Friday, 30 December 2016

Commentarii VIII: Crapula me vexat

Iter nunc facio Vindobona Monachium. Pernoctabo Monachii, ac deinde proficiscar Francofurtum. Contristor hodie, Austria enim relinquenda est mihi; valde hanc terram amo, in qua cibum sapidissimum villasque pulcherrimas inveni. Si possem renasci, certe mallem Vinobonae adolescere. 

E fenestra nunc video silvas plenas arborum ornatasque floribus variis, quamquam hiems est. Antea quoque aspexi agros, sed caligo operiebat omnia, quam ob rem consilium cepi legendi, ne frustra spectarem rus. XX paginas perlegi orationis Plinii Minoris Traiano defuncto. Ut verum dicam, me iam taedet huius libri, Plinius enim nihil dixit praeter laudes immodicas. Videtur mihi Traianum fuisse optimum imperatorum, qui regnabat sine ullo vitio. 

Credo autem hanc esse falsam existimationem. Verbis Horatii: 'Magnum narras, vix credibile.' Nemo enim tam immaculatus est, ut numquam in spatio vitae erret. Insuper cuique fabulae opus est quodam scelesto. Secundum vero Plinium, Traianus non modo sequebatur viam virtutis, sed etiam nulli inimico obivit in hac via. Ut verum dicam, duco etiam Traianum mortuum taeduisse horum blandimentorum. Plinius enim sanctum sacerdotum finxit pro milite, sobriumque ducem depinxit pro vigente imperatore. Plura vero non dicenda mihi sunt de hoc panegyrico. Nam quamquam Plinio haud assentior, nihilominus admiror facultatem eius latine dicendi, cupioque eum aemulari. 

Iterum video Salisburgum, tramen enim nos vehit per hanc urbem ut Monachium perveniamus. Vix queo describere pulchritudinem villarum, quas cerno e fenestra. Et caeruleas et roseas aspicio, quae sicut villae puparum sparguntur inter lacum silvamque. Vix credo homines vivere in his aedibus, qui et laborant et discunt...immo videtur mihi totam terram Austriam esse iucundissimum somnium. 

Volo plura scribere, nauseo autem, tramen enim movet huc atque illuc. Itaque mox deponam stylum ut musicam audiam quiescamque oculis clausis. 

Meridie

Deo iuvante - vel potium dicam 'ventre iuvante' - nunc melius valeo. Colloquebar cum patre per totum iter, quod certe placebat, iam diu enim cum eo haud colloquor. Is petit lucrum in Asia, procul a Londinii, ubi disco. Cum puella parva eram, adhaerebat ei ac semper eum quaerebat, etiam cum mater adesset. Nunc vero alienissimus est mihi. Quam ob causam maereo, nam opinor patrem et filiam debere propinquiores esse. Utinam saepius possim ei facta mea narrare.

Haud procul sumus a Monachio. Postquam advenero, statim ibo ad tabernam ubi Adolphus Hitler primam orationem habuit. Minime vos oportet putare hunc tyrannum mihi placere, quamquam saepe nomen eius invenitur in his commentariis. Multa scripsi de eo, pluraque scribam, nam res gestas disco, ac nemo potest historiam discere nisi quoque discit facta Adolphi. Haud vero cupio ad hanc tabernam ire ut eum sequar; immo volo cerevisia frui, eoque modo plura discere de origine huius ducis, qui adeo celeriter attigit fastigium summum potestatis ut Germanicos stupefaceret. 

Scio multos discipulos amare magna opera factaque imperatorum discere. Mihi vero magis libet legere de pueritia eorum; quomodo facti sunt omnipotentes duces hominum? Idcirco Vindobonam amo, ibi enim vivebant simul anno MCMXIII quattor praeclarissimi, et boni et mali: Adolphus Hitler, Iosephus Stalin, Leo Trotsky, Sigismundusque Freud. Eo tempore etiam regnabat Franciscus imperator Austriae et Bohemiae, qui anno sequente nepotem amisit...cuius mors fuit casus belli magni. Fortasse praeclarissimi, qui quandolibet mundum regnabunt, nunc habitant prope me Londinii. Discipuli futuri legant forsitan de meis commilitonibus! Spero autem eos non lecturos esse de me. Haud enim exopto mihi vitam magnificam. Nolo lucrum facere vel terras gentesque sub iugum  mittere. Cupio immo semper recte vivere, adipisci libros novos, discereque litteras. Si haec III consequi possim, moriar libenter. 

Cum autem multi anni, ut saltem spero, mihi restent, nunc non est cogitandum de morte. Duco tamen mihi prodesse hoc consilium vivendi coram omnibus affirmare, nemo enim potest sequi rectam viam, nisi iam finem viae finxit. Fortasse mentem mutabo; nihilominus spero me numquam nefas esse facturam. Difficile vero fieri potest ut numquam male faciam. Adolphus quoque olim amabat et legebat atque etiam pingebat, sed nescio quo pacto factus est nefarius. Sumusne praedestinati ad peccatum? 

a.d. III Kal. Ian. 

Heri ivi ad tabernam 'Hofbräuhaus', in qua magnam cerevisiae copiam, ut soleo, bibi. Quam ob causam dormivi prima vigilia, neque nunc recordor quid fecerim post cenam. Insuper venter magnopere dolet. Vae crapulis! Numquam volo cerevisiam rursus bibere. 

Quandocumque bibo, sic facio:

I. Nugas scribo ad amicos omnes, et nonnumquam dico me quosdam amare, quamquam eos minime diligo, vel etiam haud cognovi. 

II. Nauseo, aegroto, somnium capio.

III. Latine queror de crapula et dico me numquam iterum bibituram esse cerevisiam/aquam vitae/quidquid sit.

Semper autem nequeo voluntati resistere, atque idcirco rursum incipio ab 'I'...

Ecce! Haec sunt illecebrae Satanae, quibus allicimur ad mala omnia. 

Quamquam nunc aegroto, maxime tamen fructa sum tempore, quod egi in taberna. Comedi ibi panem tortum, qui theodisce 'Brezeln' vocatur. Ministrae huius tabernae omnes pulcherrimae videbantur, nam gerebant vestimenta venustissima canebatque carmina varia. Insuper cerevisia maxime me delectabat: III magna pocula exhausi, quam ob rem hodie iustas gravissimasque poenas do. Moneo vos ut semper 'mediam viam' teneatis, neque nimis bibatis. 

Hodie proficiscar Francofurtum. Ne mentiar, nescio quid ibi agam; fortasse ibo ad domum scriptoris Goethe. Pater mihi librum dedit, in quo inveniuntur omnia videnda huius urbis, nihil vero praeter ecclesias multas vidi, quamquam totum librum iam perlegi. Neque mihi placet semper ad ecclesias ire - omnes fere similes sunt inter se. 

Heu me miseram! Adhuc nauseo. Cerevisia, cur me induxisti in tentationem?! 

Hora octava (secunda hora post meridiem)

Haud procul sumus a moenibus Francofurti. Ex fenestra aspicio silvam densam atque asperam; nives iacent super terram. Finem nuper feci legendi orationis habitae a Plinio Minore; quamquam heri scripsi hoc opus mihi displicuere, nunc credo Plinium recte dixisse de suo imperatore defuncto. Cum enim laudavit copiose Traianum, tum nos lectores docuit quomodo optime officiis fungamur gubernemusque rem publicam. Romani amabant Traianum non propter maiestatem, sed ob humilitatem. Numquam voluit videri melior aliis; immo conabatur assidue semper alios elevare, ne sine solitarius sine bonis amicis esset. Credo optimum ducem non regnare sine auxilio; ut Plinius quoque putabat, sollertissimus dux scit alios duces erigere. Bonus imperator itaque prodest rei publicae duobus modis: Primum ipse exemplum dat gentibus, atque insuper curat, ne principes futuri desint. 

Quod ad principes attinet, Claudia hodie mihi litteras misit de quodam puero, qui eam amat. Ea vero timet patrem pueri, legatum clarissimum egregiumque Singapuriensem. Quod non est, ut saltem puto, timendum. Puer ille certe Claudiam amat, et itaque pater eius quoque eam amet, patres enim solent quidquid filiis placeat diligere. Spero Claudiam G.que (nomen pueri incipit ab hac littera) futuros esse laetos. Nihil mihi magis libet quam amantes beati; quandocumque amatores cerno, mihi constat hunc mundum adhuc esse bonum. 

Nunc nihil ex fenestra queo cernere, sol enim vehementer lucit et omnia operit. Ergo plura legam, litterae latinae enim clariores sole ipso videntur mihi...

