Sunday, 28 May 2017

Paradisus voluptatis

Heri una cum Romano adulescente ad hortum ivi ut ambularemus. Spectabamus liberos parentesque eorum ludentes; sol in firmamento caeli lucebat igne terras. Per herbam transivimus viridem, dum colloquebamur de carminibus, fabulis, spectaculisque. Pax pendebat in aere pennis aureis, et ventus tenerissime susurrabat tangebatque flores candidos, qui iacebant sub pedibus. Rosae scintillabant pulcherrimae, et frondes arborum guttibus aquae coronabantur.

In hac Arcadia ambulabamus, ut supra scripsi, et sedebamus sub arbore ut cerevisiam biberemus frueremurque dapibus rusticis. Canes currebant, minime autem latrabant; silentium tegebat homines et benevolentia curas depellebat cogitantibus. Dum Romanus elegantissime de litteris disserebat, recumbebam humi et audiebam verba eius, quae maxime placebant. Recitavit quoddam carmen; arrisi. Nubes navigabat in mari siderum et ornabant caeruleum fastigium mundi.

Postea nescio quo pacto coepimus loqui de consiliis intimis. "Frater meus, qui minor natu est, puellam amat..." longam fabulam mihi de proprinquis suis sic narravit. Denique dixit se haud velle uxorem ducere ante annum XXXV aetatis. Quod cum audissem, exposuit ei meam opinionem de conubiis. Eum exhortavi ne umquam uxorem duceret, dixique me minime credere in amorem aeternum. Ut enim opinor, hoc genus amoris, velut vitulus aureus in sacris scripturis, falsum est. Mihi assensus est verbis, sed amphoram cerevisiae hausit, et herbam, quae inveniebatur haud procul ab eius manibus, divellit summa vi.

Tum ego, iocans: "Cupisne totum campum despoliare tuis rapinis?"

"Herba crescit et semper recrescet contra vim mortis." Desiit tamen et amphoram secundam cerevisiae in sacculo meo quaesit. Potio spumavit atque ebullivit super digitos eius, quos extemplo extendit ad os ut frigidam cerevisiam delingeret. Deinde inquit, "Ecce pueri ludentes in collo. Equidem quoque volo filium habere - at tantummodo filium unum, unicum thesaurum mihi."

His auditis, conticui et manus meas per folia traxi, qui motus excitavit sonum delicatum. Et ille: "Visne liberos parere?"

"Nec parere infantes queo, nec parere marito."

Sciebam eum maxime causam exquirere huius consilii velle, minime tamen ausus est me rogare. Rubuit igitur et coepit aliam fabulam de fratre suo tradere. Aspiciebam laborantes apes, quae huc et illuc circumvolabant ad mel faciendum dulcissimum. Somnus me oppressit, et vox eius me operuit summa voluptate; cum oculos rursus aperui, vidi eum legentem iuxta me.

"Quid legis?"

"Carmina." Magna voce nonnullos versus pronuntiavit. Haud omnium verborum memini, haec autem sententia adhuc mihi haeret animo: Nec murmur nec cogitatio nec osculum nec aspectus pereat. 

Ita horas egimus in paradiso voluptatis loquendo, bibendo, quiescendoque. Nostra vero laetitia adeo fragilis erat ut occideret una cum occasu solis. Sedebamus in tenebris, dum ventus acerbus nobis imminebat; caeruleus apex terrarum prae oculis evanuit et atra nox irrepsit caelo. Corvus quidam cecinit; quo audito, horrui et corde tremui.

"Discedamus."

Romanus nutu mandato huic assensit, sed me intuens moratus est. Tandem ego: "Quid me intueris?"

"Nullam ob causam," inquit, at in oculis eius repperi caliginem vesperae. Quod cum vidissem, omnia ineffabilia intellexi. Ammiseramus paradisum antequam profecti sumus ex horto.

Friday, 26 May 2017

Librorum servatrix

Filius Dei in terram descendit ut homines servaret; ego vero nata sum ad libros servandos. Piscator enim hominum minime sum; immo cupio servatrix librorum esse. Hodie hunc librum miserrimum emi XV sestertiis:

Maxima cum cura librum tersi liquore quodam, qui anglice 'acetone' vocatur. Puellae hoc uti ad pigmentum unguium detergendum solent. Ecce liber et novus et pulcher, quem nunc possem vendere magno pretio, si mihi placeret ita facere. Nihilominus volo hunc librum mecum habere, diligo enim comoedias Terentii:

Insuper laetor, quod hic liber anno abhinc CC annos, id est anno MDCCCXX, editus est. Eo tempore Napoleon, imperator praeclarissimus Gallorum, moriens in exsilio super lectum iacebat. Nonnulli homines in C.F.A vivebant sub iugum servitutis. Ioannes Mill, philosophus egregius, iter fecit in Galliam. Propheta scriptorque libri Mormonis, Iosephus Smith, somniis vidit primam Dei apparitionem. Eodem anno nata est Anna Brontë scriptrix, cuius sorores vocabantur Carlotta et Aemilia. Cum hunc librum manibus teneo, tum vitas, facta, moresque maiorum tango; quam ob causam maxime mihi libent libros antiquos emere, ut meam impleam bibliothecam codicibus venustissimis.

Ne vos per ambages traham, nunc ad alia pergam. Cras ibo ambulatum, Romanus enim - de quo, nisi fallor, iam scripsi - vult mecum colloqui. Ut verum dicam, timeo ne me amet; ex qua exspectatione sollicita certe videtur me superbissimam esse feminarum. Minime vero duco omnes pueros, qui amici sunt mihi, me amare; sentio autem Romanus me ultra modum diligit, nec facile est rationem huius coniecturae vobis exponere. Nihilominus credite mihi: scio me amari ab eo, quem haud amo. Totum enim cor meum se altero viri - cui nomen est T. - subicit. Vae adulescentibus, vae amantibus! Semper prave amamus, quam ob rem summis affligimur doloribus. Utinam Romanus alteram puellam amet, et T. me amet...haec vota tamen inania videntur.

Lectores, fateor me nescire quidnam faciendum sit. Romanus amicus est mihi, atque idcirco me oportet cenare et ambulare cum eo. Nolo autem eum 'in errorem ducere', ut dicitur; metuo ne putet se a me diligi. Opinor quidem me nunc inter Scyllam Charybdimque navigare. Ceterum doleo, quod nequeo Romanum mutare in T. Quod si ita esset - si T. me peteret amantem - certe gauderem sine fine, sine modo, sine dubitatione.

Wednesday, 24 May 2017

De divinatione

Heri subivi ultimum periculum, nec ullae probationes mihi remanent. Nunc, ut veram dicam, ineffabile quoddam gaudium me implet flammis beatitudinis. Fortiter et acriter pugnavi periculaque  tribus proeliis depuli; tranquillitate tandem fruor. Quis enim felicior est discipula, cui non est discendum? Et quis beatior quam ea, quae potest languescere in otio atque etiam hebescere? Antea tempus miserrime agebam ut res gestas discerem memoriaeque mandarem; nunc autem laetor, quod mihi licet litteras latinas graecasque per totum diem legere et commentarios scribere.

Fabulam etiam Dostoyevskis, cuius nomen difficile declinatur latine, nominatam 'Adulescens' summa cum voluptate lego. Scriptor ille enim, optimus et maximus omnium Ruthenicorum, bene sciebat quo pact cogitationes posset describere adulescentium, quorum in animis innocentia irae, pax temeritati, amorque taedio miscentur. Satis iam scripsi, ut iudico, de hac fabula. Fortasse vero requiritis, lectores, cur libri mihi optime placeant. Causam huius dilectionis proferre nequeo, sed ab ineunte aetate flagravi studio litterarum.

