Saturday, 18 November 2017

Thursday, 16 November 2017

Ambitio inanis

Mens: Quodiversus, debes tractatum scribere de legibus Solonis, cum velis magistram praeclaram prudentemque delectare sententiis tuis.

Cor: Vah! Immo bibendum est. Facile enim petitur taberna, quae haud procul ab universitate invenitur, in qua potiones variae - omnes tamen sapidissimae - praebentur tibi sitienti.

Animum: Cur amatus meus me non amat?

Corpus: Fatigor equidem maxime, quam ob rem vehementer cupio domum redire. Quid hic moraris? Nonne satis hodie iam didicisti? Cui prodest tot studia, scholae, librique? Profecto enim nullo fructo unquam tui laboris fructa es.

Haec voces, lectores, versantur circum me, quapropter nec animum adicio negotiis nec otiose vivo; sicut animi isti miselli, qui in Purgatorio saepiuntur confiniis caeli atque inferni, semota non modo a maestitia sed etiam a laetitia dies dego plenos taedio, fastidio, angoreque. Scio enim me oportere tractatus plures scribere, attamen maxima inertia me premit, quam ob causam oculi tenebrosi  nullum verbum legunt, aures surdi consilia proba magistrorum non percipiunt, manusque pigrae calamum ne capiunt quidem, at immo petunt pocula, dum spernunt praecepta.

Nolo tamen diutius queri de meis aerumniis; si enim vellem (quod absit) omnia mala exponere, quae acciderent atque adhuc accidant mihi, fabulam conficerem perlongam. Credo tamen fontem miseriae meae iam inveni: timeo, ne videar mediocris. Hic metus me impellit ad facinora ridicula necnon improbissima facienda: amplector horas brevissimae mihi vitae paucissimas, ut ita dicam, et varia periculorum genera subire conor, ne sodales post mortem obliviscantur mei. Dicitur C. Caesarem, cum vidisset signum Alexandri Magni, lacrimavisse: quamquam enim Alexander adulescens vicerat populos mundi, iuvenis Caesar ne unum triumphum quidem egerat.

Ego autem non modo fortitudinem Alexandri video, sed etiam elegantiam Erasmi, virtutem Augustini, potestatemque Caroli Magni: quae exempla me cruciant, nam infirmitatem meam moleste fero, et volo facta magnorum virorum (optimarum feminarumque) memorabilia aequare. Mihi tamen, ut Cicero dixit de Scipione, 'ambitio maior est, vita vero tristior'. Disco, ut liceat mihi docere; docebo, ut maxima bona praebeam dicipulis. Unde tamen venient dominium, regnum, imperiumque mihi? Unde thesaurae aureae, gazae conspicuae, et gemmae sine pretio pretiosae? Unde amor, amicitia, necnon caritas? Tantum cupidinis habeo, quantum sufficit reginae; indigeo tamen auctoritate ad vota implenda.

Monday, 13 November 2017

Resurgam

Volo sententias non modo pulchras sed etiam acutas effingere, sed maxime fatigor, quamquam ne unum vini poculum quidem hodie bibi. Nescio cur excruciar tanto dolore cum mentis tum corporis, quanto Psyche gravatus est, postquam carissimus Cupido eam reliquit lacrimantem filioque gravidam. Magistra litterarum graecarum benignissima mihi voluit suam tesseram dedere ad comoediam in theatro spectandam, angor tamen animi coegit, ne acciperem donum hoc.

Nunc igitur domi sedeo amphorasque plures aquae bibo, cum non liceat mihi vinum tangere, nedum sumere: vidi enim in speculo corpus meum lineis rubris esse maculatum. Insuper scio oculos meos olim claros pulchrosque fuisse, nunc vero plenos tristitiae madidosque lympha noxia. Dicitur, nisi fallor, mentem haud posse valere nisi in corpore sano; cum ergo aegrotem, minime mirandum est me facultatem bene scribendi legendique iam perdidisse. Spero nihilominus fore ut mox reveniant ad me amor linguarum (id est litterarum, non linguarum hominum quibus basior!), studium discendi, appetitusque scientiae.

Quamquam turbatum mihi est animum talibus aerumniis, fateor tamen me gaudere, quod mater mea suavissima mox veniat Londinium ut mecum nonnullos per dies habitet. Insuper die secundo ante kal. Nov. iter faciam ad quandam urbem provinciae Germaniae, ubi orationem una cum praeceptore summa sapientia prudentiaque praedito recitem coram pluribus discipulis magistrisque. Ne mentiar, maxime etiam timeo ne adeo vires deficiant mihi contionanti, ut verborum dicendorum obliviscar. Ceterum metuo ne opprimant me pavor, conturbatio, formidoque. Credo autem praeceptorem illum, quem magnopere admiror, me esse adiuturum; iam percepi benignitatem munificentiamque eius.

Quid, amici, plura? Sicut gubernator navis, in excelsa puppe maneo, ubi videri possunt bona futura; infeliciter vero tempestates nunc undas excitant saevas, quae navem conantur motibus maris repentinis frangere. Caelum pendet super caput meum, et aquae undique ruunt in me frigidae atque etiam paene gelidae, attamen ferveo calore ardentis febris, necnon caligo opaca me amplectitur peralbis membris. Gaviae volant raucisonae summo in aethere, clamantque faucibus apertissimis: "Cedi, puella, cedi!" Ambulans autem super aquam, imbuta robore ac fortitudine, sic respondeo illis:

"Numquam cedam doloribus, tormentis, calamitatibusque vitae crudelissimae, quam dii malevolentes mihi dederunt. Immo pugnandum est mihi usque ad supremum diem; summis viribus conabor superare impedimenta naturae. Flebilis videor atque imbellis, sed cor plenum animositate mihi est. Cavetote, gaviae mundi; resurgam."

Friday, 10 November 2017

Curiosa et afflictionibus plena

Abaelardus opus scripsit nomine "Sic et Non" praeclarissimum, in quo et quaestiones et responsa lectoribus praebuit de natura dei, peccatis variis, veritateque fidei Catholici. Si autem oporteret me opus scribere de mea vita, certe eligerem titulum "Non et Non", quaestiones enim plures habeo quam responsa. Volo, ut exemplum dem, scire curnam amicus meus mortem sibi anno praeterito consciverit. Iam multa verba effundi meis in commentariis de morte improvisa immaturaque eius, nec in animo habeo hodie super hac re disserere, attamen cor mihi dolet ac semper, credo, dolebit, cum nesciam quam ob rem tenebras petiverit illas, unde nemo revertitur.

Cras ibunt parentes mei in templum ut pro animo defunctae aviae orent. Avia, carissima mihi, semper tacita laetitia ineffabili; curnam me relinquisti solam in hoc orbe terrarum saevissimo, plenum aerumnarum calamitatumque? Mater patris mei fuisti, sed etiam lux mihi; in somniis persaepe calorem fervidae tuae dextrae sentio fulgoremque specto tuorum oculorum, dum iaceo tuo in gremio. Carissima femina, bona matercula mea, ubi nunc manes? Dicerem, si liceret mihi ita balbutire, me heri comedisse tuccetum perquam sapidissimum a te summa cum cura paratum. Scio tamen - ratio enim me cogit verum fateri - nulla pars tui corporis relicta est in hac terra praeter ossa alba. Quare debent aviae nostrae, lectores, mori? Qui deus est tam saevus, tam crudelis, tam, inquam, ferreus, ut auferat nobis feminae cum virtutibus omnibus praeditae tum benignae?

Ecce quaestiones variae, ad quas nemo scit respondere. Cur cotidie lacrimo? Quae sunt causae, cur ille, quem vehementissime amo, me ne diligat quidem? Quantum dolorem possunt animi hominum pati? Quare cruciant fata mortales, et unde mala omnia, pravitas, invidiaque? Deum precor unicum, ac si adsis, gubernator mundi, da mihi, quaeso, tuum auxilium. Ut enim dicitur, pater omnipotens, numquam sines liberos tuos perire: cur igitur me iam relinquisti? Sola sum, nullum amicum in toto mundo habeo. Avia me relinquit, et amicus mortuus, atque etiam Claudia, quae antea fuit mihi magnum solacium.

Dixit Abaelardus ipse, nisi fallor, scripturam esse maximam veritatem verbis expositam humillimis. Intellego tamen nullam veritatem esse in scripturis praeter fabulam illam verissimam Iobis. Qui bonus diu fruebatur fructibus virtutis, sed Deus omnia ei abstulit, et filios et filias et uxorem et pecudes et pecuniam et valetudinem. Iob non questus est; iudicium Dei accepit aequo animo. Ego autem non modo queror sed etiam lamentor. Lamentor, saeve Deus, aviam meam iniuste ereptam, amicum immature defunctum, amoremque infaustum, nefandum, noxiumque. Ubi est remissio meae doloris? Ubi absolutio peccatum? Ubi liberatio animi catenis vinculisque stricti?

Ubi mihi spes?

Thursday, 9 November 2017

µέλαινα χολή

Nunc in bibliotheca sedeo, in qua congregare solent discipuli discipulaeque litterarum antiquarum. Libros legit pulchra puella, cui sunt comae flavae. Loquuntur vir procero corpore praeditus cum femina quaedam; calumniant magistram eorum, quae - ut saltem videntur iis - taedio audientes afficere solet. Iuxta me invenitur mulier gracilis gemmis falsis ornata, quae nec legit nec loquitur, at immo silens aspicit gremium suum. Nonnumquam levat oculos ad fenestram aspicitque raedas currusque, qui praetereunt nostram universitatem. Arbores virides magnaeque etiam possunt conspici ante ianuam bibliothecae, atque ibi stant pauci amici, qui fumum nicotianae herbae inhalant summo cum gaudio.

His in commentariis vobis narro omnia, quae circum me scribentem viderim, nescio enim quibus de rebus me oportere sententias exarare; mens tacita, torpens, tranquillaque verba nequit proferre idonea. Heri, nisi fallor, non modo cerevisiae sed etiam aquae vitae pocula permulta exhausi, quam ob rem hodie fatigor nec impetum scribendi, ut ita dicam, in animo excitare queo, quamquam summis viribus conor animum intendere ad litteras.

Heri Romanum vidi  - nec placet mihi totum nostrum colloquium hic exponere, nuper enim didici eum scire latine legere, nec dubium est quin facile inveniatur haec pagina. Scitis, lectores, me antea dixisse nullus amor inter nos posse oriri, attamen nunc nescio utrum verum dixerim necne; etiam cum haud pulcher sit, tamen satis venustus videtur, necnon blandus, et profecto benignus. Eum certe, ne mentiar, magis amo, sed nihilominus me minime decet amorem nefandum nutrire meo in sinu. Ut dicebat semper avia mea: 'Noli saevos saepire serpentes tuis in aedibus, qui sine dubio te veneno taetro inficiant.'

Ego tamen, cum ratio desit mihi flammaeque mei cordis innatae crescunt, non modo iam oblita sum consiliorum bonorum aviae carissimae, sed vehor vesania mea usque ad calamitatem; quod sentio fieri, nec autem obtempero menti: quemadmodum undae pelagi altissimae in perpetuum in litora mundi ruunt, ita ferunt me nolentem cogitationes, libidines, temptationesque furore horribili ut ossa frangantur scopulis, caro laceretur rupibus, osque meum secetur conchis duris: aquae sanguine tinctae fluunt et corpus ictibus caesum tegunt.

Monday, 6 November 2017

Aquae dulces Letheae

Hodie certior facta sum me non debere mense Ianuario proximo probationes subire, at immo mense Maio, quam ob rem maxime gaudebam nec laetans poteram me retinere ipsam quin rideam. Nunc autem aegre valeo cum vehementer doleat mihi caput; ut plane videtur, haud debui tot pocula aquae vitae exhaurire. Modus semper, ut philosophi antiqui dicebant, tenendus est, etiam cum animum laetitia plenum corque gaudio fartum habeam.

Nihilominus, ut fortasse videtis, saepe eundem flagitiosum errorem comitto: maximam vini copiam bibo, aegroto, sententiae latine scribendae censeo, memetipsam exhortor ne praeter modum bibam, at tandem rursus bibo; censeo me teneri quadam saevissima crudelissimaque vi naturae, quae me cogit viam pravam etiam atque etiam cum eligere tum sequi usque ad terminum. Errare humanum est, attamen videor stulta, quoniam nequeo a flagitiis abstinere, quamquam bene intellego quantum mali oriri meo e peccato solere.

Mater mihi quoque bibax est, cum enim parva puella essem, semper inveniebam vini cerevisiaeque amphoras in armariis. Nunc vero, etiam cum adhuc amore bibendi flagrantissimo teneatur, hoc vitium - quod sibi est - se habere saepe negat. Patri vero minime placet omnia potionum genera, nam recte et sapienter credit venenum vino inesse. Proavus tamen, avus meae matris, etiam erat bibax, quam ob causam mortuus est morbo iecuris gravissimo. Cuius uxor etiam vinum maxime amabat, ut saltem traditum est mihi; numquam eam propriis oculis aspexi. Vita bibacibus brevis.