Wednesday, 28 December 2016

Commentarii VII: Venus, Atlas, Musae

PRIMA VIGILIA a.d. VI Kal. Ian. 

I. Venus 

Claudia deseruit amicum suum! Puer enim iste, quem vocemus S., nimis dissolutus est. Insuper mater eius - haec omnia accepi a Claudia ipsa - ferox videtur. Ut verum dicam, numquam placuit mihi hic adulescentulus, haud enim diligebat amicam, ut amator debet. Ut exemplum proferam, saepe relinquebat amicam una cum matre sua, quae Claudiam miseram cruciabat quaestionibus. Insuper cum otium ei esset, tempus terebat domi, neque fere umquam obivit Claudiae. Sciebamus eum esse militem, atque idcirco minime poterat cotidie cenare cum amica. Quippe Claudia aequo animo ferebat modum alienissimum vivendi eius. Haud autem neglegebat amicam ut laboraret, sed ne displiceret matri. Non itaque erant II amatores, III vero: et puer, et puella, et mater pueri. Claudiam tandem taedet harum nugarum et consilium cepit relinquendi S. Ea nunc laetior mihi videtur, quam ob causam duco eam bene fecisse. Nos enim omnes sumus adulescentes, nobisque tempus deest ad terendum cum nequissimis, qui nimis obsequuntur matribus.

Matrem amo, et scio amorem erga matres esse rectam. S. vero excedit fines naturalis amoris inter filium matremque. Adeo timebat matrem ut sic responderet Claudiae, cum audisset eam se relicturam esse: 'Quomodo possim haec omnia nuntiare Mamae?' Haud decet virum talia verba pronuntiare; immo crederes haec dicta esse a parvo puero, qui adhuc haeret pectori matris. Minime autem debemus ei male dicere, numquam enim potuit vigescere sub umbra matris tyrannicae.

Si haberem filium - certe filii mihi non sunt, nec erint, si autem haberem - eum profecto liberarem, neque animum eius includerem. Nam mulieres, qui sicut mater S. educunt filios debiles, non natos pariunt, sed servos. Misereor, ne mentiar, ei; nam amabat Claudiam ex imo corde, et nunc desiderat hanc pulcherrimam callidissimamque amicam. Utinam minus matrem amaret, plusque diligeret Claudiam! Nihilominus gaudeo, quod ea nunc potest alios et honestiores amare.

Hic debeo, ut credo, fateri me numquam cognovisse amicum. Amavi profecto, atque amata sum; minime autem diu unum diligi, quem vocavi 'amicum'. X et alii, de quibus copiose scripsi, potius amatores quam amici vocantur. Quam ob rem haud me decet consilia aliis dare de amore, quia adhuc tiro sum artis amatoriae. Insuper quique amator dissimilis est ab altero; non itaque debemus aliquem conferre alteri.

II. Atlas

Ivi hodie ad III musea, in quibus cerni globos (id est, orbes terrarum), libros de lingua Esperantica, papyrosque Aegyptiorum antiquorum. Satis est scire haec omnia perplacuisse mihi, nequeo enim has diversas res nobis describere. Praesertim fructa sum quodam globo, super quo has sententias inscriptas animadverti:

Ignosce mihi, verba enim difficile leguntur; festinavi et nequivi imaginem meliorem facere. Insuper si inveniatis errores in transcriptis verbis, corrigite, quaeso, eos. Ut opinor, haec sententiae legi possunt in globo:

Cautum est privilegio CAROLI V imperatoris regis Castelle et ceterorum ne decem hisce proximis annis quisque globum huic globo similem in publicum audeat emittere, vel emitti procuret. Mulctandus alioqui pro Caesaris Maiestatis decreto.

Nisi fallor, hoc est exemplum lepidum 'iuris auctoris'! Carolus V regnabat saeculo sexto decimo, ex quo possumus scire ius auctoris haud esse novum legesque huiuscemodi quoque maiores nostros imperavisse. Hic globus maxime delectavit; nesciveram enim, antequam hunc vidi, reges potuisse vetare, ne quis rem similem faceret.

Non igitur debemus semper desiderare saecula praeterita. Eo tempore vivebant maiores sub tyrannis, et libertas adhuc erat incognita. Feminae adulescentesque sub potestate patris erant, neque poterant paupertes ascendere ex sordibus ad mundum locupletiorum. Nunc, quamquam possum exempla arrogantiae proferre, spatium saltem datur omnibus licenter faciendi discendique. Queo, exempli gratia, globos facere secundum voluntatem meam, neque mihi timendi sunt reges. Gratias ago propter libertatem hanc veram, neque volo redire ad tempus praeteritum, ubi tantummodo species libertatis se praestabat hominibus. Nunc cum vera auctoritate fruamur, debemus bene uti nostra potestate, ut defendamus salutem communem ab hostibus libertatis.

a.d. V Kal. Ian. 

III. Musae

Hodie sero surrexi, cum media nocte issem cubitum. Gratias egi parentibus, qui me non excitaverunt, nam paene nonnumquam licet mihi hora quarta post ortum solis surgere. Me oportet ad lectiones ire, quam ob rem ex consuetudine surgo hora secunda post Phoebum. Insuper pater coxit ientaculum optimum: panem, ova gallinarum, melque. Postea ambulavi ad museum praeclarissimum 'Albertinam', in quo vidi tabulas a pictoribus solertissimis pictas. Ut exempla nonnulla proferam, crevi flores a Claudio Monet pictas, foedasque feminas Pauli Picasso. Imagines etiam aspexi Henrici Matisse, quae minus placuerunt. Omnia enim, quae Matisse pinxit, confusa turbataque videbantur.

Magis libuerunt opera Vincentii Van Gogh, qui optimus omnium magistorum artium videtur. Pingebat  enim cum coloribus tum affectionibus. Vel in campis eius vel in caelo - in quavis imagine ab eo picta - possunt videri tristitia, laetitia, spes, iraque. Animi hominum insunt in eius operibus, quae etiam nunc possunt nos movere ac tangere. Praesertim amo tabulam, in qua cernitur cubiculum. Haec pictura non est Vinoburgae, sed imaginem huius operis aspexi cum discerem artem pingendi in ludo. Ecce:

In hoc cubiculo cernuntur non modo angor animi, sed etiam desiderium pueritiae. Duco super lectum hunc olim puerum parvum dormivisse, sentioque eum nunc tristem esse, nequit enim reverti ad cubiculum vel iterum puer fieri. Pictor vero usus est coloribus lucidis in hoc opere; parietes, ut videtis, caeruleos sunt. Idcirco mihi constat Vincentium fuisse magistrum summo ingenio. Poterat enim laetis coloribus uti, ut narraret fabulam summae tristitiae. Fortasse erat tam sollers, nam quoque erat amens; viri ingeniosi saepe cruciantur furoribus. Etiam Amadeus Mozart, ad cuius domum abhinc paucos dies veni, minime erat compos mentis. Haud necesse est mihi, ut saltem credo, plura exempla proferre. Vos omnes enim cognoscitis hos miseros, qui et callidi et insanissimi fuerunt.

Mane revertar Monachium. Nunc igitur 'vale' dicam Vinoburgae, urbi cum formosae tum antiquae. Habeo in animo huc regredi quandolibet; usque ad diem reversionis hoc oppidum desiderabo.

Tuesday, 27 December 2016

Commentarii VI: nuntiatum est rivos sanguinis fluxisse

a.d. VII Kal. Ian. 

Nunc iterum sum in tramine. Profecta sum Salisburgo atque ibo Vindobonam. Vindobona urbs est maxima Austriae, et multi praeclari - et boni et mali - vixerunt ibi. Omnes, ut saltem credo, sciunt Adolphum Hitler olim didicisse Vindobonae. Sed Sigismundus Freud, magister callidus qui novum methodum interpretandi somnia finxit, quoque ibi habitavisse. Volo ire ad museum lepidum, in quo inveniuntur multi orbes terrarum. Cupio enim orbem emere Claudiae, cui dona mittere soleo. Hodie autem haud possum hunc locum petere, nam iam hora est tertia post meridiem. Ibo itaque ad cauponam ut cenam sumam, et orbes spectabo mane. Ientaculum optimum comedi - lactum placentamque - nondum vero prandium sumpsi, quia necesse mihi fuit festinare, ne segne advenirem ad tramen.