Cum parvula infans essem, parentes mei - secundum mos Sinicorum - nonnullas res prae me deposuerunt, atque hoc modo conati sunt meum divinare ingenium. Plura, ut videtur, de hoc genere divinationis narrare debeo, difficile enim est hanc consuetudinem intelligere. Ut exemplum proferam, si puellula quaedam gladium eligit, credunt genitores eam esse praeditum summa fortitudine, et si anulum aureum tangit, dicunt fore ut uxor lautissimi viri esset. Ne longa sim, futura liberorum possunt significari a rebus, quae magis placent liberis.

Itaque prae me erant liber, gladius, panis, poculum, anulus, et multa alia, quae nunc praetereo, nam enumerare illa longum est. His vero visis, manus parvissimas statim extendi ad librum capiendum. Parentes riserunt et librum e meis digitis extraxerunt; deinde rursus me posuerunt humi prae sparsis rebus. Iterum magno cum conatu corpus verti meum ad librum; quo adepto, conata sum verba legere. Quamquam mihi nulla erat, eo tempore, scientia litterarum, diu animum huic operi adieci. Quod cum parentes aspexissent, pronuntiavit pater fore ut discipula disertissima essem. Ne tamen mentiar, credo hanc divinationem fuisse fallacem. Discipula quidem sum, non autem diserta; sed via longa mihi patet, et fortasse quandolibet scientiam veram adipiscar.

Si vobis, lectores, sunt infantes, vos exhortor ut eodem modo futura eorum discatis. Etiam cum - ut bene scitis - divinatio minime possit verum fatum hominum ostendere, opinor tamen hunc ludum esse iucundissimum.

Monday, 22 May 2017

Non moechaberis

Ab amico meo, quem vocemus P., primus enim amator fuit mihi, heri litteras accepi. Me rogavit quid nuper fecissem atque inquit, 'Equidem spero te optime valere, nam pulcherrima es. Visne me convenire?'. Exposuit quoque alias sententias plenissimas nugarum, quas fingere potestis; credo enim, lectores, tales viros inveniri ubicumque. Eius verba cum legissem, responsum perbreve dedi: 'Et tua amica?' Ei enim amica est formosissima, quae multo iunior eo est.

'Mea amica,' respondit Casanova iste, 'non vivit mecum, quia litteras discit in quadam provincia Asiae. Quam ob causam volo amicam invenire alteram.' Nec homo ridiculissimus intellegebat quare, his auditis, irascerer. Utinam, lectores, vobis possim nuntiare me eum exprobravisse, sed et voluntas et otium defuerunt mihi ad moechum corrigendum. Idcirco nihil praeter 'Tace, puer improbe' dixi, postulationesque eius neglexi. Mihi tamen constat eum esse stultissimum bestiarum nequissimumque hominum.

Nihilominus, ut soleo, postea multum ac diu de hac re cogitabam. Mihi constat omnes homines - et mulieres et viros - nova antiquis praeferre, atque idcirco placent mortalibus plures habere amantes, etiam cum mariti (-ae) sint. Cognovi, inquam, permultos viros maritos, qui mihi sunt sodales, minime vero ullum fidelem vidi. Ut opinor, feminae quoque maritos spernunt et petunt 'amansiunculos', ut verbo Petronii utar. Nullam veram fidem, nullam virtutem, nullam constantiam in hoc mundo inveni. Quocumque verto oculos dolos aspicio. Quas ob causas minime, ut saltem credo, feminas oportet se nubere maritis; neque decet viros ducere uxores in matrimonium. Haec enim consuetudo, quae sancta nobis videtur, cum alligat corda tum libidines concludit. Ut fateor, via aperta haud praebenda est libidinibus, sed et difficile et stultum videtur homines cogere contra naturam vivere.

Amemus igitur sine catenis conubii, ne ad fallendum coniugem impellamur. Cum quidem sententiam scripturarum hanc lego: 'Non moechaberis', etiam 'non ibis in matrimonium' intellego. Omnes enim moechi vehementissime incusantur more maiorum, non quia voluptatibus Veneris fruuntur, sed quia iugum coniugale rumpunt atque hoc modo nocent coniugibus miserrimis. Sine autem hoc laqueo, qui vocatur 'matromonium', nemo potest adulter esse. Numquam igitur, si meum accipiatis consilium, moechemini. Ite, lectores, et multiplicamini; noli vero esse fallaces, quia amor furtivus nec hominibus nec diis placet.

Saturday, 20 May 2017

O Hierosolyma aurea civitas

Heri cenavi una cum duobus amicis, quas maxime diligo. Una horum erat N., quacum in theatro spectaculum videram; altera I., quam nuperrime cognovi. Comedimus cibum Italicum; ego maxime fructa sum isiciis ex carne agni factis, quae coctae erant vino caseoque. Insuper bibi potionem roseam, in qua erant aqua vitae sucusque dulcis. Cum animum adiciebamus dapibus opimis, tum colloquebamur de spectaculis, libris, itineribusque.

N. nobis narravit multa de terra Israel, ubi nonnullos per menses habitaverat ut laboraret in agris disceretque linguam hebraicam. 'Urbs Ierusalem,' inquit, 'minus mihi placebat civitate Tel Aviv, populus enim illius oppidi incivilior videbatur quam huius gens.' Quam sententiam cum audissem, cupienter eam flagitavi ut causam discriminis exponerem. Ad quod sic respondit: 'Nescio cur ita sit, sed pauciores homines, qui in Tel Aviv vivant, in Deum credunt. Ierusalem immo aurea civitas est religiosissimis, quam ob rem inibi rustici et rudes inveniuntur. Ut enim opinor, religio affert et insolentiam et inhumanitatem.'

Huic sententiae libenter assensimus. Cum autem reversa sum domum ut quietem caperem, diu de hac re cogitabam. Mihi constat nos nunc vivere in temporibus alienissimis, verbum enim 'religiosus' nobis videtur quoddam esse genus contumeliae. Maiores vero laudere solebant religiosos homines, qui servabant fidem et secundum leges vivebant. Nolo, lectores, omnino maioribus assentire; nos enim minime decet contemnere saecularia et recedere ad claustra. Modus enim vivendi, quem maiores sequebantur, non convenit naturae; ii mulieres mittebant sub iugum coniugale, et servos cruciabant nullam ob causam. Quapropter videtur mihi mores huius saeculi meliores esse quam consuetudines priscas.

Attamen maereo, quoniam adoramus urbanos et despicimus rusticos; ut saltem duco, quaedam benignitas inest rusticis, quam urbani nequaquam possunt consequi. Simplicitas, brevitas, atque etiam tenuitas, quae sunt bona hominum agrestium, minime dissipantur. Bona autem nostra - credo enim vos omnes habitare in oppidis - alligantur nutui Fortunae, quam ob causam fragiliora sunt vitreis poculis.

Fortasse mihi dicetis: 'Satis horum! Semper de iisdem rebus quereris, et nos taedet tuarum lamentationum.' Mea tamen sententia haec dicenda sunt, nam spectaculis cotidie fruimur et nugibus animum adicimus. Torpentes, paene sine sensibus, terras transimus, alios amamus, cibumque sumimus. Cum autem oculos pascimus, neglegimus animum, qua de causa morbus internus putrefacit mentem vehementer corque debilitat. Vos igitur, lectores benignissimos, exhortor ut otium capiatis ad cogitandum, consultandum, consiliandumque.

N.b. Etiam volui vobis fabulam narrare de amico meo, qui moechus est. Nunc autem necesse est mihi res gestas discere. Itaque valeatis, et exspectate proximos commentarios...