Iam tamen multa verba, ut credo, scripsi de amore meo erga vinum causasque bibendi exposui. Sentio enim omnes bibaces ob easdem causas vinum petere - malunt fictas imagines aspicere in somniis quam veram vitam, ut ita dicam, videre. Etiam, ut verum dicam, cotidie manerem in dulcissima tranquilissimaque quietis umbra, si liceret mihi sic dolores, aerumnas, iurgiaque fugere. Alii petunt virtutem, et alii divitias; mihi vero nihil, inquam, magis placeret quam caligo mentis temulentae peralba, quae absentiam malorum concinnat praebetque mihi bibenti.

Saturday, 4 November 2017

Parabola monachorum

Mater mea saepe hanc fabulam mihi animo turbatae narrat.

Ambulabant duo monachi, qui fuerant ruri, ad magnum templum urbis speciosae ut diem festum celebrarent una cum aliis fidelibus. Unus senior, alter iunior; uterque bonus, pravus, necnon - ut maxime decebat discipulos veritatis - religiosus. Per silvas errabant prataque, et loquebantur de rebus theologicis. Aspiciebant in via viridantem herbam, flores aureos, croceos, flammineosque, et colles arboribus consertos. Pulchritudo mundi ubique videri poterat, et formositas creationis summi atque optimi Dei maxime placebat ambobus. Pauci agricolae laborabant sub sole in agris, qui cum vidissent monachos ambulantes, aquam cibumque - licet rusticum, attamen sapidissimum - libenter praeberent. Sic ab omnibus adiuvabantur monachi, nec ullus latro adeo scelestus erat ut impetum faceret sanctos in viros.

Olim autem, cum venissent ad ripam fluminis citissime currentis, viderunt mulierem formosam, comptam, et beneolentem. Non dubium erat quin meretrix esset corpusque suum flagitiose vendere pecuniae gratia soleret. Flens monachis dixit se velle flumen transire ad ludos visendos, sed pontem ligneum (qui antea ilico adfuisset) non posse inveniri. His auditis, monachus iunior reliquit feminam et solus natavit per undas ut attingeret proximam ripam. Monachus senior vero mulierem portavit suis in humeris et hoc modo auxilium ei lacrimabundae dedit. Deposuit tunc mulierem, quae gratias ei egit plurimas disceditque benignitatem servorum Dei laudans. Quod cum vidisset iunior, valde iratus est; cum autem sciret alterum monachum esse iam aetate provectum, minime ausus est queri.

Pergebant igitur et ambulabant per campos luce plenos, ubi viderant fontes candido liquore spumantes, capras albas ludentes, ovesque lepide titubantes. Monachus iunior, quamquam antea maxime admirari solebat tales imagines a Deo omnipotente factas ad delectandum, tacebat nec ullum verbum protulit, etiam cum alter colloqui vellet, nec sarcinam portabat senioris monachi, sicut fuerat eius mos, sed fastidiose superbeque procedebat. Cum tandem haud procul essent ab urbe, iram veneno tinctam, quae multos per dies crescebat suo in animo, nequivit diutius celare ab altero. Itaque indignans his verbis rogavit seniorem:

"Cur feminam istam tetigisti? Satis scis nobis monachis non licet mulierem talem peccato foedatam tangere, nedum amplecti atque in humeris portare."

Quibus dictis alter minime commotus invicem sic locutus est: "Num adhuc eam mecum porto?"

"Minime" inquit "Eam deposuisti postquam flumen transgressus eras."

Monachus senior arrisit. "Cur igitur tu, mi fili, etiam nunc eam in animo tuo portas? Tetigi; deposui; aequo animo sum. Nondum autem relinquisti illam mulierem, quae regit affectus tuos." Cum haec audisset, paenitebat valde monachus iunior suarum irarum, atque extemplo humiliter veniam a seniore postulavit.

Wednesday, 1 November 2017

Commentarii de bello meo

Hodie cenam sapidissimam paravi; mox comedam (licet sola) piscem sale conditum, collyram in sorbitione, necnon glaciem edibilem e lacte bacisque rubris factam. Nunc vero, dum horam opportunam exspecto, videntur scribendi mihi commentarii latini. Quippe quam saepissime conor exercere hanc facultatem, attamen negotiosi sunt mihi dies, atque idcirco saepius, necessitate suadente, invita detrahor ad labores, quibus stipendia merere soleo.

Fortasse nescitis curnam pecuniam quaeram, cum pater cibum, vestimenta, aedesque praebet; egeo tamen nummis ad libros emendos, quam voluptatem vehementissime ac summo studio peto. Nescioquis olim dixit homo pecuniosus non est ille qui thesaurum gazamve habeat, sed vir paucis contentus. Cum libros non modo vetustos sed etiam raros adipisci velim, opinor me summa in paupertate vivere - pecunia enim, quae mihi est, citissime atque etiam praeter modum, ut ita dicam, effunditur.

Nihilominus gaudeo, quod tanti talesque libri sedent mea in bibliotheca, ubi cum speciem gratissimam exhibent mihi aspicienti tum scientiam pretiotissimam legenti dant; diligo igitur libros, nam praediti sunt utilitate, formositate, dignitateque. Quae enim consuetudo, vos rogo, magis decet mulierem doctam quam libros emere, legere, ac habere?

Nolo tamen totam hanc horam, quae vacua ad scribendum est, terere libros meos laudando. Heri conata sum illo viro dicere quid sentirem de eo, sed nequivi verba idonea vel invenire vel proferre. Tacens igitur e conspectu eius exivi, ne de nugis quidem ausa sum cum eo loqui...in somniis eum video et amo atque amplector, cum autem ante me stantem aspicio, repente timor animum invadit oppugnatque mei muros cordi; sagittis angoris cadit arx fortitudinis, et turpibus armis pugnant metus, verecundia, necnon pudor contra meam voluntatem. In medio exercitus, gladio destricto, libido se iactat; in castris vero dormitat ratio. Dum proeliantur hostes volitant in aethere odium taediumque, et temere fugiunt e campo gaudium ac felicitas. Delitescunt temperatio, tranquillitas, necnon prudentia.  Denique necantur duces, debilitantur catervae, struunturque viae cadaveribus; sol oritur, fulget in caelo sanguineo, atque illuminat atram terram. Silentium regnum tegit subversum.

Sunday, 29 October 2017

Colloquor mecum

Sedet mulier in scaena inter libros vetustos, cibum paene putridum, amphorasque cerevisae multas. Habet in suis manibus codicem nigrum, in quo diligenter commentarios scribit. Videri potest umbra viri cuiusdam, qui tacet nec in lucem incedere audet. Calamo relicto, mulier incepit verba sic proferre:

Nata sum multis ante annis in loco foedissimo, et saepe opinor patriam meam me infecisse deformitate turpitudineque, quae mala me sequebantur omnes per dies huius vitae atque adhuc sequuntur. Quocumque vertor, sentio me vivere in tenebris terrore plenis, in quibus nec homo ullus nec ullum animal praeter me ipsam invenitur. Quippe, ut credo, tegunt me flagitia, peccata, nefandaque: quas ob causas nemo vult propius accedere ut meum os videat. In solitudine sedeo ac otium infinitum tero horas numerando.

Videsne istam umbram in angulo mei cubiculi? Aspicite, spectatores, et facile cernatis cum umbram tum faciem viri pulcherrimi. Versatur ille semper prae meis oculis, sed non licet mihi corpus illud - quod quidem, ut verum dicam, formosum videtur - tangere, spernit enim meum amorem debilem, foedum, necnon illicitum. Ingrata igitur hic maneo, dum e longinquo eum specto, nec sane placet mihi turpiter imagines mei amati mente fingere, attamen non licet voluptatibus corporis frui. Cur, requiritis, sedeam cotidie intra parietes crudeles? Quamquam enim foeda sum, facile - ut saltem mihi constat - possem alterum virum allicere, si vellem. Nihilominus malo humilem contemptamque esse, cum me ipsam vehementer detester. Insuper, ut videtis, meo in cubiculo sunt omnia necessaria ad vitam ducendam egestate vacuam; sicut meus est mos, aut libros lego aut sententias compono. Si vobis libet, carpite, quaeso, has paginas ut legatis...

Quid dixistis? Minime delectat vos meum opus? Vobis assentior - quamquam me pudet hoc fateri, scio me male scribere. Bona scriptrix enim, ut saltem duco, non oritur in tenebris sed in luce, non in antris sed sub sole, non sola sed inter sodales cum prudentes tum suaves. Plato scripsit, nisi fallor, fabulam de hominibus misellis, qui in quadam spelunca semota a concursu aliorum vivebant, quorum unus casu liberatus catenis fugit e carcere ad urbem speciosissimam, ubi didicit mores mulierum, vidit risus liberorum, virorumque opiniones audivit. Cum autem reversus esset atque intravisset in antrum ut amicos monstraret mundum exteriorem, ab iisdem amicis necatus est, opinabantur enim eum mentiri. Sicut caeci illi, qui non potuerunt pulchritudinem vitae intelligere, cum ipsi essent foedissimi, ego deformis nequeo venustatem orbis terrarum verbis describere. Quapropter, lectores - credite mihi, precor - meae sententiae videntur vobis non modo inanes sed etiam falsae.

In aeternum tamen, quamquam neminem delectant mea scripta, commentarios fortasse pravos scribam. Nullum enim aliud bonum mihi restat praeter gaudium parvum, quod ex sententiis gignitur. Laetor, cum facultas sit mihi scribendi, etiam cum facultas amandi desit; didici enim, cum puellula essem, non licere nobis mortalibus omnia bona consequi. Necessaria habeo, atque ergo satis beata mihi videor. Beatior autem essem, si liceret virum illum...quid faciam? Ignoscite, spectatores, garrio, balbutio, et temere effutio. Tacendum'st. Valete.

Theatrum totum fit caligine obscurum. 

Thursday, 26 October 2017

Carmina Venerea

Ut fortasse scitis, nuper accepi dua praemia, optima enim bibliotheca - ut saltem credunt iudices - mihi est omnium discipulorum et Angliae et Scotiae. Dabunt mihi die proxima Veneris mille HS, qua pecunia utenda videtur ad plures libros emendos. Magnopere quidem cupio opus de voluptatibus Veneris, cuius titulus est 'Satyra Sotadica'; quem librum si habetis, precor, quaeso, ut mihi hunc vendatis. Etiam placent mihi carmina Maximiani: nihil enim, inquam, magis animum delectat quam opus amore plenum, quod cum libidinem excitat tum taedium compescit. Quod ad carmina venerea attinet, legendi etiam sunt versiculi Ioannis Pontano, praesertim sententias lepidissime 'ad Stellam' scriptas. Ut minimam huius carminis partem proferam:

Prima cuba: nec nuda tamen: tenuissima sed te
Tela teget; Cyprio tela liquore madens.

Ex quibus verbis facile finguntur corpus tepidum, beneolentes comae super lectum dispersae, papillae rigentes, oculi cupiditate urentes, membraque lassa proeliis Veneris, necnon os rubrum, madidum, atque apertum, in quo lascivia lingua videri potest. Quae bona iacent trementia in manibus rapientibus necnon effrenata aviditate saevientibus, neque defendunt puellam ulli custodes praeter illam telam fragilem, quae minimo vento semovitur; velut igitur terra fructibus tumescens, forma amatae pulcherrima patet incursibus amatoris, nec amore eget ad praebendum sed ex inexhaustibili fonte fluunt amoris gaudia.

Heu! Quem vehementer tales imagines in me scribentem ruunt, atque etiam uror, non flammis amoris sed invidiae, maxime enim placeret mihi talia carmina scribere, si faculas esset; quae cum desit, gloria scriptricis negatur mihi, valdeque me paenitet quod minime possum ex animi motibus ferocissimis verba elegantia facere, quae forsitan aliis discipulis placeant. Infeliciter ingenium ad discendum etiam deest, necnon natura, credo enim omnes vates non exercitationibus discere modos pangere immo a caelestibus Musis accipere munus componendi litteras.

Quod munus numquam dedit mihi Fortuna, quo igitur nunc maxime indigeo, cum ex imo corde carmina scribere velim. Non tamen me decet, opinor, queri de iure naturae, quae dedit quid ei placeat dare atque etiam quandolibet data dona aufert. Tantum exhortor illam rerum dominam, ne mihi scientia latinarum litterarum detrahat, saltem enim carminibus ab aliis exaratis frui possum. Nonnumquam autem sentio (magno cum angore animi) me gradatim oblivisci omnium, quae adepta sum longa studio laboreque arduo, quam ob causam vereor ne ex meo miserrimo animo fugiat facultas latine legendi, scribendi, loquendique; absit, oro, hic eventus pessimus! Absint calamitates, afflictiones, ac dolores; relinquite mihi, numina benigna, potestas, modicum hoc laetitiae, quod fulget per tenebrosas meae vitae horas.


Monday, 23 October 2017

Corruptae cogitationes

Heri in somniis facta sum regina Thracum; cuius gentis mulieres capillos variicolores secuerunt ad tapetum texendum longissimum, super quem ambulavi per urbes regionis Thraciae ad regiam ornatam aureis ornamentis suppellectilibusque ex aere factis. Vidi quoque regem prae me supplicem, tangentem pedes mihi, meque precantem ne se mitterem propinquosque suos in exilium. Misericordia praedita eum dimisi; postea fructa sum dapibus egregiis, nec recordari possum omnium bonorum, quae sumpsi dum dormiebam. Tertia vigilia repentina cuiusdam avis voce sum excitata sum; me quidem paenitebat ante ortum solis exivisse mundum somniorum dulcissimum intravisseque hunc terrarum orbem, in quo maximus dolor me quocumque sequitur.