Hodie perlegi nonnullas paginas Taciti de anno IV imperatorum. Fortasse hoc videtur vobis alienum, nesciebam autem esse libros a Tacito scriptos de hac re. Credebam eum tantum 'Annales' scripsisse. Idcirco gaudeo, quod inveni has historias de coniurationibus bellisque civilibus post mortem Neronis tyranni. Praesertim amo Galbam, erat enim imperator benignus, sed nimis debilis ob senectutem. Othonem mihi constat barbarum fuisse- ut autem verum dicam, fortasse ita sentio, nomen eius enim haud Romanum videtur. Saepe nequeo distinguere inter Vespanianum Vitelliumque. Historia Romanorum nimis hominum continet qui similia nomina habebant; ut exemplum alium proferam, II Scipiones et II Catones profuerunt rei publicae. Praeferro discere de re publica Romana, ante adventum imperatorum, eo tempore enim omnes erant magni viri. Cicero orationes dicebat, Cato cultivabat agros, et Caesar vincebat alienos. Post autem Augustum, qui ultimus Romanorum fuerat, pro industria prudentiaque inveniebantur desidia luxuriaque. Niminum imperium tandem cecidit oneratum voluptatibus. Idcirco si fortunam imperare possem, certe rem republicam Ciceronis restituerem.

Nunc stylus deponendus est mihi, haud enim procul a Vindobona sumus.

a.d. VI Kal. Ian. 

Hodie bene mane surrexi, nam abdomen dolebat. Purgationes menstruae me saepe cruciant. Plinius Maior multa scripsit de hoc morbo feminarum, dixitque hanc esse 'materiam primam corporis humani'. Quoque credidit profusiones sanguinis mulieribus prodesse. Ex quo certe scitis Plinius iste erat vir, neque umquam gravatus est hoc morbo. Ei non omnino assentior: immo dico purgationes menstruae delendae sunt, sicut Carthagines. Adficiunt enim corpora mulierum doloribus aerumnisque. SCIO me posse infantes parre; opus mihi non est sanguine ut hoc intellegam! Insuper non modo corpus dolent purgationes, sed etiam animum. Nam paucis ante diebus quam purgationes semper contristor. Ut exemplum dem, cum ivi ad castellum Salisburgi, sine causa lacrimas effundi. Nihil boni video quod menstrua adferunt; contra universa mala cerno, quae veniunt una cum sanguinibus. Idcirco quamquam Plinius credidit hanc esse 'primam materiam corporis', duco immo hos fluxus re vera horribiles esse.

Sed haec hactenus. Credo numquam femina alia latine scripsisse de purgationibus menstruis, nec sine causa: nemo vult, ut opinor, plura legere de talibus. Narro nunc de primo die, quem egi Vinoburgae. Haec narratio multo amoenior videtur mihi. Vinoburga est, mea sententia, urbs pulcherrima. Vidi regias factas lapidibus, comedique porcum sapidissimum; hoc cibum vocatur 'Wiener Schnitzel.' Infeliciter nequivi cerevisiam bibere, adhuc enim medicamenta sumo. Nihilominus maxime fructa sum omnibus et loco et epulis. Vidi quoque tabernas nonnullas librarias haud procul a caupone, ad quas redibo hodie ut libros emam. Nam, ut fortasse iam scitis, libros amo. Mihi placent libri antiqui, novi, magni, parvi, foedi, pulchri; lego libenter fabulas historias tractatos carmina (praeter Aeneidos) commentariosque, anglice vel Latine vel etiam francogallice. Quandocumque venio ad novam urbem, certe ibo ad bibliothecam aut librariam ut plura sciam de natura ingenioque incolentium. Ut enim iam iamque dicebam, potestis omnia discere de quovis homine legendo libros eius. Dicitur oculos esse tanquam fenestras animi; quod si ita est, libri sunt animi ianua.

Certe occupabor hodie nam cupio visere musea regiasque. Inveni vespera nuperrima, cum per vias ambularem, museum de factis Romanorum Vinoburgae, ubi erat colonia. Insuper videbo museum papyrorum quod invenitur in bibliotheca magna. Utinam plus quam III dierum agere possim in hac urbe! Post haec autem iter faciam rursus Monachium, ex qua civitate proficiscar Francofurtum.


Sunday, 25 December 2016

Commentarii V: Me move, Amadeus!*

Secundum scriptores ecclesiae, vocativus Dei est Deus, quam ob causam quoque hoc verbo utor, cum reddo 'Rock Me Amadeus' in latinam linguam. Si nescitis hoc carmen, quod optimum omnium videtur mihi, audite:


a.d. IX Kal. Ian. MMXVI A.D. 

Nunc sum Salisburgi, in patria Amadei Mozart optimi omnium magistrorum musicae (hahae, III exempla casus genitivi in una sententia!). Adhuc aegroto, sed melius valeo quam heri. Ex fenestra traminis, in itinere, videbam nivem quae omnia operiebat: et aedes et campos. Etiam montes erant candidi nivibus, quam ob causam mihi constat hanc terram esse formosissimam; civitates sine nive semper foediores videntur. Nix enim dat universis rebus elegantiam.

Quamqua magnopere fruor nive, odi frigorem. Paene congelavi, cum ambularem a tramine ad cauponam per forum urbis. Feliciter nunc sedeo in cubiculo ut commentarios scribam. Mihi maxime placet latine scribere, opus enim mihi est cogitatione ut sententias exponam. Idcirco haud dolet iugulum mihi, scribendo enim adicio totum animum litteris. 

Hodie II epistulas accepi - unam a magistro T., qui docet Londinii, alteramque a magistro meo Latinitatis qui habitat in Australia. Uterque placuit, praecipue vero gaudeo, quod nuntium accepi de vita magistri antiqui. Omnia enim me docet ab initio: cum primum incepi hunc sermonem discere, ne 'hic haec hoc' quidem sciebam! Nunc autem cum leges grammaticas scio - ut saltem opinor - tum litteras latinas libenter lego. In tramine hodie perlegi opus dilectissimum mihi Suetonii, quod nominatur 'Divus Iulius'. Mirabile dictu, AMO enim plura scire de amoribus praeclarorum hominum, Suetonius mihi fere numquam placet. Tatum hoc unum opus eius mihi libet, quia valde admiror Caesari, qui cum terras varias tum animos Romanorum subegit. Sed haec omnia sine auxilio magistri haud intellegerem. Discipuli, agite gratias vestris magistris, qui eduxerunt mentes e tenebris in lucem ornatissimam sapientiae! 

Parentes mei mox exibunt ut tabernam inveniant, ubi poterimus cenare hac vespera. Taberna cauponae est clausa proper diem festum. Vobis omnibus exopto festum nativitatis Christi optimum; spero vos esse acturos tempus amoenum una cum proprinquis carissimis (Et accipiatis dona multa, quae placent!) 

Die Nativitatis Christi MMXVI A.D. 

Hodie multo melius valeo. Cum autem ascendebamus montem ut castellum videremus, repente facta sum tristis et lacrimavi. Nesciebam quare, neque nunc scio cur sine causa affecta sim tanta tristitudine. Fortasse fatigabar et nolui ultra procedere, via enim ad castellum valde erat aspera. Forsitan etiam cuperem cibum sumere, nam hora prandii adfuit. Nequivi pergere lacrimans; itaque debuimus descendere et tabernam quaerere. Comedi porcum, caseum, placentamque dulcem, quae vocatur 'Mozart-Torte'. Haec placenta ita nominatur, facta est enim pane Martio (anglice marzipan) et socolata. Haec II res quoque inveniuntur in alio genere cibi, quod 'Mozartkugel' vocatur. Certe nunc vultis scire cur hoc 'Mozartkugel' ita vocemus, secundum nomen magistri musicae. Facultas vero mihi deest respondendi; satis est intellegere ambas esse placentas sapidissimas. 

Quoque ivi ad ecclesiam sancti Petri. In pellicula 'Sonus Musicae', Maria ibi se nupsit domino Von Trapp. Ne mentiar, vera ecclesia multum differt a loco pelliculae. In spectaculo enim omnia videbantur candida pulchraque. Ut verum dicam, ecclesia quidem est formosa, sed etiam parva. Insuper nequivi ornamenta admirari, nam totum aedificium erat in tenebris, quasi sine luce. Inveni quoque catacumbas, nequivi vero intrare, haud enim licebat ulli intus penetrare. In horto ecclesiae vero aspexi nonnulla sepulchra; ut exemplum dem, Michaelis Haydn, frater Iosephi Haydn magistri praeclarissimi musicae, sepultus est ilico. Prope eum cerni sepulcrum inscriptum latinis verbis; spero post mortem sepulcrum huiuscemodi erit mihi. Minime vero puto futurum esse aliquem, qui poterit hoc optatum perfacere, me mortua. Post mortem utique animum adiciam, ut spero, maioribus operibus, neque flagitabo propinquos de talibus nugis. Insuper non habebo pecuniam, ut emam sepulcrum magnificum, neque volo opprimere amicos superviventes aere alieno. Itaque vivant valentes, taceant mortui, sic manendum est nobis in propriis locis, secundum rationem mundi.