Wednesday, 17 May 2017

Diu et acriter pugnatum est

HORA NONA, ante proelium 

Hodie bene mane surrexi, cum ineunda sunt mihi nonnulla pericula de rebus gestis Britannicorum. Ex fenestra ortum aspexi solis, et ientaculum sumpsi, quamquam maxime timebam 'proelium' futurum. Ut enim in libro Iob traditum est nobis, 'Vita hominis est militia super terram'. Huic adicio: "Vita discipulis est bellum interminabile'. Perculsa metu haecque meditans in balneum ivi ad corpus lavandum. Credo Lacedaimonios ante proelia maxima crines ornavisse composuisseque pectine aureo. Ego quoque capillos castaneos magna cum diligentia pexi, non propter vanitatem, immo ad compescendum timorem.

Posthaec curro vecta sum ad aedificium, in quo pericula subeunda sunt discipulis miserrimis. Nunc sedeo in aula magna; decima hora (quae quoque hora quarta vocatur more Romanorum) inibo pericula. Necesse erit mihi III tractatus scribere de historia Anglorum, et praesertim de regina Elizabeth prima, quae sapienter terras regebat. Etiam de hibernis ecclesiaque eorum scribam - vel, ut verum dicam, spero me esse scripturam de hac re; minime enim potero materiam tractatuum eligere. Immo me oportebit ad proposita respondere. Utinam res bene eveniat, ut liceat mihi de his rebus, quas supra exposui, opera scribere. 

HORA SECUNDA POST MERIDIEM, post proelium 

Veni ad aulam, vidi questiones, tractatus scripsi atque idcirco vici. Optime nunc valeo, et laetor quod scientia haud deerat mihi, cum scribebam de regibus Anglorum deque maleficiis. Nequivi, ut antea volueram, res gestas gentis Hibernae narrare, difficilius enim videbatur sententias meas ad hoc thema redigere. Sed haec hactenus; nolo plura de proelio nuperrime pugnato dicere. Ne vos per circumitus traham, intellegatis, lectores, me superavisse difficultates. Probata sum nec cecidi.

Nihilominus, ut saltem videtur, campus nunc tegitur corporibus infeliciorum. Discipuli maerent, voces autem eorum lacrimaeque ad aures deorum non perveniunt. Cras animum dabo quieti, at perendie rursum incurremus in proelium. Ubi misericors, pax, otium? Sentio me nimis queri, ut soleo. Debeo vero gratias ago caelestibus spiritibus, quod incolumis ex ore leonis discedi. Nec me decet esse sollicitam in crastinum, nam 'crastinus dies sollicitus erit sibi ipsi'.

III horas pugnatum est, in quo proelio copiosum effundi sudorem, sed - quod maioris est momenti - adhuc supersum. Gaudeo igitur, et spero vos etiam hodie bene valere.

Monday, 15 May 2017

Mater invisa, mater cara

'Honora patrem tuum et matrem tuam ut sis longevus super terram.' - Ezekiel

Cum parvula essem, discebam me oportere mandatis parere parentium, ut proba viderer filia. Quam ob rem diu patiebar iniurias, neque umquam ausa sum me iuste defendere. Mater solebat sine causa irasci, et pater meus lucrum petebat in alienis terris, quam ob causam eum fere numquam vidi. Nescio cur, sed mater me culpabat propter absentiam sui mariti. Ut verbis matri utar, "Necesse est patri tuo sine otio laborare, nam liberi solent pecuniam vorare, quemadmodum leones edunt lepores."

Eo tempore credebam matri, quamquam eius sententia incredibilis videbatur; nunc vero minime ei assentior. Primum dicendum est parentes meos pecuniam habuisse; idcirco pater ob avaritiam nec ob necessitatem faciebat negotium. Insuper parvuli malunt, ut saltem opinor, parentes habere quam supellectiles.  Ut exemplum proferam, pater quidem munera permulta mihi petenti dedit, haec autem minime placuerunt. Haud enim opus erat mihi munificentia, sed amore.

Cum parentes raro viderem, et amici nulli essent mihi, sedebam domi et libros legebam. Haud enim licebat mihi una cum aliis puellis mei vici iocare et ludere, quam ob rem saepe ex fenestra ridentes spectabam liberos et sperabam me quoque posse frui pueritia tali, quae videbatur plena voluptatum illicitarum. Nonnumquam avus meus me docebat litteras sinicas, attamen eum maxime timebam, quia magna voce carmina discenda pronuntiabat et me impellebat ad discendum non verbis benignis, sed minacibus obiurgationibus. Nihilominus 'sub pinnis eius', ut in quodam psalmo scribitur, multa utilia didici, quae etiam nunc memoria teneo: sinice loqui scribereque bene scio.

Valde metuebam, ut supra scripsi, iram avi, sed mater me maxime terrebat. Calceamenta induebat lignea, quae personabat in via. Difficile videtur sonum horum calceamentorum describere vocabulis latinis; utar tamen verbis 'clec clec'. Quae cum audissem, sciebam me oportere in cubiculo latere, ne occurrerem matri iratae. 'Iratae' dico, nam semper irascebatur; fateor me numquam eam perspexisse arridentem, etiam cum pater adesset.

Quemadmodum arbores sub umbra altiorum crescunt, crevi sub tempestatibus et facta sum cum fortis tum prudens (ut saltem credo). Annum agens sextum decimum collocuta sum cum matre, volui enim  scire quare tam crudelis esset. Ubi responsum a matre flagitavi, ea diu cogitavit et tandem 'nescio' inquit. Post hoc colloquium minime matrem timebam, nam ex hoc unico verbo omnes rationes causasque didiceram. Nesciebat cum me amare tum se benigne erga filiolam gerere, nam ipsa numquam sensit amorem; frigida mater frigidam peperit filiam.

His intellectis, incepi matrem diligere et amare, et nunc honoro - quamquam facilius est hoc dicere quam probare - et patrem et matrem. Heri, lectores, una cum matre in taberna cenavi. Cum audissem clec clec, nullus timor ortus est in meo corde; immo risi, et matrem advenientem amplexa sum.

Saturday, 13 May 2017

Ecce discipula

Heri amica quaedam mihi pelliculam misi, in qua inveniri possum. Ecce discipula:


Minime autem volo meum nomen verum hic exponere, quapropter id operui verbo 'ego'; si vero velitis mecum loqui, scribite mihi, vos amabo. Fateor me risisse cum primum vidissem hoc spectaculum, quod monstrabitur novis discipulis ut alliciantur ad universitatem. Saepius igitur, ut saltem credo, in talibus pelliculis inveniuntur iucundae puellae, quae arrident et delectant corda hominum. Sed imago mei, quae infra potest videri, magis placet codicibus quam adulescentibus - ecce enim discipula, quae summa cum voluptate codex inspicit legitque: 


Cum parva puella essem, maxime volebam histrionem fieri. Fortuna tandem crudelis per errorem votum meum implevit, sed 'aliter quam volueram', ut dici potest. Cupiebam enim in terra California vivere et spectacula facere, nunc autem Londinii habito, ubi animum non tragoediis, sed codicibus adicio. Quare, lectores, vos exhortor ut spem atque exspectationem bonorum quam citissime deponatis. Modo huc modo illuc nutu Dei volvimus, nec ullum paradisum nobis viventibus patet; ut verbis Aristotelis utar, motus perpetuus impellit mortales. 

Maxime sententiae huius philosophi assentior. Sursum evolo, et Fortuna deorsum me retrahit; quocumque eo, eodem loco manendum est mihi. Ut exemplum proferam, iam diu conor curas depellere animo, sed etiam nunc doleo propter III causas: 

I) T. diligo, is autem me non amat. 

II) Probationes adsunt! Vae discipulis miserrimis. Vereor ne scientia rerum gestarum mihi scribenti desit. 

III) Amicus K., qui nuper (ut copiose et diu querebar) coenobium intravit, vult diutius ibi habitare ut monachus fiat, quamquam licet ei discedere. Adhuc enim novitius est atque adhuc deliberat de summa rerum. 