Cum bene mane finem fecissem quiescendi, conabar tractatus scribere diversis de rebus cum anglice tum latine, sed cogitationes persaepe corrumpebantur aestibus animi. Volebam de regibus Persarum sententias exarare, et librum ante oculos posui de urbe, quae Graece vocabatur atque adhuc nominatur Περσέπολη, at infeliciter talia verba fluebant de meo calamo: 'Exspecto tuam vocem, et silentium me opprimit; quaero tuum os, et tenebrae tegunt lumina mea; manus extendo ad tuos capillos, et nihil praeter vim ventorum digitis permulceo. Amate, cur fugis, et quo?'

Tunc coepi ientaculum parare, maxime enim mihi placet ova gallinacea sale condita comedere. Neglegentia tamen cibum perussi, nam haud animadverti colorem nigrum ovorum flammasque sub olla vehementissime crescentes. Minime videbam coquinam, in qua stabam, at immo imaginem faciei pulcherrimae, vultus desiderati, formaeque elegantiae plenae; nec audivi sibilantem ignem sed murmuras blandas suavissimae viri amati linguae. Nec nasum attigit odor ferculorum urentium, sed membrorum lacertosorum; nec saporem carbonis in ore habebam sed basiorum nondum adeptorum.

Ut his ex exemplis videtis, lectores, et mens et sensus et animus mihi defuerunt ientaculum paranti; minime ergo mirandum est, quod facultas coquendi etiam defuit. Nihilominus minime commota sum calamitate ovorum, at immo laeta sedebam in triclinio, somnians -licet dum vigilabam - meo de amatore, sed non licebat mihi verbum 'amator' pronuntiare, nam ille non mihi est, at immo alterae mulieri, quae nunc - cena parata sapidissima - reclinat cum eo et aspicit eum epulis fruentem, quae postea manus capiet eos, quibus eum ducet in cubiculum, quae tandem, proelio Veneris commisso, sibi rapiet oscula innumerabilia...et ego, et ego, quid faciam? Scribam commentarios fatumque deplorem.

Saturday, 21 October 2017

De instrumento alienissimo

Hodie multum didici de instrumento musicae cum alienum tum mirabile, quod 'Theremin' vocatur, quod nec manibus nec ore psallitur; digitos vero movet cantor in aere et ita carmina ex nihilo (ut mihi saltem videtur) statim oriuntur. Ecce pellicula, in qua aspici audirique potest vir ille summo ingenio, qui primum hoc instrumentum fecit. Nisi fallor, ruthenicus fuit, et anno secundo post res suae patriae 'Theremin' coepit psallere. 

Cuius instrumenti vocem difficile est, ut credo, verbis depingere; quod autem cum primum audissem, credebam quandam mulierem simul lacrimavisse ululavisseque. Alii opinantur vocem Thereminis esse plenam tristitiae, sicut vagitus infantium, et alii etiam credunt nefarium esse illum sonum paeneque nocentem, nam angorem excitat in animis audientium. Dicite mihi tamen quid sentiatis de hoc rarissimo instrumento, quod - ut fama vagatur - haud facile psallitur, possunt enim musici neque nervos neque harundines videre, cum conantur sonum educere. 

Maxime tamen cupio discere hoc instrumentum tractare, ut carmina mellifluentia faciam ex aere, perinde ac si essem quaedam divina nympha in aethere musicam praebens mirandam mortalibus. Ut tamen didici, illud non emitur nisi magno pretio, atque insuper nescio unde veniat magister ubive inveniatur, qui me doceat modum psallendi; quas ob causas aequo animo spes discendi videtur deponenda. Ceterum otium mihi deest non modo ad novum instrumenti genus psallendum sed etiam ad latine scribendum; ut fortasse scitis, heri ne unum quidem verbum scripsi, quoniam necesse fuit mihi pro magistro laborare litterasque graecas legere. 

Si autem velitis plura discere de hoc instrumento, en spectandum vobis! Mulier illa peritissima simul voce sua cantat sonumque pulchrum (licet vero insolitum) Thereminis elicit e corpore instrumenti digitibus doctissimis necnon elegantissimis, qui carpunt aerem quemadmodum saltatores videntur vehi ventibus necnon in spatio illo inter terram ac caelum volare vel enim suspensi funibus caecis in aethere summo pendere: 

Wednesday, 18 October 2017

De circulo decimo

Matri dixi me esse aegrotam febreque calere. 'Cur' inquit 'repentino morbo laboras?' Respondi his verbis: 'Nam cotidie disco laboroque nec ullum momentum otii mihi est ut quiete fruar.' Veram causam tamen, ut soleo, occultavi. Aegroto, non quia fatigor, sed quia eum desidero. Immolarem, inquam, meam dextram in flammibus tartareis si, hoc pretio dato, possem cum eo loqui. Capillos pulchros traherem si mihi calvae liceret eum videre; faciem unguibus saevissimis lacerarem ut moriens eum tangerem digitis trementibus maculatisque rubro sanguine...sed haec hactenus, nec placet amplius de talibus tantisque malis scribere.

Scio enim me haud oportere ita affectibus animi pravis indulgere. Non dubium est quin eum amem, sed me decet discere sine eo verbisque eius vivere. Discendum est, atque etiam legendum, scribendum, laborandum; cum autem conor animum adicere litteris, labuntur sententiae et vocabula in diversum currunt, sicut oleum aureum ex ore amphorae aperto profluens; mens tota caligine occluditur, ne cogitationes utiles praebeat mihi significationes verborum quaerenti. Oro, at vox mihi non clamat ad deum sed ad daemones amoris, qui ossa mea verberant baculis ferreis crudelissimisque membra mea tormentis cruciant.

Opinor me esse spretam a Deo spirituque sancto necnon beatissimis angelis, qui me dolore tortam relinquunt, ut in perpetuum comedant corpus meum concupiscentiae flammae, dum virus Cupidinis vipererum me delirantem ad nefanda impellit: exspecto amatum meum, quem non mihi datur videre, attamen in somnis os eius osculis tego, necnon manibus eius basia mille do. Oritur dies, et spes mea fallitur, attamen nequeo spem vanam penitus deponere. Aquam bibo veneno pollutam, cibum fastidio, odi concursum hominum, omnes alii enim videntur me feliciores; cubiculo in atro sedeo, cum desint mihi vires ad ambulandum vel etiam ad loquendum.

Taceo remotissima ab omni cultu humanitatis, ut ita dicam, et sentio me ex muliere fieri animal stultum ob amorem illicitum. Cum mugitibus bestiarum lacrimae meae miscentur, et sol ipse fuscus redditur. Dum vero haec mala mihi accidunt, amor meus nimia voluptate gestit. Die inter adulantes facit lucrum, et nocte alteram puellam permulcet iuxta se in thalamo iacentem: cenat, cantat, clarissimum caeruleumque cernit caelum. Mihi autem est nullum caelum: immo lumina teguntur gemina tenebris libinidis diris.

Monday, 16 October 2017

Mundus totus est scaena

Negotium me oppressit. Me oportet et capitulum libri de legibus universitatum medii aevi scribere et graecas litteras discere necnon akkadicas et latinas scribere sententias et tractatum exarare de carminibus Homeri Hesiodique et anglice nonnulla capitula de rebus gestis latine scripta reddere et opusculum una cum magistro de stigmatibus perficere - vel potius 'incipere' dicam, cum verba mea ne excogitata quidem, nedum scripta, sint: sentio me esse deprehensam turbine ventus ferocissimi, ex quo fugere non licet; dum queror, plura munera accipio, pluresque litteras, quae ruunt in me dolentem ac pugnantem sub pondere librorum legendorum.

Nolo tamen diutius lamentationibus meis vos taedio cruciare, quam ob rem pergam ad laetiora; scribendum videtur mihi omnibus de viris, quos amo aut amavi. Faciam igitur recensionem amatorum. Credo me adhuc T. amare, non autem concupisco eum; immo vero eum velut fratrem diligo. Quod ad 'eum' attinet - cuius nomen nefas est nuntiare - doleo, cum nunc maxime procul a me vivat, sed etiam gaudeo, quod sentio me esse liberatam cogitationibus invitissimis, quae me antea torquebant. Fortasse igitur discussus eius bonus fuit mihi. Romanum nonnumquam in bibliotheca legentem discentemque video, quem nec amo nec odi, cum nec mihi placeat nec noceat.

Nescio quid his diebus faciat M. nec velim facta eius cognoscere. Etiam oblita sum Caroli gallici, cuius mater est comitissa (licet Belgica), paterque argentarius dives. Amicus alter, quem P. appello meis in commentariis, qui et amicam habere volebat et varias puellas seducere, expulsus ex universitate coactus est in patriam reverti. K adhuc habitat cum monachis suo in coenobio, nec puto me rursus hac in vita esse visuram eum, qui quondam fuit peritissimus discipulus, suavissimus amicus, lepidissimusque adulescentulus. Nonnumquam amici mihi litteras mittunt dicuntque Germanicum novum carmen edidisse, quae libenter audio, in musica ipsa enim quaedam dulcedo me delectat.

Puto me praetermisisse nonnullos, sed iam satis de hac re scripsi, ut saltem iudico; veniunt enim pueri, et discedunt raptim, ut minime possim omnium recordari corporum, vocum, facierumque: in somnis unum aut alterum video, sed vigilans ne nomen eorum quidem teneo in animo. Videtur nos mortales esse omnes histriones, qui currunt citissime in theatrum vitae, ubi vehementissime ab spectantibus plauduntur, at denique post breve temporis spatium in auras diffugiunt, nec amplius conspici possunt.

Saturday, 14 October 2017

Arx excelsa

Heri ne unum poculum vini quidem bibi! Maxime laetor, didici enim me non oportere cotidie bibere; immo sine vino melius valeo. Quamquam aegroto fervidaque febris me invadit, sentio tamen animum meum minus esse obscurum et, ut ita dicam, ponderosum: sicut in caelo sine nubibus, volitant in mente purae cogitationes pinnis aureis, micatque fulgore cor meum liberatum ebrietate. Colores aspicio mundi, virides campos, vias nigras, necnon album solis lumen, quod repit per aethera sistitque prae fenetris aedium. Paginae etiam libri, quos manibus tractor, candidiores videntur quam antea fuerunt; lego litteras venustas atrasque, verba facilius intellego, et spes nova oritur ex affectuum suavitate.

Spero me numquam iterum esse bibituram, sed satis scio me vivere in daemonium pessimorum potestate, qui mox me rursum ad pocula cogant. Sussurant enim voce mellifluo iuxtra aures mihi, "bibe bibe bibe" dicentes; et quamquam curro huc atque illuc, nequeo fugere ab eorum manibus. Me sibi trahant suadentes peccata, et turbidus animus mihi mandata mala sequitur sine haesitatione, nequeo enim - vel etiam nolo - resistere temptationibus exemplumque imitari Christi, quem Satanas ipse non potuit adlicere ad vecordiam. Esuriens enim panem vidit beneolentem, et tamen abstinuit, sitiens aquam repudiavit inimicam. Respuit gloriam terrenam ut adipisceretur aeternam civitatem Dei. 

Ex meis verbis plane videtis, lectores, mihi maxime placere opus S. Augustini de civitate illa aeterna, in qua non est vinum, sed veritas; non ebrietas, sed elemosina; non morbus, sed maiestas. Quamquam igitur in haec vita crucior tantis malis, quae et animum debilitant et corpus, credo tamen me mox - quam enim breve est nostrum temporis spatium in hoc orbe terrarum! - una cum omnibus hominibus esse visuram verum gaudium, quod aeternum est, nec secum ullum affert vitium. 'Omnibus' dixi, puto enim si Deus sit, non dividat populos gentesque; omnes et boni et mali, et Christiani et Iudaei, sub sole misericordiae laetabuntur summa in pace. Ex eodem vitae fonte non rivales sed amici gignentur, qui caelestium paradisum implebunt carminibus dulcissimis: ibi non audientur voces daemonium, 'Bibe bibe bibe', sed angelorum: 'Ama, ama, ama.' 

Quippe amabo cum Deum tum me ipsam, nec ullum vini poculum sumam, non modo quia vinum non erit in civitate Dei, sed quia quietem adipisci potero sine veneni auxilio. Habebo cubiculum magnum in nubibus, circum quod ponam bibliotheca mea, et circum bibliothecam hortum pulcherrimum ac floribus consertum: quae arx aurea nec turribus nec muris defendetur, nulli enim erunt latrones nequissimi: mali reddentur boni, bonique optimi, et optimi - quis vero est optimus mortalis? - magis optimi, si fieri possit: at potest, inquam, fieri, nam omnipotens est Deus, qui regit animos viventium mortuorumque corpora resuscitat nunc atque in aeternum. 

Thursday, 12 October 2017

Pauperrima puella

Hodie ad librariam tabernam ivi et elegi opus de lingua accadica, iam diu enim volo hunc sermonem discere. Cum autem conatus esset tabernarius mea tabella (anglice credit card) uti, dixit mihi se nullam pecuniam accepisse. 'Quid?' rogavi, 'Nonne accipis tabellas?'

'Accipio,' inquit, 'non autem tuam. Vide, non licet mihi pecuniam ex hac tabella sumere.'