In hac urbe obibam iamiamque viatoribus Americanis, qui - ut Americani solent, hahae - semper nuntiabant se esse cives huius rei publicae. II viri, qui habitant Michiganiae, etiam summis vocibus dixerunt Salisburgum nimis esse tranquillum! Tabernarius, quocum loquebantur, saepe ridebat - vel potius irridebat iis. Equidem opinor hanc urbem re vera esse tranquillam, haud vero debemus nos viatores ita coram omnibus loqui. Sed quid aliud est 'libertas' quam facultas sentiendi dicendique licenter? Admiror C.F.A., nam eius cives sunt audaces, quam ob causam sciunt et bonas sententias et malas exponere sine metu. Contra Britannici nimis pacati videntur; quemadmodum regina praeclara eorum Elizabeth I (non haec Elizabeth, quae adhuc regnat) 'tacebat et videbat', sic etiam nunc silemus, quamquam habemus aliquid ad dicendum. De moribus autem, ut puto, non est disputandum. Hic mundus includit varias gentes terris diversis suis et placidas et turbatas; idcirco non debemus conari mores ullius populi mutare, sed locum mutare ut inveniamus mores convenientes nobis. 

Saturday, 24 December 2016

Latine loquor!

Lectores, in hac pellicula vobis omnibus festum nativitatis Christi optimum exopto.

Friday, 23 December 2016

Commentarii IV: Sternuendum est mihi, sed nequeo

PRIMA VIGILIA 

Volo mori. Maxime iugulum dolet. Nequeo cibum sumere capereque somnium...heu me miseram. Murakami (scriptor Iaponicus) olim sic scripsit: Noli tui ipsius miserere; tantummodo nequissimi ita faciunt. Haud autem possum animum adicere aliis rebus, cum adeo aegrotem.

a.d. XI Kal. Ian. MMXVI A.D. 

Sentio me melius nunc valere. Arcessi alium medicum, qui venit ad cauponam, ubi habito, ut me sanarem. Dedit mihi III genera medicamentorum, quae sumpsi post ientaculum. (Dulces prunos persicas comedi, quae valde placuerunt). Medicus visus est alienus, cum primum intravit, longos capillos enim habebat et imagines nonnullas compunctas in pelle. Ego quoque, ut scitis, compuncta sum variis notis; numquam autem medicum vidi compunctum. Nam medici solent vivere more maiorum, neque placent iis, ut credidi, formam corporis mutare.

Quamquam melius valeo, debeo manere in cubiculo ut quiescam. Volo autem exire ut urbem Monachium cernere. Hic enim Adolphus Hitler primam orationem habuit; eo tempore conatus est rem publicam Germanicam evertere. Propter hoc missus est in carcere, ubi scripsit librum horribilem suum cum titulo 'Dimicatio Mea', in quo male dixit Iudaeis, ut solebat. Debui, cum res gestas discerem in ludo, partem parvam huius operis legere. Aegre autem intellexi sententias Adolphi, sine enim ordie exposuerat opiniones. Quemadmodum insanissimi solent loqui de nugis, sic verba ubique sparsit super paginam. Haec sententia quidem pertinet maxime ad opera eius: 'Ubi nullus ordo, sed perpetuus horror.' Homo debilis erat, quia omnia oderat, numquam enim amorem accepi ab alio. Ut dicitur, inimicus amoris non est odium, sed neglegentia. Assentior huic; non enim odi eos, qui mihi inrident, sed qui me neglegunt. Credo hominem esse animal sociale, qui vult cum videre alios tum ab aliis videri. Itaque ne crudeles simus, ostendamus manus nostras iis, qui solitarii videntur!

Haud vero nos oportet ducere omnes esse 'solitarios', qui aetatem agunt sine amicis. Is qui sentit se esse alienum semper eget amicis, etiam cum sedet inter M homines. Qui immo se ipsum amat potest sine difficultate vivere vel in solitudine vasta. Non enim metimur amicitias numeris, sed sinceritate veritateque. Hic debeo, ut opinor, pauca vobis narrare de amica unica mea Claudia. 'Unica' dico, nam quamquam mihi sunt alii amici, huic tantum confido.

Discebamus simul in ludo per II annos; in hoc spatio temporis factae sumus amicissimae. Accumbebamus in eodem lecto, sumebamus cibum eadem patella, bibebamusque eodem poculo...etiam nunc possumus colloqui de nugiis per totum diem, et cotidie litteras mitto ei, accipioque epistulas ab ea. Cicero et Laelius non fuerunt tam propinqui, quam nunc sumus, quamquam ei quasi numquam obeo. Habitat enim in civitate Singapira, ego autem Londinii. Fortasse vero anno proximo iterum conveniamus, nam cupit discere artem struendi in Britannia. Hoc consilium bonum videtur, quia Britannici iam diu artifices sunt optimos; Caesar ipse, cum pugnaret contra eos, laudavit facultatem eorum aedificandi.

Satis scripsi, ut puto, de amicitia. Volui enim commentarios de itinere meo componere, nec scribere de rebus philosophicis. Quia maiores doctioresque, sicut Cicero ac Seneca, meliora opera perfecerunt,
quae legenda sunt, si vultis plura de amicitia discere. Pro mea parte, scribam de rebus lepidis amoenisque, ne cruciemini longis meis fabulis.

Spero fore ut mox accedam ad perfectam valetudinem, et possim in proximis commentariis narrare vobis quae sint in urbe miranda Monachio.

a.d. X Kal. Ian. MMXVI A.D. 

Vespera nuperrima ivi ad forum prope regiam, quae est in media parte urbis. Has aedes rex Maximilian quidam (fuerunt enim multi dulces Germanorum hoc nomine) aedificavit anno MLCVI. Scio annum hunc, nam potest videri in muris extra regiam. Volui intrare ut gazas regis cernere, nimis tarde autem advenimus. Quam ob causam spero me hodie redituram esse illuc.

Nunc autem quiescendum est mihi, nam iugulum adhuc dolet. Heri, postquam sumpseram medicamenta, melius me habebam; nescio vero cur, post somnium peius valeo. Cum bene mane surrexi, adeo aegrotabat ut vix possem ad latrinam ambulare.

Litteras hodie accepi a Tamara, quae amicissima est mihi. Cognovi eam in ludo cum discerem in Australia; eo tempore cum ortum esset certamen inter nos, rare loquebamur. Nunc vero quoniam discimus in diversis locis - ego Londinii, illa Melburniae - diversasque disciplinas - ego historiam, illa iurisprudentiam - libentur loquimur de omnibus. Sunt quidam (credoque vos quoque cognoscere tales) cum quibus melius loquimur, si iis non obeamus. Longinquitas, ut dicitur, parit amicitiam. Quamquam olim fuimus aemulae laudum, nunc gaudeo cum epistulas ab ea accipio. Est enim et callida, et prudens; saepius habent adulescentes unum alterumve horum II bonorum, in animo eius autem utrumque invenitur. Non vero modo est sapiens, sed etiam pulcherrima: flava est, candida, altaque. Si eam cognosceretis, profecto quoque amaretis hanc quasi-perfectam puellam.

'Quasi' dico, nam nemo natus est sine vitiis. Nimis prona est, exempli gratia, ad iram. Quoque autem vitia multa sunt mihi, quam ob rem duco eam non esse condemnendam propter hoc.

Parentes mei exiverunt ut cibum emerent in foro. Sola nunc sum in caupona sedeoque prae mensa edens panem Iudaeorum plexam et salsam. Hoc genus panis vocatur 'challah', et comeditur festis diebus, nisi fallor. Hoc autem minime possum frui, saepe enim sternuo; quod peius est, nonnumquam volo sternuere, conor, et nequeo!

Curate me, medicamenta, ne semper aegrotem...

Wednesday, 21 December 2016

Commentarii tertii: Puella aegrota

a.d. XIII Kal. Ian. MMXVI A.D. 

Vae mihi!