Ut videtis, cum sentio me molestiis opprimi, tum haud sine causa crucior. Quid enim peius est quam amantem non amari, quam praeditam ingenio non discere, quam amicum perdere? Quod ad hoc ultimum attinet, Publilius Syrus olim dixit amissionem amici esse damnorum maximum. Damna autem mea cumulantur, multiplicantur, atque etiam amplificantur; cor meum, ut sententiam Caesaris proferam, omne divisum est in partes tres. 

T., te oro ut ad me venias, ne dispeream amoris causa. Fortuna, te rogo ut sapientiam scientiamque mihi des. Nequeo te, K., revocare ad societatem hominum, malis enim apud monachos manere; attamen spero fore ut Fortuna tibi faveat. 

Thursday, 11 May 2017

Dolore tabesco

Ludovicus, ultimus rex Gallorum, scripsit hanc brevissimam sententiam die expugnationis carceris Bastille: Nihil hodie accidit. 

Ego etiam, cum mox adsint probationes, in his commentariis scribo: Nihil hodie accidit. Volo foras ire, quod non licet mihi facere, debeo enim domi res gestas discere. Cupio vinum sumere, quod quoque illicitum videtur, opus enim est mihi mente sana acutaque. Otium quaero, nec quietem invenio, nam animum totum nunc litteris adicio. Sed haec hactenus; satis iniquitatem vitae questa sum. Nec decet mihi commune fatum omnium discipulorum, quamvis malum, lamentari. Sapientis est facere quod faciendum sit. Stoica fiam, et tacebo. 

Nihilominus dolore tabesco, heri enim species amati T. oblata est mihi per somnum. Vidi eum et cum eo collocuta sum; etiam ausa sum ei amorem fateri. Postea vero, cum Phoebus lucem per terras sparserat, excitata sum et relinqui eum in hoc falso mundo tenebrarum. Manibus stragula turbavi, at neminem inveni praeter me ipsam. Nunc igitur maereo, nam malo dormiens laetari quam vigilans cruciari.

Fortasse dicitis, lectores, tranquilitatem somni esse nimis languidam, sed melius videtur mihi quiete frui quam semper ascendere per aspera ut honores adipiscar. Jacob 'luctabatur cum angelo Dei', ut traditum est nobis in sacris scripturis; ego vero luctor cum hoste alieno, cuius nomen minime scio, cuius facies incognita videtur, cuius origo difficile perspicitur. Quis, certe requiritis, est hic hostis? Ille multa nomina habet - et Ambitio et Timor et Avaritia vocatur. Haec sunt onera mea, plus gloriae enim cupio quam consequi possum. 

Quamquam haec cogitationes versantur in mente et me dolentem vehementer semper urgent, heri tamen cenavi et ad theatrum ivi una cum mea amica, quem cognoveram in Australia. Spectaculum mirabile vidimus, cuius titulus est 'Miserii'; francogallice dicitur Les Misérables. Ecce nos gaudentes! 

Monday, 8 May 2017

Signum Ranae

Respiciens deinde Habinnam ‘quid dicis’ inquit ‘amice carissime? aedificas monumentum meum, quemadmodum te iussi?’
  • Petr. Sat. 71.


I


Iam venerat ver cum ab urbe profecti sumus in Puteolos. Equis vehebamur strenuissimis habebamusque nobiscum nonnullos mulos, qui sarcinas umeris portabant. In itinere colloquebamur de uxore mea Prudentia, nuper defuncta, quae olim in quadam villa Puteolana habitaverat. Comes meus cum laudabat virtutes Prudentiae tum ostendebat mihi rivulos semitesque Campaniae, dicens hanc terram cognitam esse sibi. Cum esuriremus, cibum sumebamus; cum fatigaremur, inveniebamus popinam ut cenaremus et somnium caperemus. Hoc modo per Appiam viam Roma ad fundum cuiusdam Puteolani advenimus.


Nomen domini, qui ministros arcessivit ut darent aquam equis fessis, Gaius erat. Me rogavit curnam ad hanc partem orbis terrarum venissem. Cum causam itineris audisset, manus cepit meas et conatus est me miserum consolari de bonae mulieris morte. "Filiola mea," inquit, "nuper etiam gravi morbo oppressus est." Mulier mea haud ob aegritudinem mortua erat; nihilominus nolui ei maerenti id fateri. Immo una cum comite gratias Gaio egi maximas pro humanitate eius, cum quam citissime vellemus ad locum quoddam, cui nomen 'Signum Ranae' incolae huius regionis tribuissent, pervenire. Gaius vero, cum hoc didicisset votum, statim nos excepit hospites in suis aedibus, nec volebat nos dimittere foras.


"Satis," inquit "scio quo velitis venire; Signum Ranae non procul a proximis agris est." Manus iterum cepit meas, et me recusantem spectans sic locutus est. "Te igitur precor, comes, ut sub meo tecto pernocteris, mox enim vesperascet." Conticui et paene abhorrui, sed comes meus libenter vocationem Gaii accepit, quam ob causam deducti sunt equi nostri in stabulum atque ipsi sumus deducti in balneum.


Pueri, qui stabant in balneo, nobis dederunt et linteum et unguentum. 'Linteum' dico, necesse enim fuit nobis unum linteum nescio quo pacto inter nos dividere. Meus comes, quoniam in piscina natare nolebat, usus est linteo ut capillos illineret unguento, qua de causa nihil habui praeter meam candidam togam ad corpus tergendum. Lavati tandem ad triclinium ambulavimus, ubi in medio lecto discubuimus. Gaius hospes, cum nos vidisset, imperavit servis ut fercula opima afferrent mensae. Diu fruebamur piscibus sapidissimis bibebamusque Falernum ex pretiosissimis poculis. Postea coquus ipse intravit cum olla ampla, in qua invenimus quoddam genus minutalis sale pipereque aspersum.


Deinde farcimenta nobis sunt illata, quae maxima cum voluptate Gaius comedit. "Libentissime," inquit, "tomacula de porco facta comedo." Tunc incepit fabulam ridiculam nobis exponere. "Ut omnes huius provinciae sciunt, libertus sum; multos annos laboravi in cucina Trimalchionis. Ita, fortasse difficile creditu'st, sed ego coquus fui. Sed satis nugarum. Nunc pergam ad rem. Dominus meus, iste Trimalchio, quem etiamnunc dicunt fuisse vir lautissimum atque imperatore ipso pecuniosiorem, mihi imperavit farcimenta in porcum farcire."


His verbis auditis, comes meus nequivit risum celare. At Gaius: "Irridesne mihi? O, amice, desine, desine. Veritatem dico, et nihil praeter veritatem...nonne videor honestus?" Statim respondi eum certe honestum videri, verba autem mea minime ei placuerunt.


"Mentiris. Cave ne coneris me fallere tua fraude. Omnia scio, omnia intellego; quod genus doli non vidi in triclinio domini defuncti? Sed haec hactenus; missis ambagibus pergendum est mihi. Cultro secui ventrem porci coram cenantibus et - ecce! - magna copia botulorum cecidit in mensam. Sed plane videtur mihi te, amice, valde fatigatum esse." Comes enim meus iam stertebat. "Ī, precor, ad cubiculum. Servi viam monstrabunt."


Statim advenerunt servi nonnulli, qui comitem meum dormientem eduxerunt. Secutus sum puerum pulcherrimum, qui ante nos tenebat lucernam. Servi deposuerunt comitem super lectum, in quo etiam incumbui et continuo somnium cepi.


II


Antequam sol novo cum lumine campos illuminaverat, surrexi et celeriter togam indui. Posthaec comitem excitavi, magna voce dicens, "Age, amice, surge! Hodie Signum Ranae petendum est nobis."

"Heu," clamavit comes, qui oculos suos operiebat pulvino. "Num nos oportet hora prima proficisci?"