'Ignosce mihi. Nunc eo ad argentariam ut nummos accipiam, quibus queo librum emere.' In argentaria vero certior facta sum mihi esse nullam pecuniam - ne unum nummum quidem - quam ob causam commota sum valde. Continuo patrem appellavi, cui - ut verum dicam - haec repentina calamitas haud placebat, at nihilominus pollicitus est mihi se quam citissime esse missuram ad me pecuniam. Statim igitur arcessivit argentarium suum, ut me adiuvaret, argentarius autem negavit hoc fieri posse, cum argentaria esset iam clausa.

Hic igitur sedeo omnium pauperrima mulierum. Feliciter magnam cibi copiam domi habeo, et soleo ambulare ad universitatem, non curru tramineve vehi; itaque pecunia nunc minime indigeo, et - nisi quid praeter spem accidat - a patre auxilium aequo animo exspecto. Fortasse debebo ita vivere usque ad diem Lunae, argentarii enim nullum negotium faciunt diebus Saturnis Solisque. Panem comedam, domi manebo, librosque legam: haec voluptates enim facile adipiscuntur sine pecunia. Duae tantum amphorae vini mihi sunt, quam ob causam debebo moderate bibere, ne relinquar sicca in solitudine, ut ita dicam.

Fortasse requiritis (et recte!) curnam pecunia mihi desit. Pater enim nonnullis ante diebus mihi dedit sacculum nummorum plenum, sed opes maxima temeritate prodegi libros vetustos comparando. Minime igitur me decet, ut saltem opinor, de paupertate queri: pecunia necnon tranquillate animi fruebar, nunc vero nihil restat mihi praeter codices pulcherrimos angoremque mentis, timeo enim ne quid mali mihi inopinanti accidat. Omnia caduca videntur, cum nullam pecuniam habeam mecum; sentio mundum ipsum esse hostilem. Quapropter vos, lectores, precor ut oratis pro me: enses paupertatis mihi imminet, gladium egestatis, telumque necessitatis. Me maxime paenitet factorum.

Tuesday, 10 October 2017

Cur vinum bibo?

Hodie casu cecidit mensa parva, in qua erat lagoena vini rubri sapidissimique, quam ob rem sparsum est pavimentum atrii latice colorato; vinum effusum est sub meis pedibus, quemadmodum fontes sanguinis Troianos per campos aevo illo aureo fluxerant. Etiam est fractum poculum pulchrum vitreum, ex quo bibere soleo; ex qua calamitate didici me non decere tantum vini bibere, quantum, ut verum dicam, sufficiat omnibus misellis militibus, qui - proeliis pro Helena pugnatis - nunc iacent sub terra aridissima. Debeo igitur minus vini bibere, ut plus mihi valeant ratio, animum, mensque. Discendum est, non bibendum...attamen cum dolores ineffabiles surgant e medullis, nihil magis cupio quam poculum plenum veneni; et quoniam non licet mihi venenum bibere, vinum - quod etiam est noxium - libenter sumo.

Ut videtis, lectores, satis scio quam perniciosa sit illa pestis, quam cotidie ex amphoris in pocula effundimus, atque ex poculis accipimus apertis faucibus. Nolo his in commentariis verbis uti Senecae minoris, cum magis placeat mihi propria verba fingere ad peccatum meum exponendum, attamen recte videtur enumeravisse mala vini. Quo sumpto, mens tardescit, oculi natant in ore rubente, gliscit perturbatio animi, tremescuntque digiti: torpor oppressit membra, ratio redditur debilis infirmisque, necnon excitantur affectus: ira, lascivia, atque etiam tristitia sequuntur pocula repetita, et ipsa ebrietas crapulam horribilem parit. 

Cum igitur mala vini non modo intelligam sed etiam latine describere possim, curnam paene cotidie innumerabilia pocula exhaurio? Nonne taedet me tanta ac talia mala pati? Certe taedet, sed etiam quoddam remedii genus est vinum, sine quo nequeo obdormire, quiescere, vel etiam pacem - licet modicam, licet magno damno consecutam, licet fugacem - attingere. Bibo, ne crucient me anxietas angoresque animi, sed etiam crucior, nam nimis bibo et aegre valeo. Morbida quaedam vis me impellit ad bibendum, quae consuetudo affert morbos graves mihi. Ex imo corde volo finem bibendi facere, sed manus mandatis mentis minime oboediunt, at immo tangunt amphoras, tollunt poculum in os, necnon petunt etiam atque etiam venenum mihi periculosum.

Existimo tamen me mentiri, manus enim non sunt culpandae, sed libidines effrenatae saevaeque, quae ratione non temperantur mea. Duplex quidem, ut scripsit Cicero, est vis animorum atque natura; quarum una in appetitu invenitur, atque altera in ratione. Sed patet utramque vim mei animi esse in appetitu neque reperiri in profundis mentis locis ullam vim rationis, quae me sitientem possit deducere de poculis ad libros. Quo tandem vertendum'st mihi? Omnes viae insidiis struuntur. Si igitur habeatis, lectores, honesta salubriaque consilia ad sobrie vivendum, scribite ad me, precor, ne diutius in laqueo tenear. 

Sunday, 8 October 2017

Iniuria perpetua

Hodie fabulam Antonii Burgess perlegi de Christophoro Marlowe, scriptore sui saeculi egregissimo - credo enim eum lepidiorem quam Guilielmum Shakespeare fuisse - qui infeliciter (sic semper optimis!) immaturae morti obivit. Cuius libri titulus est 'Homo mortuus in Deptford'; nolo finem fabulae hic proferre, cum fortasse velitis opus legere, attamen opinor omnes iam scire Marlowe esse ferro necatum in quadam taberna...nec mirum, cum solebat pugnare suosque inimicos ad iram excitare.

Vir ille summo ingenio praeditus semper versabatur in periculis, cum esset non modo scriptor sed etiam spectator. Ceterum malebat voluptates Veneris cum viris petere quam feminis; quamquam nunc scimus hanc praepositionem non esse malam, at immo naturalem felicemque, homines inscientes istius aetatis credebant hoc amoris genus esse improbum, falsum, necnon impium. Patet tamen eorum odium non ortum esse ratione cogitationeve sed stultitia summa, nam nullum bonum in hoc orbe terrarum innocentius amore est: nullum itaque amorem exprobrare debemus.

Quod ad amorem attinet, hodie maxima tristitia cor meum implevit, quoniam certior facta sum me magis eum amare, quam ille me amat: maximus dolor, ut saltem credo, ex tali iniquitate nascitur. Peto eum, et nescit me petere; appello eum, et voces aliarum feminarum malit audire. Etiam si nuda coram illo viro staret, vestimentis detractis, haud animum ad me adiceret at immo statim discederet in amplexum alterius mulieris (forsitan etiam me formosioris). O iniustam Fortunam! Aggregatum amorem habeo meo in animo, quem volo amato homini dare, ille autem nolit hoc donum diligenter ac diu paratum accipere.

Sed haec hactenus. Possem, si ita placeret mihi, diutius queri de hac re, quippe enim videtur me in paene omnibus commentariis similia verba exponere. Ne igitur videar vos afficere taedio velle, ad alia pergam. Heri in somniis tetigi meum catulum album; oscula dedi bestiolae carissimae, ut solebam, credidique canem fidelem super lectum iuxta me requievisse. Eius vellera digitis mulsi audivique latrantem meam deliciam; nomine animal vocavi, quod continuo mea in bracchia exsiluit gaudens. Ubi vero experrecta sum, frigore stupefacta, extemplo recordata sum catulum non adhuc esse mecum, atque oppressa desiderio nequivi somnium rursus capere.

Friday, 6 October 2017

Ardui labores

Hodie ad universitatem ivi ut graecam linguam discerem magistra praeclara huius semonis docente. Legimus orationem Lysiae vigesimam quartam pro quodam infelicissimo sene, qui reus habebatur acceptae iniuste pecuniae. Didici ex magistra Graecos rhetores non suas orationes coram iudicibus legisse, at immo tradidisse scripta verba reis, qui se ipsos in foro defendebant orationes recitando. Qui mos si esset noster, libenter audirem forenses orationes; fingite, lectores, mente ac cogitatione vestra OJ Simpson (ut exemplum dem) apologiam reddentem pro sua vita sine auxilio patroni.

Conor nunc, quiescens in atrio meam iuxta bibliothecam, quicquid heri fecerim exponere, sed magister meus, pro quo laboro, me flagitat fontibus litterarum, ut ita dicam, quibus mergor, quam ob causam minime possum animum adicere sententiis, quas exarare vobisque legentibus praebere maxime cupio. Sic semper laborantibus; quamquam autem de munere saepe queror, sequor tamen pro mea parte mandata magistri, cum summam admirationem erga eum meo in corde teneo. Et suavis, et sapiens; et pulcher, et prudens; et bonus, et benignus est.

Alter magister - qui etiam, ut patet, est praeditus summa benignitate - mihi hodie monstravit compendium verborum latinorum anglicorumque. En vobis situs interretialis, qui omnibus discipulis videtur fore usui: https://www.latinitium.com/smithhall. Fateor me non solere talia compendia legere, quoniam magnam verborum copiam (videorne mentiri?) memoriae mandavi ac cotidie nova vocabula disco, attamen nonnumquam facultas loquendi scribendive mihi deest. Quod cum accidat, necesse est mihi - etiam cum sciam me oportere in mente vocabula tenere - grammaticorum opera consulere; compendia certatim peto, quemadmodum Romani conturbati petebant Sybillinos libros.

Ah. Quid plura? Fatigor, et quod peius est, nox perfrigida est. Tremesco nec amplius scribere volo, quamquam pectus adhuc plenum videtur sententiarum de amore, amicitia, angoreque animi; litteras non modo ab illo, quem amo, accepi, sed etiam a Claudia pulcherrima, quae nunc discit artem mechanicam quodam in collegio, quod in C.F.A. invenitur, de quibus rebus maxime placeret mihi narrare, nisi iam bibissem tres cerevisiae lagoenas. Valete igitur, sodales latineloquentes, valete et me dolentem amate!

Wednesday, 4 October 2017

Litterae Petri

Tremesco, nec scio utrum gaudendum sit mihi an maerendum. Litteras maxime benignas a Petro accepi, qui me puellulam docebat linguam gallicam, cuiusque partem epistulae his in commentariis reddo vobis latine: "Chère, Cara, Lieber (nomen meum): Osculor te...Tempus trivimus in meridiana regione Hispaniae, quae Andalusia vocatur, ubi invenimus vestigia non modo graecorum antiquorum sed etiam araborum. Spero fore ut hic annus (secundus, quem ages in Britannia) sit tibi faustus." Imaginem quoque misit mihi in qua est poeta summo ingenio praeditus, ille Hispanicus vates, cui autem vita brevis fuit. Videtur mihi primus scriptorum, optimus hominum, maximusque heroum: Fredericus García Lorca.

Petri verba valde placerunt mihi; quibus lectis confestim incepi responsum ad magistrum scribere de mea vita studiisque litterarum. Eum quoque certiorem feci de amoribus meis, praesertim cum nunc amore pravo opprimer necnon illicito, de quo ad alios amicos nequeo scribere, quoniam maxime timeo, ne amatus sciat quantae sint concupiscentia ac libido mei cordis. Ceterum tacendum est de hac re nam satis scio eum me non diligere, atque etiam si me amaret, haud liceret mihi amorem fateri...meus mundus, ut ita dicam, ob hunc infelicissimum amorem totus evertitur.

Iam oblita sum T. ac Hibernici; si essent ii prae domum meam, si pulsarent ianuam, eos ne animadverterem quidem. Totum cor in unum se contrahit, id est in unum virum, vel potius in imaginem unius viri, beatissimi, sapientissimi, eloquentissimi, sed nefas est eum tam vehementer cupere, cum hic amor - quoties, lectores, easdem sententias repetam? - non possit deo volente oriri, cum abstinendum sit mihi, cum ordo caelestis ac terretris mortales vetet sic peccare: videor, amici, balbutire, sicut infans vocabula prima discens. Iam omnium aliorum, inquam, oblita sum; etiam si esset mea in potestate Germanicum revocare ad thalamum, eum haud vocarem. Mallem - O omissam pudicitiam! - omnes meae vitae dies agere sola quam hunc virum, quem nunc toto corde amo, repudiare atque alterum eligere mihi.

Ut vero supra demonstravi, amor noster (vel potius 'meus' dicam, cum certe me non amet) non potest stare. Quid igitur faciam? Responsum Petri exspecto, ne diutius conturber animo, corde, menteque. Corpus uritur flammis infernalibus, sulphureis, necnon acerbis; sedeo in turba hominum et neminem aspicio praeter eum, qui me cruciat et vigilantem et dormientem, et moventem et quiescentem, et sperantem et lacrimantem. Vecordia liberatur rationis catenis ac ruit in beatitudinem mei animi, qui nefandis cogitationibus in diversum scinditur.

Sunday, 1 October 2017

Oratio pro Catalaunia

Hodie habentur comitia maximi momenti in Catalaunia. Diiudicant cives utrum sua provincia debeat se seiungere a Hispania necne. Quamquam leges vetant hoc fieri, credo nihilominus licere gentibus huius regionis suam fortunam eligere constituereque iura sibi. Alia lingua utuuntur, aliisque moribus quam Hispani; quis igitur potest eos vetare, ne regnum novum statuant? Quis ergo potest iura gentis infirmare, voces impedire, necnon suffragantes punire? Quis, inquam, potest adeo voluntatem populi neglegere ut comitia dirumpat, pax frangat, innocentesque laedat?