Hodie cum surrexi, certior facta sum me calere febre. Medicamenta sumpsi dormivique, sed etiam nunc fatigor, neque volo foras ire ut urbem Stutgardiam videam. Vix enim possum artus movere; quandocumque me cogo ut ambulem, totum corpus languescit. Quam ob rem ignoscite mihi, lectores, si inveniatis errores in his commentariis. Re vera in hac praeterita sententia debui uti indicativo, non coniunctivo, certe enim sunt errores in opere meo.

Quid feci heri? Postquam adveneram ad tabernam, cenavi; perplacuit cibum mihi. Comedi carnem (porcum) collyramque cum butyro. Nunc enim habito in meridionali parte Germaniae, et hoc genus collyrae, theodisce Käsespätzle, praeclarum est in hac regione. Insuper magnopere amavi libum fructuosum, quod edi. Minister, qui nobis dedit cibum, quoque mihi libuit, nam anglice loquebatur sine labore. Conari soleo alias linguas discere, quando sum in terris alienis, nonnumquam autem praefero anglice loqui, praesertim cum fatigar. Etiam hic puer erat, ne mentiar, formosissimus.

Omnes Germanici videntur pulcherrimi, sunt enim robusti animosique, sicut milites Romani. Utinam hic habitare possim; nolo reverti ad Britanniam. Nos discipuli sunt pallidi et flaccidi, quia nimis bibimus atque exercemur parum. Praecipue sum debilis, nam per totum diem latine lego in cubiculo parvissimo. Conor cotidie, etiam cum disco in universitate, X paginas latine scriptas perlegere. Hodie autem nondum legi; immo dormivi ut sanarem morbum. Nunc aliquanto melius valeo, sed adhuc fatigor. Non modo venter, et heri scripsi, mihi dolet; dolent etiam caput membraque.

Minime tamen mala haec fortuna me commovet. Ut Seneca nos exhortavit, debemus aequo animo omnia pati, neque queri. Vita enim est mutabilis sicut luna, quae adipiscatur novas formas de die in diem. Non potest fieri ut semper sine aerumnis vivamus; itaque omnia ferenda est. Mihi etiam constat me iam esse satis fortunatam, quoniam ferveo febre nunc, cum parents adsunt. Haud debeo igitur animum sollicitare; iis adiuvantibus, possum quiescere, edere, bibere, iacereque sine difficultate.

Volui ire ad museum porcorum, nunc autem duco me oportere in cubiculo manere. Est hoc museum lepidissimum Stutgardiae, in quo inveniuntur imagines porcorum historiaeque huius animalis. Etiam potestis porcos comedere in taberna musei bibereque cerevisiam. Spero fore ut revertar ad hanc urbem, ut hoc paradisum videam.

Mane ibimus ad aliam urbem quae vocatur theodisce München (latine Monachium).

a.d. XII Kal. Ian. MMXVI A.D. 

Hodie ad valetudinarium ivi ut auxilium peterem. Cum enim surrexi, iugulum magnopere mihi dolebat, neque poteram aquam bibere. Etiam calebam febre; ut brevis sim, totum corpus aegrum videbatur. Nunc narrandum est mihi, ut credo, pauca de colloquio meo cum medico.

Licet scire me vix scire theodisce. Queo legere, si necesse est, difficile autem loquor. Quam ob rem cum medicus me rogavit quomodo valerem, minime potui sententias exponere ei de morbo. Coner hic latine describere meam malam facultatem loquendi theodisce.

Ego: "Dolet...mihi...aures? Auribus?"

Medicus: "Tantum sinistra pars capitis tibi dolet?"

Ego: "Ita...valde dolor!" (Debeo grammaticas leges discere. Volui enim dicere 'Es schmerzt mich sehr', id est, 'mihi valde dolet'. Immo dixi 'Viel Schmerz!')

Medicus: Nescio utrum tibi doleat tantummodo una pars an uterque.

Ego: Quid significat 'uterque'?

(Et cetera, ad infinitum.)

Medicus tandem dixit mihi esse morbum Influentiam. Ut corpus sanem, opus est mihi tranquillitate, neque debeo foras ambulare. Sed adhuc iugulum dolet - VALDE dolet - MAXIME dolet! Nunc sedeo in tramine Stutgardia Monachium; utinam alium medicum arcessere possim, qui mihi medicamenta det. Ille enim, cum quo locuta sum, nulla medicamenta mihi dedit. Secundum eum, non sunt medicamenta, quibus curari influentia potest.

Ut verum dicam, culpa quoque est mea. Nam heri ivi ad forum Stutgardiae, ubi varias res emi - et vinum bibi. Si non bibissem, fortasse nunc valerem. Cum autem fructa sum deliciis huius oppidi, tum inveni parvam tabernam librariam, ubi emi V libros latine scriptos. Sunt annales Taciti, carmina Catulli, II alii, et catechismus, qui scriptus est anno MDCCLXII. Iam minimam partem huius operis perlegi, quae valde mihi placuit. Nam in hoc libro sunt quaestiones responsaque de fide Catholici.

Haec mihi legenda sunt, cupio enim plura discere de mea religione. Insuper necesse est mihi saepius ad ecclesiam ire, sed me semper taedet orandi. Re vera si essem Petrus, Christiani certe non essent hodie. Nam cerre manerem domi vel pieces caperem retibus, neque mortem obirem fidei causa. Quod ad hoc attinet, credo quos velle mori pro fide esse stultos. Stultissimi vero sunt qui conantur alios interficere 'pro Deo'. Ut exemplum dem, nudius tertius homo vesanus multos necavit Berolino gerens 'bellem Sanctum.' Maledictus sit iste!

Monday, 19 December 2016

Commentarii II: Germania mihi perplacet!

a.d. XIV kal. Ian. MMXVI A.D. 

Heu! Sed nescio utrum potius 'Heu' an 'Euge' dicam. Bona enim malaque mihi hac mane convenerunt. Litteras iterum accepi a M., qui me flagitavit ut responsum darem ei. Sentio nonnumquam me esse puerilem, nam me oportet ei aliquid - nescioquid autem - dicere, ne semper litteras iratas accipiam. Nequeo autem verba eligere ut sententias componam. Quam ob causam, M., noli plures epistulas mihi mittere, quia nihil dicendum habeo.

Iam explicavi cur dixerim 'Heu'; nunc ad meliora pergam. Heri iterum bene dormivi, mirabile dictu, quamquam Londinii solebam vigilare per totam noctem. Hodie bene mane surrexi, et pugilice valeo: iam consilium cepi ut legerem in tramine Stutgardiam Lutetia. Londinio Lutetiam, ut heri scripsi, nonnullos versiculos de rerum natura perlegi; in hoc itinere legam epistulas Senecae, dummodo tramen leniter eat. Ne mentiar, si amicus esset mihi Seneca, et tam saepe scriberet mihi de vita morali, certe haud placeret. Amamus enim amicos, quibuscum possumus colloqui, neque istos, qui nos semper docunt. Si magister vellem, ad universitatem pergerem, neque in aedes amicorum. Numquam conor amicos amicasque docere; immo video et taceo. Itaque omnia, quae latent in animo meo, hic purgo. 

Satis scripsi, ut puto, de horis nuperrimis. Nunc nauseo - nescio cur, nam optime cenavi heri.

Hora nona (hora tertia post meridiem)

Nunc in tramine sum, in Gallia, inter Argentoratum Stutgardiamque. Argentoratum quoque vocatur Stratioburgum; credo hoc nomen notius esse vobis. E fenestra agros magnos multosque aspicio, sed nullum agrestem. Video quoque oppidos nonnullos, qui minime placet. Aedes enim parvae mihi videntur, neque vellem in his urbibus habitare, si possem locum vivendi eligere. 

Hora decima 

Ut credo, iam transimus fines, et sumus nunc in Germania. Salvete, Germanici! Spero me mox bibituram esse vestram praeclarissimam cerevisiam. Cum primum vidi hanc terram, statim amavi. Germania enim multi formosior est Gallia (scio autem lectores Gallicos certe aliter sentire!) E fenestra nunc cum campos tum montes cerno, et aedificia magna variis coloribus picta. Quoque flores video, quamquam hiems adest. Omnia pulchra videtur, et homines nonnulli secerni possunt; immo in Gallia sentiebam me esse in vasta solitudine.

Sed haec hactenus, quia nolo iam iamque Galliae maledicere. Profecto vero melius hic valeo; prae oculis meis sunt miranda universa naturae, ut exemplum dem, altiores arbores nubesque roseae. Lacus etiam hic invenitur. Quamquam non tam pulcher est quam Trasimenna, mihi maxime libet.