"Volo ante meridiem ad Signum Ranae pervenire. Habeo enim in hac amphora, ut satis scis, cineres carissimae Prudentiae, quas cupio ibi spargere. Vivens saepe verbis laudebat pulchritudinem loci, quam ob causam volo eam ilico sepelire, ut requiescat semper in pace. Nulla quies mihi est, quoniam cineres uxoris adhuc in meis manibus iacent, nec pace frui possunt."


"Quae est ista 'pax'? Pulchre dicis, haud vero hoc verbum intelligis. Desine, quaeso, et da mihi pacem. Volo diutius super lectum iacere. Nondum lucet, sed iam me crucias tua molestissima voce."


Querebatur copiose, denique autem me festinantem secutus est. In atrium vidimus mensam, cuius in media positum est panem ingentum. Prope panem invenimus pocula aquae multa. Comitem sic rogavi: "Habesne cultrum?"


Cum negavisset nutu capitis, manibus panem fregi et frustulum sumpsi. Comes quoque frustulum panis comedit et aquam exhausit; postea pervenimus ad ianuam. Cum atriensem aspexi, eum coepi rogare utrum dominus adhuc dormiret necne. 'Ita' inquit 'sed puer stabularius mihi dixit equos mulosque tuos -'


"Debes dicere vestros."


"Itane vero? Ignosce mihi, litteratus non sum."


"Ignoscite."


"Libenter ignosco tibi. Ut iam dixi, nunc potes, si placet, equos mulosque educere."


Comes meus cachinnavit. Ne mentiar, maxime cupiebam stultum istum atriensem docere leges grammaticas, sed otium defuit. Itaque profecti sumus a villa in Signum Ranae, servis domi Gaii relictis. In meo sacculo mecum portabam amphoram cinerum, et comes meus secum habebat amphoram vini ad libationem faciendam superis. Minime collocuti sumus, quamquam antea solebamus in itinere garrire; nunc tacentes totum emensi sumus iter.


Paene praeterivimus Signum Ranae. Hoc signum enim erat in medio horti amplissimi, ubi crescebant poma omneque genus vinearum. Vigebant rosae albae candidaeque liliae, quarum odor sensus delectabat nostros. "Quam pulchre, quam beatum hortum est!" inquit comes meus. Et brevi post ita enuntiavit: "Utinam possem in perpetuum hic vivere et bibere dulcissimum florum mel."


"Infeliciter peregrini sumus. Age, cineres spargamus!"


"Siste, siste. Ecce hoc monumentum! Nunc scio quare locus vocetur 'Signum Ranae.' Digito ostendit marmoreum monumentum, quod cum primum vidissem, credideram esse monumentum ranae magnae. Rana autem faciem habebat, quamvis foedam et pinguem. Comes me rogavit quid cerneremus, haud vero potui ei responsum dare, nesciebam enim quodnam genus bestiae meis oculis viderem. Legi poterant haec verba inscripta sub pedibus statuae:


C. POM***US TRI**LCHI*
**C RE***ESCIT


Aliae sententiae in eodem loco erant, sed iam abolitae erant vi naturae, id est, verba operiebantur herba spinisque, ut minime possem reliquam partem inscriptionis legere. Horologium quoque vidi in manibus ranae, semper autem horam sextam monstrabat et, nisi fallor, etiamnunc eandem horam monstrat viatoribus. Etiam inveniebatur catella parva ex lapide facta prope signum, ac statua pueri plorantis. Nasus pueri autem ceciderat in terram, ubi iacebat inter pedes ranae terribilis.


Hoc signum horribile visu comes tetigit manu sinistra. Magnopere timebam, ne rana surgeret e luto et nobis noceret; sedebat tamen in solio suo immovens. Amphoram eduxi dextro et, huc illucque ambulans, cineres sparsi Prudentiae.


Comes me spargentem spectabat; tunc coepit me exprobrare ob hoc factum. "Vae tibi, exsecrabilis homo! Cum uxorem mortuam bestiae tradidisti, tum Signum Ranae polluisti cineribus mulieris."


"Tace, amice!" Amphoram vacuam a me procul ieci, ut manibus collum comitis caperem; comes autem evasit, et sentiebam collum meum esse captum laqueo. Sed cum manus porrexerim ad fauces, ut me suffocantem liberarem, certior factus sum me iam tenere collum meum manibus, nec ullum vestigium comitis mei poterat cerni.


III


Ubi ad villam reversus sum, rogavit ostiarium ubi esset Gaius. 'Dominus', inquit, 'te exspectat in triclinio.' His verbis auditis, statim ivi ut ei occurrerem et amicum meum peterem. Ducebam enim eum iam redisse ad villam ut me furentem fugeret. Neminem autem aspexi in triclinio praeter Gaium, qui me benigne amplexus est ac tum exorsus est me rogare. "Dic mihi, amice, vidistine Signum Ranae? Placuitne locus tibi?"


"Vidi quidem, sed minime placuit. Et tu, Gai, vidistine meum comitem?"


"De quo loqueris?"


"De meo comite. Heri sub hoc tecto pernoctavit, et mecum ivit ad Signum Ranae. Eum vero perdidi - sed certe eum vidisti. Minime, quid dico? Certe eum vidisti, heu, sine eo nequeo vivere. Gai, noli mendacium mentiri; ubi est, ubi est ille?"


Gaius tremens trepidansque mihi clamanti appropinquavit. "Fortasse aegrotas, amice..."


"Non aegroto, minime, desine nugas garrire. Quaero amicum."


"Sed solus venisti. Neminem vidi, qui te comitabat."


"Ubi igitur sunt servi mei?"


Iterum respondit se nullum servum vidisse meum.


Credebam hunc senem nolle quid sciret fateri. Manum igitur in sinu retraxi ut gladium proferrem, immo vero amphoram vini protuli. Curnam haberem amphoram nesciebam, sed legi vocabulum 'Prudentia' in ea inscriptum. Gaius cum me mirantem vidisset, statim arrisit. "O, amice, tandem intellego. Nimis bibisti, et nunc ebrius es. Discumbe, quaeso, et poculum aquae dulcis sume."


Talia loquens conatus est bracchium meum capere ut me duceret ad mensam. Cum autem digitos eius sensissem, amphoram proieci in terram; vinum rubrum, paene sanguineum, continuo effluxit. Pueri, qui extra triclinium stabant, ianuam diu pulsabant. Tunc omnia turbata videbantur mihi - aspexi senem porrigentem ad me manus, dicentem, "Noli" - et deinde quisquam crocivit - audivi vocem ranae, quae terribilis erat. Manus meas madidas vino calefacto animadverti, ac denique cruorem abstersi mihi.


Nescio quo modo festinanter foras me proripui; in tenebris equum meum inveni et iter emensus sum breve per Appiam viam. Per totam noctem clamor strepitusque hominum saepe ad aures meas accesserunt. Ubi luxerat, prope Beneventum in locis campestribus substiti ut pastorem quendam rogaret quid accidisset.


"Nonne scis, domine? Libertum Puteolanum heri occisus est a servis suis."


"A servis? Fortasse vero ab alieno necatus est."


"Minime. Nullus hospes enim ad fundum eius nuper venerat."


"Nullus? Difficile creditu'st."


Pastor ille nequaquam mihi assentiebatur. "Domine, precor, mihi crede. Iam sicarium quaesivimus per sedes defuncti. Nihil invenimus, nulla vestigia in stabulo erant. Ut igitur puto, nec ab alieno nec a peregrino trucidatus est, sed a servo suae familiae."


Paene, fateor, facta mea in medium produxi. Pastor autem me haestitantem relinquit ut oves custodiret, quapropter stabam solus sub umbra arboris. Ingens odor florum maxime placebat sensibus; ut verum dicam, manerem ilico in aeternum, si id mihi liceret.


Nihilominus tandem surrexi ad comitem meum quaerendum.