Unus vir potest talia facinora facere: iste pessimus nequissimusque nunc Hispaniam gubernat atque ei nomen est Marianus Rajoy. Evertendus quidem videtur talis dux, qui congerit divitias terrae suis in manibus neque adiuvat egentes, qui sub eius potestate iniuria patiuntur. Quippe me piget istius facinora - quae numquam et nusquam debent fieri - meis in commentariis exponere. Haud mirum, quod cives Catalauniae volunt suam patriam a tyranno avarissimo liberare; nec debet Marianus iste impedire comitia, una quorum causa (nec sola causa est haec, sed tantum una multarum causarum) fuit superbia eius.

Quid plura? Cives Catalaunicae, licet contra leges, comitia habere cupiunt de patriae statu. Dux Hispaniae autem milites misit in totam Catalauniae regionem ne habeantur comitia iusta, pacata, beataque.

Cum in hac inclyta terra non habitem, cum parentes mihi non fuerunt huius gentis fortissimae, cum ingenium huius populis egregissimum omnium desit mihi scribenti - cum Catalaunica non sim, tamen vellem, si liceret mihi suffragium dare, meam patriam splendidam, mirabilem, praeclaramque sibi iura statuere; tamen eligerem, dico vobis, liberam esse meam gentem vinculis tyranni pravissimi, tamen censerem meum populum oportere regnum sibi adipisci, regnum iustum, beatum, bonum, diu desideratum: tamen dicerem, si nata essem in Catalunia, me esse civem Catalaunicam, nec Hispanicam, non quia Hispanos odi (quod absit!) sed quia mea regio, mea provincia, ac mea patria debet suis pedibus stare, neque alienis.

Vera felicitas consequitur, inquam, libertatem summam, nec potest Catalaunia, mater heroum, filia regum, gaza Europae, sub alienae gentis dominatione vigescere. Eligatur igitur, ut spero, via felicitatis, pacis, beatitudinisque. Eligatur iustitia innocens, depellatur vis militum crudelis. Eligatur, precor, libera Catalaunia, in qua in aeternum vivat liber populus maxima in libertate.

Thursday, 28 September 2017

Parabola globorum

Vocem audivi nocte meis in somniis, puram, claram, sed etiam turbatam. Vox illa mihi imperavit ut animum adicerem verbis suis disceremque mei consilia occulta animi. Parebam mandatis; apertis oculis, ut ita dicam, totam per noctem sententias plures exspectabam. Vidi lunam errantem per caelum stellasque orientes cadentesque, atque in firmamento lucebant varicolores planetae: croceus Saturnus, Mars flammans, Uranus glaucus, fuscus Iuppiter. Auroram surgentem e lecto roseo iam spectabam cum repente me appellavit vox illa, quam extemplo secuta sum. Ante ianuam cubiculi obivi cuidam mulieri, quae tenebat suis in manibus tres globos. Primus quorum aureus, secundus argenteus, at tertius non erat aereus, sed caeruleus.

Rogavi eam utrum dea esset an mortalis. "Num tua refert," inquit, "quo ex genere sim nata? Adveni huc, ut tibi monstrarem hos orbes. Elige, puella, nec temere; cogita tecum, exhortor, et unum horum carpe." "Saltem narra mihi quinam sint hi globi, quos praebes." Cum autem dea illa - credo enim nullam mortalem feminam praeditam esse tanta formositate - meum responsum audisset, statim irata est; oculi pulcherrimi nigrique micabant in ore pallido, atque horrebant capilli margaritis ornati. 

"Elige!" Sic fata, ostendit globos nutu. Primum tetigi aureum illum coruscantem, qui tactu tumuit ac latine loqui incepit. Sententias pronuntiavit multas et perrapidas, nec potui omnia eius verba intelligere, attamen certior facta sum globum illum mihi esse daturum maximam bibliothecam, in qua esset - si ita placeret - libri vetustissimi ac rarissimi. Conata sum hunc globum tollere manu dextra, at nimis ponderosus erat. Dea illa me aspiciebat tacens, nec ullo prodidit gestu suam opinionem. Consilium igitur cepi omnes globos probandi, ut possem optimum eligere mihi. 

Leniter mulsi argenteum globum digitis. Hic lente locutus est sic: "Puella callida" - nam conabatur assidue mihi blandiri - "astutaque, audi sententiam meam, quae certe tibi placebit: orbis sum, ut vides, praeditus colore pulcherrimo; mea mater est illa Luna, quae mortalium affectus regit necnon undas maris coercet. Ea tibi dabit, ubi me elegeris, sapientiam animorum humanorum. Qua adepta, cum secreta scies tum consilia mentium aliarum. Itaque carpe me, ut accipias divinam prudentiam." Conata sum hunc movere manu dextra, atque iterum defuerunt mihi vires. 

Tunc tertium manibus tractavi; ut autem verum dicam, minime placebat mihi eius species, cum nec argenteus nec aureus sed tantum caeruleus videbatur. Humilis ille orbis sedebat in palma deae, quae immovens me cogitantem aspiciebat. Tetigi orbem, at nihil dixit. Tetigi rursus maiore vi; conticuit. Denique ambobus manibus cepi orbem, quem humum ieci. Dea arrisit, et comiter me iterum rogavit: "Quem globum vis habere?"

"Caeruleum cupio," dixi. Assensus est illa et profecta est, sed egrediens pronuntiavit hanc ultimam sententiam: "Spero te probe elegisse." Ubi evanuit, procidens orbem dextra manu recepi. Obsecrans dixi, "Dic mihi qui sis, orbis." At orbis tacebat atque in aeternum tacebit, quia humana temeritate fractus vocem iam amiserat. 

Tuesday, 26 September 2017

In solis ego mihi turba locis

Hodie ad universitatem ivi ut lectiones audirem de regibus Persarum - quorum facta memorabilia inveniuntur in libris historiarum a Herodoto exaratis - deque Mycenarum moribus, rebus gestis, civitatibusque. Multum didici, et nunc maxime fatigor, quam ob rem volo ire cubitum. Nihilominus timeo ne quies me fugiat, atque idcirco nescio quid faciendum sit; neque huc neque illuc eundum videtur, trahanturque corpus mihi atque animus in diversum. Sedeo in triclino ac latine scribo, hic labor enim affert mihi voluptatem tranquillitatemque, quae, ut saltem spero, mox dissipabunt taedium discendi.

Fateor me displicuisse lectiones, non quia pigrissima sum discipula, sed quia cotidie in universitate video maximam hominum turbam concursumque magnum: puellae graciles, pueri garruli, magistrique sapientes, quorum omnes videntur me beatiores felicioresque, quam ob causam iis magnopere invideo. Iuxta adulescentulas comptas videor deformis, quibus praesentibus minime audeo verba proferre ore ex foedissimo. Adulescentuli quoque me terrent, cum sint iis vires corporis, fortes animi, ingeniaque egregia - natura autem mihi non dedit tales virtutes; immo praedita pusillanimitate perrepo ad umbras ut me avertam a societate frequentiaque discipulorum.

Difficile fieri potest ut causas huius imbecilitatis exponam, cum ipsa haud sciam quare turbae mihi terrorem inferant. Ab ineunte aetate me avellebam ab aliorum conspectu, neque erant mihi puellulae ulli sodales, nedum amici: malebam domi manere librosque legere. Lux solis aliena videbatur mihi, quoniam paene numquam exivi foras ad ludendum - quocum enim ludere poteram? Nullus familiaris erat mihi, nemo carus carave; immo vivebam, ut magistri parentesque solebant dicere, in meo proprio mundo, cuius fines licebat nullo commilitioni transgredi. Velut Vestales in templo vivebam seiuncta ab hominibus eiusdem aetatis, non superbiae causa sed ob aliorum metum.

Quamquam nunc cogor cotidie apud alios versari, solitudo tamen me sequitur haeretque mihi etiam cum in medio turbarum ambulem. Pronuntiavit quidam Deum laudans: "Sed et si ambulavero in valle mortis non timebo malum quoniam tu mecum es." Ego immo: "Etiam cum inter homines sim, sentio me esse solam, quoniam non loquuntur mihi linguae eorum, nec oculi vident, nec aures audiant: quocumque eo, ambulo in valle silentii." Ambulo et nullum refugium conspicio, pergo et nullam quietem adipiscor; denique pedibus pono magnum in scopulum, ubi specto mare turbidissimum, aterrimum, atque etiam desertissimum.

Sunday, 24 September 2017

Bona nuntia

Hodie gaudeo, quod comitiis habitis, Angela Merkel adhuc dux Germaniae est. Paene numquam, ut plane videtur, sententiam meam de exulibus profugisque expono, nolo enim rerum insciens nugas proferre lectoribus. Credo tamen nos non modo debere sed potius oportere accipere profugos, cum quia debemus caritatem exhibere egentibus (quae est summa virtus atque laudabilis) tum quia genus humanum neque valere neque stare potest nisi omnes gentes pace fruuntur.

Donec pax diu desiderata nondum sit constituta in Syria, nos feliciores decet opem praebere vagantibus, etiam si latrones nonnumquam se dissimulent specie pauperum exulum ut in Europam veniant innocentibusque noceant. Sunt isti nequissimi: nihilominus haud vincuntur mali malitia. Cum mala cumulentur, nulla res publica sit salva at immo ruit impetus calamitatum omnes in populos.  Simus igitur, exhortor, benigni, ne omittamus bona caritatis, probitatis, virtutisque. Usque ad mortem, inquam, retinendae sunt fides, spes, atque integritas.

Sed haec hactenus; ne vos per circuitus traham, videtur tacendum de hac re. Pergam enumerare causas, cur summa laetitia meum cor addiciat. Praesertim placent litterae a magistro palaeographiae disciplinae acceptae, quibus certior facta sum licere mihi eius lectiones audire una cum aliis discipulis. Scitis mihi maxime placere scientiam palaeographicam, ac volo magistra huius artis fieri ut amorem litterarum antiquarum discipulis tradam.

Epistulam quoque ab alio magistro (pro quo laboro) scriptam legi, in qua scripserat se esse salvum, deo volente, invenisseque aedes novas, quae resisterent tremoribus terrae.  Cui 'Quippe laetor quod vales' respondi, nullus magister enim, ut saltem mihi videtur, benignior sapientiorve eo in toto orbe terrarum inveniri potest. Quippe beata sum, cum mihi sint magistri, amici (fateor mihi non multos amicos esse, sed omnes, quos habeo, optimi sunt), amphoraeque vini. Haec est vita pura, simplex, numquam curis turbata...dixine 'numquam'? Ut honeste dicam, saepe turbationes animi me cruciant, attamen memini me plura bona tenere quam mala, plura utilia quam molestia, plura gaudia quam cordis contractiuncula...

Friday, 22 September 2017

Spes et desperatio

Hodie nuntiolum accepi: exhibere volunt bibliothecarii universitatis Londinii meos libros in 'aedibus senatui' - anglice 'Senate House'. Quod nomen fateor esse ridiculum, cum duces rei publicae numquam hoc ad aedificium veniunt. Immo petunt has aedes discipuli, in quibus inveniuntur duae maximae bibliothecae - quarum in prima continentur libri universitatis Londinii, ut supra demonstravi, atque in altera opera latine graeceque scripta. Saepe libros utroque loco lego, quoniam habito haud procul ab his aedibus. Valde igitur laetor, quod mox videbuntur libri mei carissimi - qui quidem mihi sunt cordi - ab omnibus discipulis magistrisque, qui solent bibliothecas frequentare.

Si igitur, lectores, Londinii sitis, veniatis spectatum, precor! Vetustissimos libros monstrabo vobis, inter quos est opus Historia Naturalis Plinii maioris anno MDLXXXIII editum. Omnia opuscula sunt latine scripta; incepi haec emere, nam minime placebant - nec nunc placent - mihi libri 'Loeb', in quibus et verba anglica et latina legi possunt. Debemus, ut saepe dico, latine linguam latinam discere docereque. Decet sententias maiorum summa elegantia eloquentiaque praeditas puris in foliis nitere, quam ob rem minime debemus illas foedari sermonibus alienissimis. Paene praeter modum, ut patet, scripta latina amo. 

Cras Oxoniam ibo ut loquar cum amicis latineloquentibus. Infeliciter non licebit mihi cum iis cenare, cum necesse erit mihi ante occasum solis domum redire ut versiculos latinos in linguam anglicam reddam secundum mei mandata magistri. Gaudeo nihilominus quod potero nonnullas horas terere sermonem omnium eloquentissimum colendo fruendoque societate sodalium - adeo negotiosi sunt mihi dies ut paene numquam tempus sit mihi animum laxandi corpusve curandi. 

Nonnumquam me ipsam rogare curnam tam diligenter laborem, cum pecunia haud indigeam. Cogitans mihimetipsae semper idem responsum praebeo: honoris gratia mentem exerceo, tractatos scribo, magistrosque sequor. Hominum approbationem vehementer requiro voloque gratiam mihi conciliare, ne solitudine opprimar. Nihil boni mihi est in hac vita praeter libros, laudes, linguamque latinam. Gaudium adipisci volo, ut mos est humanum, at immo tristitia me impellit ad maiora et meliora. Ut paucissimis verbis dolorem diuturnam exprimam: laboro ne lacrimem.