In hoc itinere legi, ut ante vobis scripseram, epistolas nonnullas Senecae ad Lucilium. Philosophus ille dixit nos minime oportere desperare de summa rerum, possumus enim semper II vias sequi. Verbis eius: "Placet: pare. Non placet: quacumque vis exi." Infeliciter non assentior ei; immo duco eum false scripsisse. Fortasse ita sentio, nam amicus R. meus mortuus est hoc anno, cum sibi mortem conscivisset. Mors non est via aperta, ut Seneca nos docet, ad beatitudinem. Est vero finis omnium viarum, postquam restat nihil praeter dolorem. Audivi nonnullos dicentes mortem esse finem doloris, sed etiam si mortuus nihil ultra sentiat, parentes amici amantesque eius certe lugeant. Quam ob causam nolite desperare, neque sequamini exemplum Stoicorum. 

Mors, vel 'voluntaria' (duco autem non esse 'mortem voluntariam', nemo enim sapiens potest hoc malum cupere ex imo corde), semper nocet cum mortui tum aliis. Idcirco vivamus, ut Catullus prudenter exhortavit, atque amemus!

Nunc relinquendus est mihi hic stylus, quia mox adveniam Stutgardiam, ubi pernoctabo. Cupio cenam optimam sumere in taberna. Semper, ut scitis, esurio. 

Addendum: 

Homo formosissimus est in tramine hoc qui post me sedebat per totum iter: edepol! Vae mihi - eum antea non videbam et nunc cum scio eum hic esse, iam sumus in ultima parte itineris. 

Sunday, 18 December 2016

Commentarii primi de itinere

Has sententias composui manu (sine compendio verborum) ut hic exscribam. Hodie vidi museum Lupariense, de quo plura exponam cras. Hi commentarii narrant quid acciderit heri. 

a.d. XVI Kal. Ian. MMXVI A.D. (Hora septima, paulo post meridiem)

Nunc in tramine sum Lutetiam; ne mentiar, timeo, hoc tramen enim huc et illuc movet 'ad nauseam', ut dicitur. Vir sedet prope me una cum sua amica; sinica est, is autem Britannicus (vel Gallicus; haud scio). Infeliciter quoque adest infans, quem non debeo 'infantem' vocare, plorat enim magna voce. Ex fenestra queo arbores, aedificia, caelumque videre; ut autem solet, caligo operit omnia. Vir ille, quem supra descripsi, senex est; amica eius vero mulier adulescens (nata est, ut credo, XXX annos). Fortasse sunt amantes...si ita sit, ille certe habeat multum pecuniae. Minime vero me decet ita coniectare de aliis viatoribus, qui quoque profecti sunt Londinio.

Volo nunc versiculos nonnullos carminis de natura rerum Lucretii legere, sed infans iste, qui (nescio cur) adhuc plorat, est molestissimus. Non modo enim magna voce parentes vocat, sed etiam sine fine. Spero fore ut somnium capiat, ne per totum iter nos cruciet voce. Numquam volo liberos parere; mater itaque numquam ero, nam odi parvulos. Puer, quem quondam amavi, qui vocatur X., maxime cupiebat patrem fieri. Dixit se velle IV liberos. Cupiditas pariendi alienissima est animo meo. Lingua latina cum est amans mea, tum est filia - cotidie enim tempus ago discendo loquendo scribendoque, ex quo scitis me ex imo corde hunc sermonem diligo. 

Nunc prandium sumo et vinum bibo. Nolui bibere, cum autem mihi dicerent vinum gratiis esse, consilium cepi fruendi. II alii viatores, qui sedent - vel potius sedierant - prope me, discessrunt ut in alio loco cibum comederent. Infans enim adhuc vagitat loquiturque. Hahae, hoc alienum mihi videtur: antequam bibi, sine labore latine scribebam. Nunc vero cum ebria sim, aegre possum sententias exponere. Insuper nunc fatigor, nimis sero enim surrexi hodie, ne advenirem tarde.

Prandium


Ex fenestro possum agros Gallicos camposque cernere, qui mihi videntur pulchros. Caelum Galliae formosius esse caelo Britanniae; caeruleum est, non candidum propter caliginem. Nubes quoque aspicio super arboribus. Ut verum dicam, Gallia mihi iam placet, nam formosa est sicut carmen praeclarum illud: 

Dulcis Gallia, patria carissima adulescentiae meae...

Non memini cantoris, qui hoc carmen scripsit; ab ineunte aetate autem fruebar his versiculis. Ecce! Video campum plenum florarum...et nonnullas villas quae stant in medio loco. Utinam etiam habitare in tale domo possim. Scio vero hunc modum vivendi mihi non esse placiturum, amatrix enim sum librorum oppidorumque. Neque cupio laborare in agris, ut oves bovesque pascam. Certe vita melior invenitur in civitatibus, sed duco agrestes laetiores esse nobis discipulis. Quia multa scimus - nimis multa - et ignorantia, non sapientia, beatitudinem affert. (Neque vero sapientes sumus!) Ut Cicero scripsit in tractatu eius de officiis, nemo potest bene vivere sine sapientia. Quam ob causam nescio utrum velim in agris aetatem agere an in oppidis; fortasse ubique tristis sim. Sentio autem - neque possum rationem vobis dare - me oportere apud tabernas, bibliothecas, templaque vivere. Omnis homo debet naturam sequi, et natura mea abhorret a bestiis. 

Infans iste adhuc gemit. Ne mentiar, pater eius mihi pulcher videtur, nam tenerissime filium amat. Insuper vox eius (patris, minime filii) placet auribus meis. Haud autem credo me eum diligere; me tantummodo taedet scribendi, qua de causa animum adicio cogitationibus, quae magis libent. Sed hactenus haec - nolo nugas fingere, cum nihil dicendum est mihi.

Plura scribam cum otium mihi erit, fortasse hac vespera. 

Prima vigilia 

Nox adest. Iam cenam sumpsimus in taberna magna - et magnopere fatigor, ambulabam enim una cum parentibus per totam diem. Insuper venter mihi dolet, neque possum edere - minimam partem carnis comedi, quam emeram. Sed bibi summa cum cupiditate vinum merum; vini enim Gallici praeclarissimi mihi videntur. Scio vero parentes meos non amare vinum eisque aquam magis placere. Conabor itaque vivere modo eorum, neque cras vinum bibam, ne videar ebria. 

Hodie vidi hortum magnum 'Tuileries' et aedificium praeclarum quod Latine describere nequeo. Ne longa sim, est arcus triumphialis, monumentum quod invenitur prope viam Camporum Elysiorum. Cras plura scribam; fatigor et nauseo, neque scio quare tam aegre valeam. 


Saturday, 17 December 2016

Iter faciam!

Hodie videbo parentes, conveniemus enim Lutetia. Quam ob causam gaudeo, ut liberi solent, qui iam diu desiderant matrem patremque. Insuper numquam fui in Gallia, in libris autem multa legi de hac terra. Caesar, ut exemplum dem, sex libros commentariorum scripsit de gentibus huius loci, quos - ut spero - quoque perlegitis. Post III dies, nisi fallor, iter faciamus in Germaniam, et postea in Austriam. Spero fore ut loquar theodisce, hunc sermonem enim discebam in ludo. Nequeo autem sine labore hac lingua uti, metuo enim, ne omnes me irrideant. Ut satis scitis, cum angor, haud possum verba colligere ut sententias exponam. Debeo autem fortis discipula esse neque timere Germanicos et anglice loquentes.

Adeo laeta sum nunc ut vix scribere possim. Saepe oculos adverto sarcinis, quae plenae videntur vestimentarum librorumque. Quia spero me lecturam esse cotidie latine, cum ero in itinere. Portabo epistulas Senecae morales, IV librosque historiarum Taciti, et carmen Lucretii de natura rerum. Si haberem tractatum Taciti de Germanicis, certe hunc ferrem, non autem mihi est hic liber. Ibo quoque ad tabernas nonnullas librarias, maxime enim cupio plures libros latine scriptos emere. Si essem dives, certe bibliothecam aedificarem, in qua magnos scriptores Romanos invenirentur. Infeliciter, sicut omnes discipuli, sum pauper; itaque haec omnia sunt nugae.