Saturday, 6 May 2017

Taedium patior

Appetunt probationes; numero dies et crucior. Ut enim omnes discipuli, et metuo et odi probationes, quae adeo displicebant antiquis discipulis ut pericula ex verbo 'perire', quod significat 'mori', vocarentur. Cotidie sententias scribo legoque de rebus gestis, ut horum memoriae mandem meae; vereor tamen ne mihi deficiat scientia, cum sedeam in aula magna una cum meis commilitionibus. Facilius enim videtur domi verba factaque maiorum recitare quam tractatos intra breve temporis spatium sine erratis scribere.

His auditis, magistri conati sunt me his verbis consolari: Noli animum turbare metu sollicitudineque; certe optimum tractatum scribas. Quamquam scio me iam multum didicisse, nihilominus sub maximo taedio laboro. Minime enim fieri potest ut consumam totam diem discendo, sed etiam nequeo otio frui, nam ensis advenientium probationum super cervice pendit destrictus, velut gladium Damoclis, qui (infelix homo!) voluit scire quid sit magnum imperium regere. Ex quo exemplo plane videtur haud multum differre inter vitam discipuli tyrannique. Hic periculum vitae metuit, ille periculum periculorum.

Fateor me taedere harum curarum, quae innumerabiles et interminabiles mihi videntur. Libenter libros legerem, si haec spectra damnata abessent animo; nunc, ut sentio, timor mentem opprimit refrenatque voluptatem discendi. Minime enim ab litteris horreo; immo diligo et scientiam et sapientiam. Sed timeo ne omnium obliviscar, cum necesse erit mihi diserte eloquenterque de rebus gestis disserere; quam ob rem male valeo, et falsa somnia me saepe excitant; ut verbis utar Ovidii,

"Somnia me terrent veros imitantia casus,
Et vigilant sensus in mea damna mei." 

Iam satis, ut credo, de metu scripsi; ut bene scitis, lectores, saepe has aerumnas memorare soleo in meis commentariis. Nec sequor voluntatem meam, longe enim malo et laetiora et insolita vobis narrare. Profecto vos etiam taedet mei sermonis; scitote vero me non ita queri pro me, sed pro omnibus discipulis, qui fortasse has legunt sententias perque easdem inveniunt remedium ad dolorem communem minuendum tollendumque. Curae enim, quae in corde versantur nec umquam exeunt ex penetralibus animi, morbum gravissimum afferunt; illae autem, quas aliis exponimus, mox recedunt atque etiam a nobis abscedunt. Vos igitur precor, lectores, ut inveniatis amicos, cum quibus mala, infirmitates, incommodaque vitae possitis deplorare. Taedium, ut fateor, minus nocet quam silentium.




Thursday, 4 May 2017

In vestibulo regiae

Hodie bene mane surrexi; valde esuriebam, heri enim parce cenavi in triclinio amicorum. Itaque statim ambulavi in cucinam ut ientaculum sumerem. Cum tenebam panem in manibus bibebamque lactem, accepi litteras ab amica Claudia, quae me sic rogavit: "Legistine reginam Anglorum secunda vigilia suos operarios ad regiam, quae 'Buckingham' vocamus, arcessivisse?"

Quam epistulam cum perlegissem, statim incepi plura de hac re discere, eo autem tempore nemo sciebat quare regina nostra repente operarios ad concilia vocavisset. Temere amicae dedi responsum, dicens me credere principem Philippum esset mortuus. Fallebar tamen, maritus enim reginae adhuc vivit. Traditum est mihi Philippum constituisse se dedere otio voluisseque hoc consilium operariis suis nuntiare. Hodie igitur, quamquam nulla magni momenti res accidit huic regno, nos cives sine causa dubitabamus utrum salvus esset princeps necne.

Magistra docente, animum adieci litteris graecis; magnam partem comoediae 'Vespae' perlegimus, quae graece vocatur Σφῆκες. Difficile mihi videtur fabulam totam paucis verbis enarrare vobis, conabor tamen fabulam tradere. Senex, qui solet versari in iudiciis, maximis dolis viribusque summis e manibus filii effugere conatur, ut ad iudicium adsit. Quod factum minime placet filio, qui tamen nequit patrem effrenatum domi continere. Quam ob rem fingit causas inter servos atque etiam inter canes, ut pater possit iudicare et causari inter muros villae.

Hoc opus abhinc multos annos anglice legi; minime vero placebat mihi facta filii, qui vehementissimus cruciator patris sui videbatur mihi. Nunc autem, quoniam facultas est mihi huius comoediae graece legendae, intellego iocos et rideo. Quapropter vos, lectores, exhortor ut graecas litteras discatis, ut fruamini comoediis (tragoediisque) egregiis. Ut opinor, Graeci - vel potius 'Graeculi' dicam, Romani enim parvi eos faciebant - scriptores lepidissimi sunt, quorum opera et levia et gravia mihi videntur. Ut autem verum dicam, malo oratores Romanos legere quam Graecos; Demosthenes enim per ambages dicebat, Cicero autem vim oratoris demonstrabat sententiis paucis - vel saltem 'paucioribus' - diserteque sensus hominum excitabat verbis elegantissimis. Brevitas, ut dicitur, summum est bonum, sine qua nemo recte honores oratoris adipiscitur; mihi igitur constat Romanos vicisse Graecos arte dicendi.

Tuesday, 2 May 2017

Haeret lateri letalis harundo

Fortasse scitis, lectores, mihi haud placere magnum opus Vergilii, quod omnes discipuli legunt. Credo enim Aenean esse et crudelem et inertem. Quandocumque tamen otium mihi est, lego librum quartum huius operis, maxime enim libet mihi legere tragoediam Didonis, cuius spem, maestitiam, fortitudinemque fateor me magnopere admirari. Regina erat Carthaginensium clarissima, non humilis mulier, sed nihilominus thesauras, gazas, regiasque sprevit amoris causa. Aeneas autem, pavidus et nequissimus vir, sprevit amorem reginae ut imperium adipisceretur. Hic praeponebat saecularia gloria caelestibus virtutibus, illa vero virtutes caelestes curis mundanis. Ex quo plane videtur Didonem sapientiorem (et infeliciorem) fuisse suo marito.

Certe autem requiritis cuius exemplum debeamus sequi. Oportetne nos mandatis amore parere, ut Dido fecit, vel ab iis abhorrere, quemadmodum Aeneas fugit amicam precantem? Ut opinor, facilius est montes ac maria movere quam responsum ad hanc quaestionem dare. Si enim malitis hostes vincere potestatemque consequi, ducem eligite, inquam, Aenean. Si vero via veritatis magis placeat, sequimini, precor, exemplum Didonis, quae cum vivens Venerem colebat, tum mortua servabat memoriam infidelis viri. Sic et in hoc orbe terrarum et in mundo inferiore amorem perpetuum, quem nonnumquam mihi videtur summum esse bonum mortalium, colebat.

Copiose de hac re sententias vobis exponam, nequeo autem per viam Didonis transire. Volo enim adipisci honores, neque amatores magis placent mihi quam fautores. Si haec legisset verba, Seneca minor certe diceret me esse nimis ambitiosam; haud tamen duco ambitionem esse damnandam. Caesar quidem erat ambitiosus; et Gallias sub iugum misit. Cicero laudem audentium petebat, atque nunc vocamus eum optimum oratorem omnium saeculorum. Etiam Seneca ipse, quamquam verbis extollebat humilitatem, sequebatur factis voluntatem Caesaris. Ex quibus exemplis potestis scire neminem non ambitiosum umquam famam immortalitatemque perpetuae posteritatis obtinuisse.

Ambitio igitur prodest mihi omnibusque iuvenibus, quia animum ad audendum, conandum, laborandumque incitat. Haereat, inquam, letalis harundo amoris lateri Didonis; ego vero ensem vibrare malo gloriae. Satis scio omnia orta mox esse casura; nihilominus cupio frui praemiis iustis laborum in hac brevissima vita. Nobis enim, ut Catullus sapienter scripsit, cum semel occidit brevis lux, nox est perpetua una dormienda. Lucem itaque capio micantem, nitentem, splendidam, ut hoc instabile bonum teneo manibus mortalibus, dum liceat mihi solem oculis trementibus videre.