Tuesday, 19 September 2017

Aurea avis

Hodie ambulavi ad universitatem ut caffeam biberem una cum quodam magistro, quem adiuvo ad transcriptiones libri Exoniensis corrigendas. Vidi etiam magistram meam Iuliam disertissimam mulierum benignissimamque, quae me docebat artem palaeographicam. Anno autem scholastico proximo iter in diversas terras faciet, quam ob rem non poterit me in hac disciplina erudire. Nomen igitur mihi dedit alterius magistri, summo ingenio praediti, cui litteras nuper misi; quippe spero fore ut liceat mihi eo docente codices legere litterasque latinas discere. 

Adhuc rudis sum tiro, fateor, inelegans ac indocta, quapropter me maxime oportet summis viribus scientiam cum in libris petere tum a magistris sapientissimis accipere. Ut supra demonstravi, latine epistulam scripsi ei misique paginam hanc, in qua legi possunt mei commentarii cernique discendi studium, codicum amor, facultasque litteras humaniores intellegendi necnon scribendi. Nolo tamen vos, lectores, taedio animi inficere talibus verbis, quae videntur vanitatis causa esse scripta; immo in animo habeo prodigium optimum describere, quod hodie in via aspexi. 

Soleo caelum caeruleum spectare nubesque candidas in itinere, nihil enim magis meis placet oculis quam tabula illa caelestis a Deo picta atque ornata. Vidi bestiam volitantem, quae cum propius accedisset mihi, certior facta sum esse avem auream. Luce coruscans solis, modo ascendens modo descendens, micans candore aetheris prae me iter faciebat suum. Diu habebam hanc pulcherrimam avem meo in conspectu, et valde commota sum specie inusitata formositateque animalis. Denique velut sagitta gemmata Cupidinis assurgit in summam caeli partem ac repente evanuit.

Quid sibi vult tale omen? Affertne avis illa pecuniam, vel honores, vel etiam - quod iam diu cupio, volo, desidero - amorem? Forsitan vero mihi dicatis prodigium illud mala, caedes, dirutionesque praesagit. Quod si ita est, Deum precor ut avertet a me calamitates Fortunae, saepe enim iniurias huiusce generis patior. Avis, avis, rara avis: da mihi, te amabo, bonos rerum eventos, spem laudis futurae, scientiamque cum admirandam tum inimitabilem!

Saturday, 16 September 2017

Serpentes et scalae

Hodie librum valde lepidum perlegi, cuius titulus est 'Confessiones edacis opii', vel anglice 'Confessions of an Opium-Eater'. Fortasse ridiculum videtur nomen, quoniam nemo opium ore manducat at potius fumat bibitve, nec causas praebet auctor curnam hunc titulum elegerit. Nihilominus vos appetenter exhortor ut legatis confessiones eius, quas cum concinnitas verborum tum Graecae locutiones iucundissime ornant.

Ceterum cum ipsa sum bibax (cerevisiae, non opii), maxime placet de similibus hominibus discere. Hodie tamen conabor tantum II pocula cerevisiae sumere, cum sentiam me haud optime valescere. Laeva auris mihi dolet necnon frequenter sternuo. Insuper necesse est mihi in abstinentia vivere, ne tempus tero - ut meus est mos - bibendo pelliculasque spectando. Immo gracizare oportet, scientia enim mea huiusce linguae ne mediocris quidem est. Carmina Homeri amo, sed summis doloribus crucior, quandocumque opus est mihi scripta Platonis intellegere.

Fateor me non voluptatis causa incepisse hunc librum legere, sed necessitudinis causa, magister enim - pro quo laboro - mihi imperavit ut quaererem sententias Latinas Graecasque in libris undeviginti saeculi. Quo audito, libenter ei parebam, nec mirum: bene enim scitis, lectores, quam cara mihi sint omnia libri genera: et vetustos et novos et magnos lego et parvos et foedos et pulchros. Et anglice et gallice et theodiscere legere soleo, sermones enim hominum me delectant variatione vocum permutationeque vocabulorum. Maxime vero placent mihi sententiae latine exaratae, quales vos ipsi scribere soletis in Pipiatorio vel etiam vestris in commentariis, quos magno cum gaudio accipio, quibus summo cum delectatione respondeo, quorumque gravitatem lepiditatemque et admiror et imitor.

Forsitan dicatis me hodie nihil novi dixisse, nec ab hac opinione dissentio. Tacens praetermisi amores, amatos, aerumnas, angoresque, quamquam haec mala sicut angues repunt intra parietes mei animi; vi continentur, sed foras exire cupiunt necnon conantur. Nolo tamen invitas cogitationes liberare ab animi vinculis, ne vehementius in me ruunt; immo spero fore ut sedentur, sileant, meque sinant quiete - quam diu desiderata! - sola frui.

Thursday, 14 September 2017

Amores deposui

Mirabile dictu, amores deposui vanos: neque T. neque alterum illum (cui non audeo tribuere nomen, quamvis falsum) adhuc diligo; ut verum dicam, nemo nunc meum cor cruciat desiderio. Scio me esse solam, sed laetam, nec amatam, sed tranquillam, nec tristem, nec turbatam - quietem inveni meo in animo, tandem enim didici artem sine curis turbatis affectibusque vivendi. Certe requiritis quo pacto potuerim quietem capere mentis, cum antea fuissem adeo vecors, furens, insanaque ut cotidie scripsissem meis de aerumnis, neque - ne mentiar - pro certo intellego qua de re repente facta sim sapientior. Nihilominus gaudeo, quod nunc mihi pax, otium, beatitudoque sunt.

Ceterum laetor, quod heri librum pulcherrimum inveni emique, in quo inveniuntur opera Apuleii apologiaque eiusdem scriptoris. Quem librum anno MDCLVIII editum paraverunt magistri 'ad usum Delphini' - id est ad usum filii regis Gallici, qui ex consuetudine sermonis vocabantur delphini. Si quis vestrum sciat causas huius appellationis, dic mihi, quaeso, cur ita esset. Apuleius, nisi fallor, fuit scriptor Africanus -- sicut Terentius -- virique divitissimi filius. Cuius septima parte fabulae de asino aurea maxime fructa sum; in animo igitur habeo hoc capitulum relegere.

Etiam litteras a carissima Guenevera latineloquente accepi, quibus certior facta sum me oportere die Solis proximo orationem habere de quodam opere latine scripto. Forsitan liceat mihi de Apuleio, lepidissimo illo homine, loqui, librumque nuper emptum commilitionibus meis monstrare. Latine enim omnes loquuntur necnon placent illis tales fabulae, quae voluptatem afferunt legentibus. Videte quantum facere possim, cum liberata ac soluta a vinculis pudendis amoris illicitae animum litteris maiorum scriptorum blandissimis adiciam! Vim animi potentem, quam omiseram ob concitationem, perturbationem, atque ut ita dicam 'seditionem' affectuum, videor recepisse. Ut verbo Plautino utar: Eugepae!

Cum iam autumnus appetit, mox me oportebit universitatem petere ut scholas audire. Quemadmodum oderunt feles aquam, ita odi - una cum omnibus discipulis - scholastica munera. Sentio tamen me esse felicissimam omnium, cum liceat mihi litteras humaniores discere (nec res gestas, quae cum molestiam tum taedium anno praeterito adferebant). Iam amores curasque deposui; itaque nunc est vivendum, discendum, latineque scribendum...

Monday, 11 September 2017

De morbo hysterico

Heri nihil scripsi, non quia otium defuit, sed quia omnis mea mens turbatissima est; quemadmodum oceanus furens spumat undibus acribus, cogitationes meae animum elidunt premuntque cor vi affectuum magna. Omnia cadunt, stabilitate egeo, atque in me simul ruunt ex diversis sententiae, consilia, imaginesque rerum ac hominum, quibus mergor. Manus molles, paene muliebres; pallidus vultus; oculi micantes; rugae dulcissimae; haec omnia ornant os apertum. Quid plura dicam?

Quippe, ut satis scitis - videtur enim me non posse linguam effrenatam retinere, ne mei arcana cordis prodat - T. amo, sed etiam ille novus amatus, cuius nomen nefas est cogitare, nedum confiteri. Cum diligenter scribo laboroque, tum fateor me nescire quidnam faciam; oculi mei conspiciunt litteras, attamen nihil legunt, nec sensum verborum, quae audio, intellegunt aures: cruciatum corpus et vigilat et fatigatur. Hunc morbum vocabantur maiores hysteriam, sed dolori remedium non traditur mortalibus aegris necnon miserrimis.

Nemo, lector benignus, me exhortatus est ad curam deponendam; immo me oportet - prudenter quidem commonet - otium una cum amicis frui, tristitiam depellere, ac honores diu desideratos assequi. Credo tamen inesse hominibus quandam vim ingenii a natura datam, quae nos dirigit ut benignitatem suavitatem lepiditatemque praebeamus sociis. Quam vim, ut saltem duco, olim habebam; rectius vero dicendum'st mihi 'habui', iam enim omisi hanc voluntatem bene faciendi. Dixit Dominus per discipulum suum, 'In terra pax in hominibus bonae voluntatis'. Quodsi cuidam (id est mihi) non placeat bonum diligere iustitiamque colere, quid accidat? Sitne necesse mihi mala accipere, cum minime possim intentiones cogitationum reddere habiliores?

Quaestiones superfluunt, at responsa desunt. Hic sedeo, dum epistulam lego ab quodam puero missam, quem amatorem habere velim; interea nonnullas sententias latinas (male compositas, pessime exaratas) scribere conor, quamquam me pudet documenta meae inscitiae exhibere mundo. Nescio quis - fortasse Cicero fuit, quem maxime admiror, numquam enim perdidit fortitudinem, gravitatem, severitatemque - in oratione sic obiurgavit reum: 'Desine, desine ineptire'. Constat calamum deponendum esse mihi hodie; nihil enim praeter sententias ineptas, rusticas inconcinnitasque, quae minime conveniunt animi maerori,  nascitur ex ingenio vulnerato meo.

Friday, 8 September 2017

Laudate

Mihi ignoscite, lectores, quod heri nihil scripsi; ne ad masturbandum quidem otium fuit mihi. Ivi dormitum prurigine concupiscentiae urens, quam ob causam male dormivi. Bene mane tamen surrexi ut pergerem scribere laborareque, et pessimum nuntium accepi: traditum est terram violenter movisse Mexicanam nonnullosque homines in hac calamitate perisse. Videtur mihi humanum genus saepe talibus stragibus vexari; mors repentina imminet omnibus et pauperibus et divitibus, nec ullum solacium est dolentibus, cum omnis mundus eodem malo cruciatur: inundationes Texiam mergunt, ruunt tempestates in Floridam, terraque ipsa turbatur motibus vehementissimis.

Si haruspices Romani essent nobiscum, certe docerent deos esse iratos. Nec mirum, cum arbores ad aedificandum caedere solemus lacusque exhaurire siti implacabili, neque aquam bibimus, at vero in balneis ludimus et flores spargimus necnon cerevisiam facimus -- luxus, libido, nimiaque largitas nos cogunt ad Dei creationem spoiliandum, quemadmodum victores exercitus praedam iniuste rapiunt e victis inimicis. Naturam, genetricem mortalium, hominum nudat avaritia; mater igitur - O turpissimum nefas! - ab ipsius liberis necatur, vastatur, ac diripitur.

Sed haec hactenus. Possem, si ita mihi placerem, commentarios plures de statu mundi scribere ut lamentarem stultitiam hominum, qui nihil petunt praeter pecuniam, lucrum, aurumque. Malo tamen bonum Samaritanum laudare, qui prope me habitat. Duobus ante noctibus casu oblita sum claves portae mecum portare, quando foras exivi ad cibum emendum; qua de causa minime potui rursus domum ingredi. ἐν ἀπορίᾳ sedebam ante ianuam nec sciebam quidnam deberem facere; nox tenebrosa occultabat urbem, nec ullum nummum mecum habui.

Humi sedebam et deum orare coepi: "Serva me, domine, e praesentibus difficultatibus, ut in domo mea dormire possim. Fortunam tibi committo meam; debilis sum, atque indigeo tua ope, nam tuis in manibus est ordo rerum eventusque; tuo in corde est amor tuarum filiarum, quarum una ego sum; tuo in mente est consilium idoneum, quo utendum'st mihi hac in hora necessitatis." Dum orabam, vicinus meus, qui sacerdos est - licet Anglicanus - me vidit trementem paeneque lacrimantem, ac mihi fuit auxilio, perinde ac si esset ab Deo ipso ad me missus. Arcessivit artificem, dedit mihi poculam aquae, et solacium mihi timenti praebuit verbis benignissimis. Laudate igitur, lectores carissimi, Deus indigentium servator, qui preces audivit meas humiles.

Tuesday, 5 September 2017

Voluptas inest tormento

Amor omnia vincit; ergo amor impossibilis, qui contra ab omnibus vincitur, videtur esse paradoxum. Hoc genus amoris pervertit naturae leges, maiorum mores, consuetudinesque hominum: haec enim vis animi et omnipotens et debilis est. Amor excitat furorem cordis necnon corporis flammas, quamquam scio meos labores esse futiles; intellego me non amari, attamen vehementius amo. Mihi sunt cum concupiscentia viri tum mali conscientia; huc atque illuc derigitur misellus animus, qui numquam stabilitur.