Non modo autem gaudeo, quoniam faciam iter una cum parentibus carissimis, sed etiam timeo. Necesse enim erit mihi, post XX dies, revertere domum et tractatos nonnullos scribere. Hic labor nunc videtur amoenus, cotidie enim disco et animum adicio studiis rerum gestarum. Semper vero difficilius est resumere quam pergere. Nunc ex consuetudine libenter scribo legoque; in itinere autem nihil scribam praeter hos commentarios, quam ob rationem timeo, ne obliviscar quomodo discam. Scio vero me non debere horum causa animum angere. Opus enim est nobis omnibus brevi tempore quiescere, ut reficiamus. Refecta mente poterimus nova maioraque consequi.

Nunc lavandum mihi est, nam mox discedam, neque volo tardam esse, ne tramen sine me abscedat. Aeroplani mihi minime placent, atque idcirco consilium cepi iter faciendi tramine. Nonnulli scriptores, secundum Vicipaediam, hoc genus vehiculorum vocant 'hamaxostichus.' Hoc vero verbum ridiculissimum mihi videtur. Mihi constat II virtutes ad eloquentiam pertinere, quae sunt simplicitas et brevitas. Debemus itaque verbo 'tramen' purissimo uti, neque 'hamaxostichus'; vae Graeculis! (Ut verum dicam, sum zelotypa, Graece enim haud scio.) Sed vel utrum hoc vehiculum tramen vocetis an hamaxostichus, me oportet nunc festinare. Adveniam, parentes!


Thursday, 15 December 2016

Difficile lectu

Iam, ut credo, vobis ostendi hoc carmen lepidissimum.

Hodie autem volo nonnulla exponere de scriptore, cuius opus difficulter legitur. Nomen ei? Lucanus. Titulus operis? 'Pharsalia', vel De Bello Civili. Ut verum dicam, tantum librum septimum huius carmini perlegi, multi autem putant hunc esse optimum. Tractat enim de proelio inter Iulium Caesarem Pompeiumque, quod pugnatum est Pharsaliae. Ut videtis, hoc certamen adeo praeclarum est ut titulus toti operis sit 'Pharsalia'. Sed haec hactenus; cur vero tam laboriose legimus sententias Lucani?

Quia Lucanus scribebat modo Taciti. Vel potius dicam Tacitum scripsisse modo Lucani. Annales Taciti sine labore intellegit nullus. Verba, quae solent esse in parte prima sententiae, inveniuntur in medio loco; saepe nusquam paginarum inveniri possunt. Nos itaque discipuli miseri coniectare et fingere debemus, cum legimus opera Taciti. Sed Tacitus componebat historias prosa oratione, quam ob rem opera eius facilius intelliguntur carminibus Lucani. Idcirco sententiae Taciti multa cum cura legendae sunt mihi, verba vero Lucani me turbant. Etiam si adhibeo omnem diligentiam ad legendum, ut soleo, persaepe erro.

Fortasse constat vobis me odisse carmina Lucani, quam ob causam nescitis cur tam copiose scribere de hoc scriptore velim. Re vera, quamquam queror, eum ex imo corde amo. Magister meus linguae Latinae certe potest coram omnibus asserere carmina mihi numquam placuisse. Scio plerosque Vergilium admirari, ego autem eum parvi aestimo. Profecto melior scriptor fuit quam sum, sed me taedet fabularum de filio Anchisae. Tantum unus liber huius operis perlegi, quamquam incepi id legere abhinc II annos. Hic est quartus liber de regina Poenorum, cuius vesanus amor me delectat. Ne sim prolixa, soleo spernere carmina; Lucanus autem mutavit mentem meam.

Nam eleganter scribebat, neque vero sine alacritate. Difficile fieri potest ut laudes dem tali magistro, quam ob rationem proferam versiculos eius, quo melius cernatis ingenium viri.

Videor fluvios spectare cruoris
calcatosque simul reges sparsumque senatus
corpus et inmensa populos in caede natantis. 

Nescio quo modo possim narrare significationes diversas harum sententiarum. Cum describeret milites in flumine sanguinis, nexit vocabula inter se. Videte, exempli gratia, ultima verba: 'inmensa populos in caede natantis.' Verbum 'populos', sicut homines in campis Pharsaliae, 'natant' in media parte sententiae, inter vocabula quae cruorem depingunt. Idcirco Lucanus non modo facta narravit, sed etiam verba colligit ordine, ut lectoribus monstraret scaenam istam turbatissimam. Quo factum est, ut versicula omnia summa cum vigore exsultant.

Quamquam pulchre scribebat, vita scriptoris huius cum brevis tum tristis fuit. De qua re cupio plura scribere, hi commentarii autem iam nimis longi videntur. Cras, si otium mihi sit, breviter narrabo vitam Lucani. Interim exhotor vos, lectores carissimi (carissimaeque), carmen eius de bello civili legere. Operae pretium est verba tam mirabilia ex ore divini litterarum prophetae audire.


Wednesday, 14 December 2016

Hahae!

Heri inveni in quodam libro bibliothecae has nugas.


Ecce, discipulus cum nomen suum scripsit (Nicolaus, ut videtur), tum malam grammaticam nobis ostendit. Scripsit enim 'hic liber est mei'; haec sententia recte scribitur 'hic liber est meus' vel 'hic liber est mihi.'

Insuper ubique 'amantissima' scripsit, sicut discipuli huius saeculi, qui solent nomina amicarum in libris scribere, quandocumque eos taedet discendi. Quoque video 'carissimo meo'; quam ob causam duco discipulam alteram haec verba composuisse. Sed fortasse Nicolaus quoque pueros amabat. 

Quamquam hae sententiae certe me delectant, praesertim mihi placet imago hominis (in parte dextra paginae). Nicolaus pinxit faciem viri barbamque eius parvissimam. Ut credo, hic est magister eius, qui certe haud eloquenter docebat, minime enim audiebatur a discipulis. Nicolaus non modo tabulam unam perfecit, sed etiam quattor! Mihi constat repetitionem esse matrem studiorum, hic discipulus enim excoluit artem pingendi. Puto enim primam imaginem esse male pictam, quartam vero multo meliorem. 

Cavete, discipuli, ne tua quisquilia multis post annis examinentur ab aliis! Noli itaque in libris scribere, praecipue si notes nomina pulcharum feminarum. Infeliciter prisci Romani non papyris utebantur, cum discerent, sed tabella ceraque. Quam ob rationem haud possumus hodie nugas eorum legere ut iis arrideamus. 

Potestisne intellegere verbum ultimum inscriptionis incipienti 'amantissimo meo quanto...'? Cupio enim scire quid sibi velit, nequeo autem hoc verbum, quod incipit littera 'f', legere. 

Saturday, 10 December 2016

Iurum mulieris vindicatio

Heri, ut soleo, nimis bibi. Adepta eram enim ampullam vini meri, quae mihi adeo placebat ut minime me retinerem, ne omnia biberem. Quam ob causam nunc fatigor, neque possum animum adicere libris, qui mihi legendi sunt. Nescio quo pacto C paginas perlegi ex opere 'Iurum mulieris vindicatio', quod scriptum erat a Maria Wollstonecraft matre Mariae Shelley scriptoris 'Frankenstein' fabulae. Volui quoque latine legere, sed facultas nunc deest. Crapula mihi adfert dolorem et mentis et corporis; maxime cupio cibum sumere. Sed cibo eso, statim nauseo. Iam ampullas nonnullas aquae bibi, asperrimus vero sapor manet in ore. Vae ebriis! Hac vespera certe nihil praeter aquam et panem - id est cibum salubre - sumam; saepe autem tale ius iurandum do, neque semper promissum servo. Sed haec hactenus; alia exponam.

Perlegi, ut supra demonstravi, partem libri de iuribus mulierum. Scio nonnullas feminas esse 'feministas'; ducunt aequalitatem esse statuendam inter mulieres virosque. Pro mea parte, feminista non sum. Quaeque mulier, ut opinor, certe par est viro. Hoc satis certum est, quam ob causam necessitatem ethicae feministicae haud video. Nonnumquam mulieres opprimuntur, exempli gratia in civitate Islamica, plerumque autem possumus frui privilegiis omnibus, quae sunt viris. His lectis, lectores, fortasse quaeritis cur has sententias scripserim. Quoniam mulieribus sunt iura omnia, cur adhuc queror?

Queror, quia etiam si non opprimimur a viris, nos ipsas opprimimus. Via nobis patet, nihil obstat, possumus discere, laborare, atque ad astra ascendere. Saepe vero opportunitatem non capimus; ex contrario tempus terimus nugiis quisquiliisque. Facta verbaque mimarum legimus, haud vero magna opera philosophorum. Pecuniam expendemus ut emamus vestimenta nova, etiamsi nobis non placent. Insuper evitamus exercitationes, timemus enim ne nimis 'validae' fiamus. Ut videtis, nostri tyranni non sunt viri; immo ignorantia, stultitia, desidiaque nos conculcant. Itaque culpa est nostra; si volumus fieri fortiores, debemus spernentes vanitatem quaerere gloriam veram.