Sunday, 30 April 2017

Cena latine loquentium

Heri commentarios non scripsi, otium enim defuit; cenavi enim in popina cum aliis linguae latinae colentibus, eximiisque fructa sum epulis potionibusque. Fortasse dicitis, lectores, me nunc mentiri, quia nihil prater holera et panem comedi; nihilominus sentiebam me esse in triclinio Trimalchionis divitissimi, nam verbis utebamur latinis, quae pretiosissima et dulcissima omnium vocabularum mihi videntur. Credo igitur me et parce et luxuriose cenavisse. Gulae enim hominum dapibus aluntur; animis autem, ut saltem duco, magis prosunt sermo lepidus elegansque.

Etiam gaudeo, quod certior facta sum esse multos discipulos latine loquentes, qui in Britannia habitant haud procul a me. Caesar cum gentes huius insulae duxit in potestatem imperii Romani, tum pulcherrimum munus, quod Latinitatem vocamus, dedit incolis felicissimis. Quam ob causam etiam nunc sermo Latinus docetur in collegiis, universitatibus, scholisque...atque a discipulis amatur. Utinam hic amor litterarum renascatur in Australia, ubi fere nusquam inveniuntur discipuli sermonis Romanorum! Malunt enim iuvenes linguam francogallicam discere; sentiunt, quod me pudet vobis tradere, hunc sermonem esse 'mortuum', inutilem, vel etiam ridiculum. Sed iudico me iam satis de hac re scripsisse dixisseque in praeteritis commentariis; nunc igitur alia exponam.

Hodie litteras misi ad magistrum rerum gestarum, qui me docebat, cum viverem in Australia. Eum voco Magistrum K., et duco eum optimum esse omnium magistrorum huius orbis terrarum. Cum enim me docebat tractatos scribere, tum virtutes exhibebat. Ex eo didici quid esset benignitas, humanitas, caritasque. Eo tempore nullus amicus mihi erat; nihilominus hic magister me protegebat, ne sola tristisque essem...rumpebat saepe solitudinem meam sermonibus assiduis. Quam ob causam etiam nunc soleo epistulas ei scribere de gestis meis, ut gratias perpetuas agam huic 'bono Samaritano', ut in sacris scripturis traditur.

Quippe debemus allevare dolorem aliis curasque, quantum possumus, nec umquam decet nos manus ab egentibus abstinere. Credo enim vos quoque cognovisse magistros, qui vos eripuerunt e turbatissimo flumine in terram firmissimam. Mihi quidem constat nihil melius esse magistro bono, et nihil peius esse magistro malo, quia magistri mentes erudiunt molles parvulorum, eoque modo salutem rei publicae firmant; res publica enim nititur civibus. Gratias itaque ago maximas non modo magistro meo, K., sed etiam magistris vestris, magistrisque omnibus huius mundi, qui pietatem, bonitatem, pietatemque miserrimis discipulis praebent.

Thursday, 27 April 2017

Fugax imbellis pavida timida trepida...

Hodie Carolum illum gallicum in universitate vidi una cum meis commilitionibus. Qui cum me aspexit, inquit, 'Veni, et disce nobiscum. Nunc progredimur in bibliothecam. Age, veni.'

Fateor me nihil maluisse quam cum Carolo loqui tempusque in bibliotheca terere - attamen ab eo statim discedi et regressa sum domum, quemadmodum mures festinant a manibus felium. Nec possum vobis dicere cur tam pavida timidaque fuerim. Quandocumque puerum illum video, mens tardescit rigetque lingua, et cogor, inquam, contra voluntatem repudiare eius amicitiam benignitatemque.

Bene sciebam me ei placere; nihilominus timebam eius pulchritudinem, quae divina videbatur atque adhuc videtur. Quapropter tergum dedi ut ex proelio incomodissimo quam citissime effugerem; quam fugam nequivi capere, proelium enim fuit in mea mente, ubi haesitatio et dubitatio,  binae haec sorores, vicerunt amorem audaciamque. Metus quoque haerebat visceribus et addebat celeritatem meis pedibus, quam ob causam desideratum relinqui et sola nunc sedeo domi. Ut verum dicam, me valde pudet meae stultitiae, quae facultatem agendi saepe aufert; quapropter iners et imbellis sum, nec possum verbis cogitationes turbatas exponam amicis. Sileo, sed doleo; taceo, sed crucior. Mihi quippe constat hoc esse summum malum, quod neque ab aliis perspicitur nec lenitur remediis animi.

Sed haec hactenus; nunc feliciora exponam. Heri amicam visitavi, quae abhinc quattor menses filiam peperit; ludebam cum puellula carissima, quae sedebat in gremio ut digitum meum premeret manibus parvissimis et roderet, non aliter quam si esset passer Lesbiae, qui suavissime 'pipiabat'. Infans callidissima quoque carmen dulcissimum praebebat nobis cenantibus, nam copiose garriebat, quamquam scientia litterarum haud erat ei. Ut bene scitis, lectores, minime volo liberos parere, sed nihilominus facta, sonus, risusque infantium mihi perplacent. Nata pulcherrima amicae quidem diligenda videtur; carpsit cum digitum tum cor meum. Spero me illam cras esse revisuram, cenabo enim apud amicos Iudaeos, et maritus amicae, vel potius 'pater filiolae' dicam, Iudaeus est.

Tuesday, 25 April 2017

Peccatum patris Mouret

Hodie librum scriptoris Aemilii Zola perlegi, cuius titulus est 'Peccatum patris Mouret', quae sententia francogallice redditur 'La faute de l'abbé Mouret'. Tragoedia est de duobus amantibus, quorum unus est sacerdos, atque altera est femina pulcherrima, quae in magno horto ambulare solet. Illi, quemadmodum Adam et Eva fructibus Veneris comedebant in paradiso, animos submittebant amori. Infeliciter Fortuna hanc rem in medium protulit; sacerdos exterritus ex horto profectus est, ut fugeret amplexus mulieris rumoresque vulgi. Quam ob rem femina illa maxima afflicta est tristitia, et - ut feminae repudiatae in fabulis solent facere - mortem sibi conscivit, et tandem oppressa est ingenti odore florum.

Hic modus moriendi alienissimus videtur mihi, duco tamen Zola fuisse scriptorem summo ingenio, qui bene sciebat cum sensus legentium delectare tum naturam hominum verbis elegantissimis exponere. Etiam placet mihi liber eius 'L'assomoir'; quamquam difficile videtur hunc titulum latine reddere, opinor nos debere hoc opus 'Crapula' vocare, in qua Zola miserrimam vitam bibacis cuiusdam mulieris narravit. Spero me mox esse perlecturam omnia huius scriptoris opera; quoque amo fabulam 'Nana' de quadam meretrice, quae lucrum ex re turpi magnum fecit. Ut verum dicam, maxime libet mihi litteras Aemilii Zola 'devorare', ut dicitur, personae enim eorum dramatum semper moriuntur ante finem fabularum, et tragoedias malo legere quam comoedias.

Non vero totum diem domi egi; quoque ad lectionem ivi ut res gestas discerem - ut debeo et soleo. Insuper litteras misi magistrae A. quae me docet artem palaeographicam; infeliciter nequivit responsa ad meas quaestiones dare, sed nomen mihi dedit magistri alterius, cuius sententias spero me cras esse accepturam. Volo, ut fortasse scitis, magistra fieri et in universitate artem litterarum legendarum docere, longa autem mihi restat via in rostrum. Profecto tamen summis viribus conabor ut ad summum eruditionis fastigium perveniam. Quod fortasse haud optandum videtur vobis, bene enim scitis vitam magistrae esse et duram et laboriosam, sed nihilominus mihi hoc munus sumpsi.