Ut vero verum dicam, quaedam voluptas huic inest tormento. Laetor, quod tantam Veneris copiam sentio meo in corde, sed etiam lacrimo, cum minime mihi liceat eum tangere. Tacens aspicio formam eius, frontem pulchram, asperumque vultus, cuius severitas me nolentem sibi attrahit. Sine verbis cogor exprimere dulcissimas cogitationes; oculis clausis mirabilem admiror sapientiam, raram prudentiam, eloquentiamque summam. Velut flos crescens in litore maris, et mergor undis iucunditatis et libidinis incendiis uror; mentis partes meae quasi semina sparguntur in diversum, tendunt autem affectus cordis in unum, id est, in eum solum. 

Accipio dicta eius meo in corde, quibus gaudeo; credo me posse eum meis in manibus tenere, cum habeam sententias ab eo exaratas meis prae oculis. Litteras igitur ab eo missas recipere soleo apertis auribus; volo omnia audire, discere, per quae licet mihi doctrinam, rationem, scientiamque eius complecti. Precor deos ut acutum sit mihi ingenium, quo possim omnia audita intelligere memoriaeque penitus adfigere. Nec me fugiunt ordo optime composita orationum eius, nec lepida vocabulorum ornamenta, nec sententiarum motus admodum procax.

Ieiuno, fastidio cibum, taedet me vini; in lecto discumbo cogitationeque fingo imaginem amatis sedentem iuxta me, deinde iacentem super me - quamquam me pudet haec fateri, scitote me verum, et nihil praeter verum, scribere - tandem in somniis eum se lavantem specto, quemadmodum infelix Actaeon aspiciebat Dianam nec potuit se ex illa silva arripere, cum corpus deae esset nimis venustum; sic amatum meum, quem mihi non licet videre, teneo mecum.

Sunday, 3 September 2017

Ave atque vale

Anno praeterito, mense Septembri, mortuus est meus amicus. Vix credo nos iam unum per annum eo mortuo vixisse, ac hodie facultas scribendi me fugit. Quo enim pacto possum sapientem mentem, animum benignum, ingeniumque optimum huius pueri - 'pueri' dico, nam mortum sibi conscivit ante diem natalem octavum decimum - vobis depingere? Etiam si mihi esset lingua Ciceronis Vergiliive calamus, haud facile sententias exararem ut defunctum sodalem laudarem. Itaque sine arte scribam eulogium breve, ne obliviscar cum sapientiae tum magnanimitatis mortui mei amici.

Natus est parva in insula, medio in maris, ubi sol illuminat densa silvarum cacumina herbasque florentes. Aestus maximus numquam ventibus depellitur, sed in aethere pendet mortalesque cruciat calore. Ilico iacet flumen atrarum aquarum plenam, prope quod stant templa, domus, tabernaeque. Magna turba hominum in foro cotidie congregat, liberique parvissimi titubant in viis. Matres familiae suis cum maritis in hortis viridibus ambulant ac fruuntur spectaculis in theatris circensibusque. Nonnumquam ex alto mittitur imber, qui luit capillos puellarum ludentium demissos floresque caeruleos renovat. Cum tempestates ex nubibus oriuntur, turgescit flumen parvissimaeque naves tremunt vi undarum.

In eo loco, inquam, natus est amicus meus. In tali civitate litteras didicit, puellas amavit, aleamque ludit. Crescit, clamavit, atque apud alios discipulos contionatus est. A magistris laudatus est, iudicio puerorum coronatus, consensu puellarum amatus. Dum has sententias expono, video umbram eius vacua in sella quiescentem. Me appellat clara voce: 'Noli me viventem laudare, amica, sed potius numera causas mortis meae intempestivae.' Cui respondeo lacrimans: 'Utinam, comes, has causas rimare possim! Sed repente mortuus es, nec ullam epistulam - ut solent ii facere, qui se ipsos necant - propinquiis, commilitionibus, amicisve reliquisti. Mortem obivisti, vel potius 'petivisti' dicam, media nocte, cum sumus decepti blandissimis somniis; cum autem sol digito aureo monstravisset tuum corpus, iam - ei mihi! - pallidum exsanguinatumque, furor, maeror, luctusque intraverunt corda spectantium.

Cenanti mihi allatum est pessimum tui exitus nuntium. Minime credidi verbis Claudiae, atque etiam matri dixi, 'Vae puellulae istae, quae insalsum iocum de morte amici scripsit ut me delectaret. Haud placent, ut fateor, tales nugae.' Verum tamen  - quam vehementer me nunc laedit recordatio praeteritorum! - dixit; utinam vero, amice, mentita sit. Si vox adhuc tibi est, si licet mortales cum manibus mortuorum colloqui, si fas est hoc rogare, dic mihi, quaeso, te amabo, quare mortem elegeris. Nihilominus scio me non esse adepturam tuum responsum; fortasse nunc ad me clamas in deserto, at nequeo - ignosce, ignosce - verba tua intelligere. Mors aspera, fata invida, necnon fortuna crudelis nos diviserunt. Tamen spero fore ut ubicumque sis, felix sis; quocumque eas, beatus; quandocumque nos e fenestra caeli aspicias, laetus. Non licet mihi, puer carissime, plura bona quam haec optare.


Friday, 1 September 2017

Foeda anaticula

Annum agens sextum aetatis decimum post quendam puerum currere solebam (sic semper puellulis), sed alteram puellam iste amabat, quam vocemus, si placet, Lucida. Ut verum dicam, non credo eam fuisse 'lucidam'; immo nec clara nec callida videbatur. Erat autem - bene scitis, lectores, me numquam mentiri - pulcherrima cum omnium discipularum tum mulierum urbis nostrae. Si maiores eam vidissent, profecto credidissent eam esse natam cuiusdam deae, nulla enim mortalis femina tanta ac talia ornamenta umquam accepit a natura.

Dicitur Helenam oculis hominum maxime placuisse ob formositatem corporis orisque; Lucida vero aequabat, vel etiam - nam in animo habeo verum fateri - superabat filiam Ledae. Procera statura, decoraque vultu; colla ei erat candida, digiti longi, rubra labra, atque oculi glauci. Infeliciter neque eloquentem linguam neque eruditam mentem habebat, sed satis venusta videbatur ut facile parvissima  ingenii vitia ignoscerentur oblivonique traderentur.

Iuxta eam ego, minima vermiculorum, ne videbar digna quidem ut mulier appellarer. Formossima erat illa; equidem foedissima. Tam eleganter ambulabat ut spectatores delectabat; ego vero tam rustice membra movere solebam ut persaepe in terram cadebam. Eo tempore ne latine quidem sciebam, quam ob rem et stulta et foeda eram; haud ergo miror me non esse amatam ab illo puero, quem permultae puellae (multo me venustiores) magni aestimabant.

Vox eius personabat, dentesque ei erant nitidissimae, luminaque eius fulgebant sicut aquae rivulis purissimae fluentes aureo sub sole. Pro mea parte conabar etiam atque etiam cor eius capere retibus meis humillimis, et effugiebat me. Quamquam pudet me hoc fateri, duco eum recte fecisse; cum eius in facultate esset Lucidam possidere, minime eum decebat me miserrimam diligere.

Hic me oportet finem narrandi facere, cum otium desit ad plura scribenda. Haec omnia exposui, quia heri nuntium infaustum accepi; Lucida illa ab universitate depulsa est. Causam huius calamitatis minime scio, neque mea refert quidnam id acciderit pulcherrimae istae Lucidae. Nolite tamen desperare, foedae anaticulae: iustitiae convenit suum cuique reddere.

Wednesday, 30 August 2017

C pro 'Crudelitas Fati'

Ad te sedentem ante scopulum manus extendo meas. Te amplector, me amplecteris, iuncti sumus laetitia, nec possunt membra mea a tuis secerni; venimus e diversis angulis huius mundi, sed una nunc ambulamus, nec multum refert quo vertamur. Natantur lumina aurea tuis in oculis, qui sunt caerulei velut frigidus fluvius, qui se effundit terram in nigram, iuxta quam patent campi Germaniae herbosi. Sentio quandam vim esse digitis in tuis, quae me capit quemadmodum pisces vinciuntur piscatorum retibus.

Tibi est corpus magnum, paene inhumanum; quamquam pedes tuae tangunt harenas, caput tuum cingitur corona nimborum candida. Unda maris rubri pulcherrime gliscunt, crescunt, atque augentur; arrides, et flammae Phoebi illuminant faciem tuam - video nasum prominentem, formosum, dentesque albas; aquae appropinquant nostrae umbrae. Me rogas quid aspiciam neque verum responsum dandum mihi videtur; num licet mihi fateri me admirari te, deum inter homines, virum inter pueros?

Conor verba edere pauca. 'Volo tibi aliquid secreti dicere.' 
- 'Quid est?' 
- 'Nescio utrum debeam hoc fateri necne.' 
- 'Amata, cur moraris? Nonne credis mihi?' 
- 'Timeo enim ne...vereor ne me relinquas. Tanta vis amoris meo in corde gignitur, quanta in mente fratris Hectoris saeviebat eumque impellit ad Helenam rapiendam.'
- 'At minime te decet vanas calamitatum imagines timere. Dic mihi, quaeso, quid in animo habeas.'

Os eius specto honestum, carum, necnon venustum. 'Te...' Repente obnubilatur oculos caeruleos densa caligine, qua meus amatus circumsaepitur. Nec licet mihi finem dicendi facere; fata me rapiant carminaque avium me abducunt e somnio; evigilo, teneo lineamenta meis in digitis, quae nuper presserunt bracchium desiderati viri. Iaceo super lectum, tenebris velata tristissimis, excitata crudelissimae bestiae voce. Nomen eius adhuc meo in ore est. Vetor eum appellare, vocare, arcessere; ne pronuntiare quidem audeo litteras eius nominis sacras. Quod verbum igitur in corde teneo, ubi sedet in perpetuum, quemadmodum ille (meis in somniis) sedebat ante scopulum...

Monday, 28 August 2017

καὶ τὸ μὲν ἐστίχθαι εὐγενὲςκέκριται

Latine: Stigmata (apud Thracios) sunt signa nobilitatis

Credo plures lectores iam vidisse novam illam figuram, quae heri est compuncta meo in bracchio. Nonnulli etiam me rogaverunt quis sit, quibus respondi eum esse Alexandrum magnum, quem vero forsitan magis videatur vobis similem Augusti divi aliorumve Caesarum. Ne mentiar, minime mea refert utrum sit Alexander an Augustus; uterque mihi placet, cum maxime admiror imperatores, duces, regesque: ut mea mater olim dixit (semper enim locutiones sententiasque lepidas praebet audientibus), suscitat amorem potestas. Ecce tamen imago, ut facilius cernatis pulchrum pellis ornamentum: 


Saepe me amici sic rogantur: 'Num magistri te spernant, cum videant talia nota tuo in corpore?' Cuius quaestionis responsum perbreve habeo. 'Minime.' Praeceptores mei sciunt me esse stigmatum; ad quorum unum heri illam imaginem, quam supra videtis, misi. Numquam vero me castigant vel etiam evadunt, at vero benignissime me litteras docent humaniores navemque meam - ut ita dicam - a scopulis voraginibusque ad portum dirigunt. Adiuvare me magistri, non impugnare cupiunt - quam ob rem gratias iis ago. Non modo aspiciunt imagines meis in membris, sed etiam animum meum, qui in iisdem membris continetur; vident cum stigmata mei corporis tum cordis sinceritatem. 

Intellego tamen esse multos - quomodo dicam? - nec benignos nec magnanimos, qui exteriorem hominem magni aestimant despiciuntque interiorem naturam, quae difficile visu est. Soleo igitur vestimentis pulcherrimis bracchia mea tegere, ne iniustissimas molestissimasve stultorum exprobrationes accipiam. Fortasse requiritis curnam nonnulli castigent homines stigmatos; ne mentiar, nescio, nec ipsa intellego quam ob rem velint consuetudines aliorum mutare. Quidam etiam dicunt tantum meretrices furesve habere talia signa suis in corporibus, quibus 'Num' inquam, 'latro sum? Nonne potius discipula constans, comis, callidaque?'

'Sed quid censet tua mater, quae te inornatam gignit? Nonne contristatur, quod corpus a deo perfectum ac novem per menses portatum notis nigris mutas?' Ut sincere atque aperte dicam, scio matri haud placere haec stigmata; nihilominus ea quoque mutavit suum corpus. Solent enim mulieres, ut bene scitis, transfodere imam partem aurium ad pretiosissimas gemmas gerendas. Utuuntur etiam et pueri et puellae vinculis ferreis, ut formam dentium reddant pulchriorem. Itaque desinite, detractores, mihi maledicere propter notas pellis, quae forsitan displiceant vobis, at mihi maxime placeant! 

Saturday, 26 August 2017

Odi et metuo

Heri librum elegantissime scriptum Iuliani Barnes perlegi, cuius nomen est 'Strepitus Temporis', anglice 'The Noise of Time'. In quo libello Shostakovich, praeclarus compositor carminum, de suis factis, rebus philosophicis, naturaque hominum cogitat. Vixit ille, ut fortasse scitis, sub tyranno Iosepho Stalin, ab quo stultissimo ineptissimoque duce relegatus est, quemadmodum Augustus Ovidium e civitate exturbavit atque in exilium compulit.