Quomodo possumus consequi honores, ut liberemus genus nostrum de his insidiis? Ut verum dicam, difficile fieri potest ut vindicemur. Facilius enim est de die in diem otio frui quam animum adicere studiis operibusque. Etiam magis placet multis mulieribus manere domi et alere liberos, quam ob causam asserunt negotium esse viris, neque cupiunt lucrum petere. Mea sententia hoc falsum est. Viri cum mariti tum fratri, magistri, discipuli, amicique sunt. Idcirco mulieres debent esse non modo matres, sed etiam discipulas, duces, scriptores...Ignoscite mihi, sed 'mater' non est genus verum professionis. Quae subeunt discrimen partus dignae sunt summa laude; hoc profecto negare nequeo. Quoque vero debent alias res facere, neque tantummodo liberos producere. Ne contineantur domi, opus est eis consilio praeter procreationem hominum.

Mulieres mundi, congregate scanditeque salebrosum montem negotii studiorumve! Fortasse via libertatis industriosior vobis videtur, sed labor hic certe proficiet. Noli vos ipsas continere in carcere maternitatis; exsurgite, vincula fallacia famae rumpite, eligite vitam plenam cum difficultatum, tum bonorum. Scriptores prateritorum saeculorum, sicut Maria Wollstonecraft, iam adeptae sunt iures vestras; debetis modo diem capere, ut bene utamini libertate, dignitate, aequalitateque.

Wednesday, 7 December 2016

Cur possumus masturbari sine peccato

Bona discipula sum, secundum magistrum, cui hodie locuta sum. Magna vi discebam, scribebam, laborabamque his mensibus nuperrimis, et nunc gaudeo, quod tractatus mei placuerunt magistris.

Dies mox natalis Christi erit, quam ob causam hebdomada proxima non ibo cotidie ad lectiones; iter faciam una cum parentibus ad Germaniam. Spero me scripturam esse opus 'de origine et situ Germanorum', sicut scriptor ille optimus, cuius historiam bene, ut opinor, cognoscitis. Videbo tabernam, in qua Adolfus Hitler primam orationem habuit, ibique cupio cerevisiam bibere. Profecto occupabor, ut videtis, in hoc itinere; volo enim omnia videre, quae spectanda mihi sunt. Etiam pernoctabo II noctes Parisius, atque ibi aspiciam tabulam magnificam Leonardi, quae 'Mona Lisa' vocatur. Utinam mane possim proficisci!

Scio casum vocativum verbi 'Parisius' quoque 'Parisius' esse, heri enim cum disceremus palaeographicam artem, legebamus universitatis Parisiensis leges, quae erant statutae duodecimo saeculo ab quodam Roberto. Ut verum dicam, duco me valde esse fortunatam, quia nata sum in tali tempore. Queo omnia discere, quae mihi libent, discipuli vero istius saeculi haud poterant opera Aristotelis aliorumque 'haereticorum' legere. Insuper omnes discipuli eo tempore viri erant, minimeque inveniebantur mulieres in collegiis. Nonnulli mihi dixerunt fuisse papam unam Iohannam (anglice Pope Joan), nescio autem utrum hoc sit verum necne. Maxime saltem fructa sum pellicula de hac re; propter hoc spectaculum incepi linguam latinam discere. Si velitis, partem parvam huius operis possitis hic spectare: https://www.youtube.com/watch?v=AKF4Lmt3NsM Iam iamque videbam hanc pelliculam cum adhuc puella essem; etiam nunc possum, nisi fallor, omnia recordari et vobis narrare. Sed spectandum est, quam ob causam taceam, neque fabulam exponam.

Etiamsi papa certe non sum (vel potius nondum sum, hahae), si papa essem, has II res certe facerem:

Primum magnam universitatem linguae latinae aedificarem Romae, ut cum sacerdotes tum laicos discipulos docerem. Insuper certe acciperem discipulas, multi collegii enim non docent puellas, exempli gratia quaedam academia cuius nomen non revelabo.

Si regnarem ecclesiam totam, etiam mandatum novum de peccatis darem. Ut opinor, non debemus fideles punire masturbationis causa. Ignosce mihi, si offensam vobis dare; nolo fidem Christianam impugnare. Ipsa sum Catholica, et amici permulti sunt mihi Christiani. Bene scio scriptum esse in legibus: Non moechaberis. Sed quoque scio latine, didicique moecham esse feminam, quae vel fornicat vel concubit cum viro alieno, id est, qui eam non ducit in matrimonium.

Quomodo ergo possumus cum nobis ipsis moechari? Christus habet, ut ecclesia nos docet, naturam et humanam et divinam. Itaque II naturae sunt ei. Habemus vero tantummodo corpus unum, neque possumus seiungere naturam nostram ab corpore. Necesse est II homines esse ut fornicentur. Idcirco qui se ipsum tangit non fornicatur, et qui non fornicatur, non moechatur. Quam ob causam minime peccamus, cum masturbamur.

Friday, 2 December 2016

Litteras amicorum

Heri ubi bibebam aquam vitae in taberna, accepi litteras nonnullas ab amico, quem quondam amavi. Nescio utrum iam scripserim de hac re necne, sed vocemus eum X. Me rogavit de vita mea studiisque meis. Responsum ei iam dedi; stupefacta autem sum, credideram enim eum odisse me. Etiam nescio cur repente mihi epistulam miserit, abhinc enim annum unum me relinquerat, neque umquam postea  locuti sumus. Heri autem, ut supra scripsi, litteras accepi; hodie, cum respondum nondum accepi ab eo, et gaudeo, et maereo. Ut enim opinor, nunc nequeo eum amare lacerato corde. Olim, si me amaret, certe eum libenter diligerem; status vero innocentiae est brevis, neque possum sine metu ad amorem pristinum redire. Quam ob rem bonum mihi videtur nihil ei prorsum dicere.

Hodie autem cum surgerem litteras alias accepi, ab altero amico, quem numquam amavi, atque qui nuntiavit se esse nunc Londinii velleque una cum me cenare. Infeliciter nolo eum videre, quam ob causam responsum nullum ei dedi. Ut autem opinor, debeo epistulam ei scribere rationes dedentem, inhonestissimum enim videtur invitationem pueri benignissimam spernere. Nam eum minime odi, neque volo offensum dare, haud vero cupio congredi. Itaque amicam prudentissimam rogavi quomodo optime responsum scribam, ei autem consilium bonum deest. Si possitis, mihi praecipite, vos amabo. Sed antequam respondebitis, dicenda est veritas. Hic amicus, quem videre nolo, est M, de quo in commentariis meis iam iamque scribebam. Fortasse nunc scitis cur nolim cum eo congredi!

Quamquam cupio quiescere domi, metuo ne revelet secreta mea omnibus. Scit enim res pluras, quas nolo coram aliis nuntiare. Quid faciet, si silentio eum offendo? Num proferet universa facta, quae mala mihi videntur? Utinam numquam ei crediderim! Duco autem eum non dicturum esse omnia, quoque enim multa scio de eo, quae certe nolit ostendere omnibus. Idcirco unus cum altero vincimur ineffabilibus secretis, sicut II haeretici super lignum. Si me incendat, ipse etiam urat.

Ut verum dicam, cum bellum huiuscemodi pugnetur inter nos, non intellego curnam me videre velit. Nimis scit de me, scioque nimis de eo, quam ob rem nullam fidem habemus, quae est necessaria ad amicitiam colendam. Quoniam vero iam consilium cepi, ut eum spernerem, nolo diutius cogitare de hac re. Legendi sunt mihi libri, discendique sermones. Heri Ciceronis vitam a Plutarcho scriptam perlegi, et hodie legam, si otium mihi sit, vitam Demosthenis. Quis erat orator melior? Si unum eligere deberem, certe Demosthenem nominarem. Cicero enim dixit eum esse optimum: inter omnes unus excellat. Insuper Cicero sententiis longis utebatur, loquebatur vero Demosthenes semper quam brevissime. Hic sapiens, ille elegans; inter haec II bona, sapientia mihi praeferenda videtur, sine ea enim nemo potest orationes utiles dare. Conabor itaque magistrum Graecum loquendi aemulari, neque M. causa gravabor, sed aequo animo omnia accipiam. Quid enim aliud est 'sapientia', quam scire pati?