob rem fateor me hypocritam esse. Cur autem - secundum modum Petronii - non debeam diem carpere? Si volo carnem edere, edo; si nolo, abstineo. Vita est simplex. In versibus Trimalchionis:

Quod non expectes, ex transverso fit 
Et supra nos Fortuna negotia curat.
Quare da nobis vina Falerna, puer! 

*Si potestis titulum '50 Shades of Grey' alio modo traducere, me docetis, quaeso! Utebar adiectivo nominativo, non casu genetivo, igitur scripsi '50 Grey Shades', neque potui 'Shades OF Grey' latine reddere.