Ut quidem videtur mihi, solent ineruditi imperatores homines calidissimos despicere praeditosque summo ingenio; Mozartus pauper mortuus est, van Gogh mortem sibi conscivit, Anscharius Wilde in carcerem missus est...neque facile est causas huius indagare rei. Fortasse vulgi homines timent illos felices necnon beatos, qui omnia et maxima et minima sciunt...forsitan etiam nos inscientiae paeniteat. Credo viros Athenienses non occidisse Socraten propter odium sed propter metum; verebantur ne stultissimi viderentur coram illo eloquentissimo magistro, cui summa erat facultas loquendi, docendi, atque etiam cogitandi.

Mater olim mihi dixit amorem non contrarium esse odio, at immo timore; odimus enim illos, quos etiam timemus. Itaque Caligula Caesar argute solebat pronuntiare, 'Oderunt tum metuant'; ut videtur, non potest oriri fastidium sine metu, nec invidia sine trepidatione, nec simultas sine terrore. Quemadmodum laetitia pacis est comes gaudiumque sequitur tranquillitatem, sic semper simul surgunt inimicitiae et pavores. Fateor me quoque odisse meliores, quandocumque sentio me esse ab iis superatam; omnis homo mavult et haberi et esse victor, quam ob causam conatur aemulos removere molestissimos.

Minime tamen, ut plane videtur, debemus ita naturam saevam sequi; immo nos oportet amplecti rivales, inimicos diligere, beatioresque amare. Sic enim docent cum scripturae sacrae tum philosophi sapientes; sic discimus ut cives reddamur meliores. Nihilominus animum humanum nequit, ut saltem opinor, dominos ferre et superbos et superiores, nam vox quaedam inest mentibus nostrum, quae summa voce in perpetuum clamitat: Vince vince vince! Cogimur idcirco optimos linquere, prudentes lacessere, disertosque laedere. Sic fimus peiores, quam antea fuerimus, sed etiam laetiores, cum in invidia insit inexplebilis generi misero humano.

Wednesday, 23 August 2017

Aviam diligo defunctam

In tabernam ivi ad gallinam comendam sapidissimam; cum autem vidissem ferculum in mensa meis prae oculis, repente nauseavi neque potui manducare. Exosa carnem conata sum panem sumere cum aqua frigida - traditur enim divum Augustum, cui minime placeret epulae, semper ita prandisse. Cibum digitis tenebam, quod iam iamque levabam ad labra, sed voluntas deerat - atque adhuc deeset - ad cenandum. Quod cum alienissimum tum ridiculissimum videri debet vobis, quoniam omnia genera ciborum gustare, vel potius dicam 'vorare', soleo. Ut patet, remedia medici minime efficacia sunt; venter dolet mihi, fatigor, et cupiditas quaedam vomendi me cruciat horrentem.

Satis vero, ut credo, iam de mea aegritudine scripsi. Fortasse igitur requiritis qua de re hodie libeat mihi sententias exarare. Ne mentiar, difficile videtur disertum tractatum scribere, cum vis mentis  inedia frangitur debilitaturque ieiunio ingenium. Quapropter consilium cepi varias cogitationes narrandi, quemadmodum avia mea solebat me puellulam delectare. Etiam cum nullo in ludo didicisset neque facultas anglice loquendi ei esset, bene sciebat quomodo e nihilo fabellas elegantes necnon lepidas texere. Utinam nunc mecum Londinii sit, nam magistra fuit sanandi artis profectoque sciret (si adhuc viveret) quo pacto consolaretur me morbo laborantem.

Duco vobis quoque talis avia aut nunc esse aut antea fuisse; ut enim videtur mihi, omnes aviae omnipotentes sunt, cum optime coquant, suavissime rideant, vestimentaque neant ornatissima: divinae sunt, quamvis non doctae; potentes, quamvis non pulchrae; carissimae, quamvis non clarae. Humilis fuit mea avia, mater patris mei, genetrix VII liberorum, mater familiae - 'humilis' scripsine? Immo 'honoranda'. Benigne sapienterque vivit, fortiter supremum diem obiit, et post se reliquit praecepta prudentissima, quorum etiam nunc memini.

Paucis ante annis ante rogum eius prostrata iacui, ita enim solent Sinenses colere mortuos. Monachi preces murmurabant evocabantque spiritum aviae requiescentis. Servi plures - avus enim meus eo tempore magna in villa habitabat - flebat dominam amissam. Lacrimans aspexi faciem ei rugosam, capillos niveos, manusque tortas diuturno labore, et meo occurit animo verba cuiusdam carminis, quod solebat defuncta illa regina cantare, quod infra potest audi. Ignoscite mihi, quod finem nunc faciam scribendi agitata maerore, gravata morbo, fessa recordatione:


Quam pulchrum est jasminum*
Quam pulchrum est jasminum!
Fragrans, formosam, plenam 
Te, florem, carpam.

*Estne hoc verbum femininis generi?

Monday, 21 August 2017

Ceterum censeo Casanovam esse cupiendum

Infeliciter nequivi defectum solis videre, quoniam in Britannia habito; insuper totum diem egi in thalamo, non ob voluptatem sed propter infirmitatem corporis. Laborabam enim pessimo morbo, qui me cruciabat dolore ventri alvique profluviis; fatigabar valde at difficile erat quietem - quamvis brevem - capere. Medicus miseratus est mei, quam ob rem mihi dedit multa genera remediorum; quibus sumptis, fateor me nunc melius valere.

Minime tamen volebam otiose tempus terere cum super lectum iacerem; immo opiniones meas misi commilitionibus de arte palaeographica epistulasque magistrorum legi latinis de litteris. Plures sententias etiam scripsi de vita Iacobi Casanovae (scio nonnullos cognomen ei dedisse latinum 'Chassanaeus', quod vero ridiculissimum videtur mihi), nuper enim legi primam partem magni eius operis de puellis seducendis. Quem scriptorem cum odi tum admiror; odi eum, nam gravissime contemnebat, laedebat, necnon parvi aestimabat muliebrem sexum. Nequeo tamen me retinere, quin talem virum - vel potius 'principem virorum' dicam - cognoscere amareque velim.

Velut gallus inter gallinas superbissime per totas terras Europaeas incedebat, nec poterant duces, milites, sacerdotesque eum cogere ut desineret feminas polluere adulteriis pulchras. Ceterum censeo Casanovam esse amandum, quia cum graece tum latine sciebat saepeque suo in libro utebatur sententiis maiorum. Erat igitur eruditus, eloquens, elegansque: quae mulier potest ei resistere, praesertim cum laudare allicereque solebat puellas blandissimis verbis? Et dives et doctus videbatur; si eius in saeculo essem nata, certe post eum currerem. Ut autem iudico, etiam si ita esset, ille fastidiosus vir minime me humilem diligeret, sed nihilominus pro mea parte conarer ut eum catenis vincirem Veneris.

His lectis, profecto dicitis: 'Vah, puellula, cur istum nugatorem amas? Melius est fidelem amatorem eligere, qui adeo te diligit ut spernat alias feminas.' Non dubium est quin hoc consilium sanum bonumque sit; nihilominus malo mala māla manducare, ut ita dicam. Fructus interdictus sapidissimus est; dapes licitae multo minus mihi gustanti placet. Itaque mihi date, dii boni, meum Iacobum Casanovam, ac praebete mihi aleatores, nequissimos, scortatoresque. Volo aliquem cognoscere, qui scit desipere, qui intelligit quid sit vivere, qui me ducet e bibliothecis tenebrosis in libidinosam amentiam.

Saturday, 19 August 2017

Cur discipulae magistros suos amant?

Opinor me verum fateri cum dico discipulas persaepe amare magistros suos. Fortasse discipuli etiam amorem nutriunt cordibus in suis erga magistras; sed nolo de hac re scribere, cum nescio quid pueri censeant quidve illis maxime placeat. Nihilominus licet mihi, ut saltem credo, de affectibus discipularum verba exponere, cum ipsa sim puella; insuper multa tradita sunt nobis exempla. Quorum praeclarissimum proferam: Heloisa adeo diligebat suam praeceptorem Petrum ut intraret coenobium, cum certior facta esset eum fuisse emasculatum. Alterum dem exemplum: doctissima divitissimaque mulier gallica, Emilia du Chatelet, cum ab philosopho Voltaire artem arithmeticam discebat tum artem amatoriam.

Quod ad me attinet, numquam amavi - id est tetigi - meos magistros; ut autem verum dicam, nonnullos concupiscebam tacensque spectabam atque etiam sperabam amorem inter nos quandolibet esse nasciturum; in somniis eos videbam, in scholis verba eorum audiebam, in solitudine ad eos clamabam: saepe, ut plane ex his sententiis videtur, cruciabar infausta libidine fallicibusque animi imaginibus. Hodie igitur volo causas huius rei legentibus vobis praebere, ut intellegamus curnam concipiant discipulae amorem erga magistros. 

Ne longa sim, censeo discipulas haud scire discernere amorem ab admiratione. Magistri recte admirantur, cum doceant ineruditas puellulas scientia, mentes impleant rudes necdum formatas, et consilia sana, bona, veraque turbatis dent adolescentibus. Ceterum discipulae facile alliciuntur, cum corpora earum (vel potius 'nostra' dicam) saturentur cupiditatibus insanissimis appetitibusque iuvenum immoderatis. Persaepe etiam credunt se invenisse 'unicum amatorem', cum immaturis discipulis plus libidinis sit quam sapientiae. 

Quibus de causis solet quaedam vis animi in puellarum pectoribus gigni, quae puellas infelices decipit, quae etiam - quod non potest fieri -  se a magistris amatas fingere eas cogit. Sane igitur discipulas exhortor, ne susurribus mendacii iudicii temptentur ad magistros petendos, hoc enim genus amoris cum illicitum tum immundum est. Et leges rerum publicam et natura hominum vetant amorem inter magistros discipulasque cresci: quapropter vos, infelices puellae, precor ut deponatis figmenta immoderati amoris nocentia. Magis nos decet mandata praeceptorum sequi ut augeamus  scientiam rerum omnium nostram, nec debemus animum adicere libidinibus fatuis, quae secum nihil praeter tristitiam, maestitiam, luctumque afferunt. 

Thursday, 17 August 2017

Tredecim

Nonnullae gentes credunt numerum tredecim esse infelicem; Sinienses vero oderunt numerum quattor, nam sonus huius verbi similis atque 'mors' est. Nec mea refert utrum XIII an IV magis timeatis; equidem puto XIII tristissimum esse numerum, cum certior facta sim XIII mortuos esse Hispanicos in urbe Barcinonensi. Cuius calamitatis causae nunc vehementissime ab omnibus quaeruntur, at iam scio rationem crudelitatis veram. Trucidator iste nullam ob fidem religionemve necavit innocentes, sed nefas tantum fecit propter odium insatiable, inhumanum, ineffabileque. Nemo enim, qui in Deum credit, potest creationem sanctam adeo spernere ut homines occidat.

Infeliciter sunt multi, qui certe - quod deo adiuvante desit! - ob factum unius nequissimi condemnabunt totas gentes; sunt etiam plures, qui nunc metuunt leta futura nec audebunt hac aestate ora pulcherrimae terrae, quae Hispania vocatur, petere: quibus 'Nolite timere' dico. Nequeo tantum scelus vel etiam memoriam tanti sceleris delere, etiam cum hoc profecto facerem, si facultas esset mihi; quippe maereo, quod nonnulli parvuli hodie cladem, sanguinem, mortemque viderunt. Nihilominus vos, lectores, ex imo corde exhortor ne odium alienorum concipiatis. Improbi cupiunt terrorem multitudini inferre laetitiamque cordibus depellere; debemus igitur summis viribus resistere malis malorum hominum conatibus. Vivamus atque amemus, hoc enim unico modo poterimus superare pacis inimicos. 

Tredecim hodie mortui sunt, quos spero nunc requiescere in pace, dormientes in amplexibus angelorum, iacentes in Dei regia omnipotentis. Alii hac vespera a medicis in noscomio sanantur, cum saucii, vulnerati, laceratique sint; quorum propinqui cruciantur angore animi necnon sollicitudine. Hispania tota, plena curarum ac lacrimarum, tremens condolet civibus Barcinonensibus. Gravatur etiam summis doloribus populus Britannicus; omnes quidem mortales una voce amissos lugent, una corde maestitiam sentiunt, una mente nefas condemnant. Hi tredecim, qui ceciderunt nimis mature, qui iniustissime necati sunt, qui relinquunt in hoc mundo amatores, liberos, parentesque - hi tredecim petuntur et non reperiuntur; appellantur et non possunt respondere; arcessuntur atque infeliciter desunt semperque deerunt. 

Finem volo facere horum commentariorum sententiis plenis misericordiae sanctisque, quas spero a defunctis posse audi. Una igitur, quaeso, Deum oremus, ut contra vecordiam, malitiam, iramque pugnemus armis optimis - quae sunt amor, caritas, prudentiaque:

Requiem aeternum dona eis, Domine. 
Et lux perpetua luceat eis. 
Requiescant in pace.
Amen.