Cur itaque placet mihi officium magistrae? Cupio discipulos docere, credo enim summum bonum huius mundi esse scientiam rerum, quam nemo potest adipisci nisi ex magistris librisve. Nec licet mihi liber fieri, ut plane videtur; quapropter me oportet magistrae munus explere. Etiam amo tranquillitatem, pacem, quietemque, quae inveniuntur in academiis, ubi praecepta maiorum et assidue docentur et diligenter discuntur. Quoque volo magistra fieri, nulla voluptas enim magis mihi placet quam lectio litterarum, quae a sapientioribus sunt scriptae; si fiam magistra, possim voluptatem miscere cum officio, officiumque imbuere voluptatibus. Quid, vos rogo, optabilius est hac coniunctione rerum? Et qui felicior est quam homo ille beatissimus, qui potest otio frui dum laborat? Equidem, inquam, spero me futuram esse magistram, ut summa haec atque optanda bona consequar.

Sunday, 23 April 2017

Comitia Gallorum

Hodie cum surrexi, litteras ab amica Claudia accepi, quae me exhortae sunt ad nuntios hodiernos legendos. Dixit enim tempus comitiorum rei publicae gallicae adesse. Equidem suffragium darem Ioanni Mélenchon, si possem; ut autem videtur, pugnandum erit Marinae Le Pen Emmanuelique Macron, nomen enim principis ex nutu populi pendet, non ex mea voluntate.

Infeliciter non dubito quin uterque praeses sit malus. Marina odit peregrinos atque exules punit, quam ob causam duco eam nescire quid sit iustitia, nec sequenda est imperatrix, quae tam iniusta et crudelis videtur. Quod ad Emmanuelem attinet, minime placent mihi avaritia uxorque eius; argentarius dives est, qui duxit suam magistram (!) in matrimonium. Bene intellego me haud debere candidatos repudiare 'uxoris causa', ut dici potest, attamen nequeo aequo animo hanc rem ferre.

Nihilominus, cum credam nonnullos gallicos meos legere commentarios, vos lectores ex imo corde exhortor ut suffragia detis Emmanueli, Marina enim et fatua et improba videtur. Certe nocebit patriae populoque gallico, qui numquam humilis erat, sed semper per saecula saeculorum se praebebat fortem, animosum, virilemque. Noli igitur eligere Marinam, quae expellere vult alienos; quod factum mihi constat contra cum naturam ac voluntatem Gallorum esse tum mores humani generis. Cedat, inquam, odium rationi! Homines sumus, non bestiae, quae solent frates relinquere 'sub cultro', id est 'in maximo periculo'. Eligite, precor, caritatem, humanitatem, virtutemque; quamquam femina Emmanuelis fortasse etiam vobis displicet, is tamen dux longe melior erit quam Marina insanissima.

Fortasse mihi scribenda est 'vita divitis Marinae'. Filia enim est Ioanni Mariae Le Pen, quem patrem - o ineffabile nefas! - coram senatu populoque abhinc paucos annos repudiavit. Ex quo videtis quanta ambitio inest Marinae istae, quae sine ulla haesitatione genitorem respuit ut potestatem adipisceretur. Nolo autem hoc opus incipere, cum enim scripsissem vitam Donaldi Trump, iste vicit et nunc dux est civitatum foederatarum...plane videtur me haud debere fabulas de publicis hominibus narrare. Iocor; sed rursus vos, lectores, obsecro ne suffragia detis Marinae nequissimae. Carmen quondam legi et amavi, quod, nisi fallor, sic latine redditur:

Primum socialistas prehenderunt; non intercessi, nam socialista non sum.

Deinde operarios prehenderunt; non intercessi, nam operarius non sum.

Tunc Iudaeos prehenderunt; non intercessi, nam Iudaeus non sum.

Denique me prehenderunt, et nemo superfuit ut servet me.

Friday, 21 April 2017

Anceps fides

Hodie collocuta sum cum quadam magistra religionis Iudaeae, quae me exhortavit ut quam citissime conversionem ad eius fidem facerem. Nihilominus adhuc nescio utrum debeam Iudaea fieri necne. Mihi placent sententiae theologicae Iudaeorum, sed Iudaei etiam credunt in Deum unum omnipotentem, qui, ut saltem opinor, nusquam nisi in fabulis parvulorum invenitur.

Quis enim potest bella, morbos, vel etiam peccata hominum refrenare? Insuper Deo non confido, quoniam hic mundus et turbatus et infelix videtur; si Deus esset, qui liberos mortales diligeret (ut scriptum est in sacra scriptura), profecto haud nos ita cruciaret. Sed vita nostra, ut verbis utar miserrimi Job, est 'militia super terram'. Cum Deus neminem adiuvet, plane videtur eum non esse; quem etiam si meis oculis viderem, certe haud colerem, minime enim placet mihi laudare tortorem carnificemque humani generis.

Nolo tamen in his commentariis plura haeretica verba proferre. Igitur nunc pergam ad laetiora, vel potius 'tristiora' dicam, heri enim spectavi pelliculam brevem, in qua audivi vocem adulescenti mellifluentem...quae adeo mihi placuit ut alteram pelliculam aspicerem. Vox non modo blandiens erat, sed etiam familiaris; certior facta sum me iam audisse hunc cantantem puerum. Nesciebam tamen ubi hanc vocem audissem...Repente tandem animadverti cantorem istum esse primum amatorem, quem in praeteritis commentariis vel Germanicum vel Caesarem nominabam!

Heu, cum enim valde admirabar vocem eius, tum fateor vobis nonnullas lacrimas ex ore meo guttim cecidisse. Non dubio quin adhuc eum desiderem; quem non modo visere cupio, sed etiam tangere, amplecti, osculari. Nihilominus scio hanc spem esse et vanam et inanem, is enim minime vult me videre, quam ob rem fugiendus est mihi conspectus eius, quemadmodum exules solent bona patriae carissimae relinquere ut incommoda alienarum terrarum petant. Mihi constat amatrices despectas similes esse serpentes, quae 'pulverem lingunt', quia sub terra vivimus, nec audemus ad desideratam lucem, id est ad amatum, appropinquare. Repam igitur in perpetuum sub pedibus hominum, versaborque in luto sordisissimo tristitiae, usque ad diem adventus Germanici, qui me educet. Haec omnia quidem spero, non autem exspecto; scio enim meam spem esse, ut supra scripsi, inutilem. Nequaquam tamen fieri potest ut has animo propellere curas, quae in meis medullis, visceribus, ossibusque inhaerent.

Wednesday, 19 April 2017

Pro Iudaeis

Nuper multa opera 'adversos Iudaeos' legebam, scribebam enim sermonem meum de theologicis rationibus medii aevi, de quo iam satis indicavi in praeteritis commentariis. His autem lectis, et misereor Iudaeis et admiror fortitudinem huius gentis, quae a Chistianis per multa saecula oppugnabatur, sed tamen superfuit tantis doloribus persecutionibusque. Quam ob rem spero me mox scripturam esse opusculum 'pro Iudaeis', nam maxime cupio hunc populum laudare ac verbis extollere.

Hodie vero otium non est mihi ut tales sententias exponam. Maxime esurio, prandium enim haud sumpsi, cum debuissem medicum arcessere clavesque aedium alicui dare. Nunc vesperascit, quapropter cena coquenda videtur, sed fateor me esse ituram ad popinam ut cibum sumam. Difficile enim videtur cenam parare sapidissimam domi. Utinam mater carissima adsit; illa beata mulier optime scit hordeum coquere et assare carnem, ego autem tantumodo iusculum mihi parare soleo. Mihi etiam placent cucumeres, quibus heri libenter fructa sum:


A Suetonio traditum est nobis hoc genus holeris quoque Augusto imperatori placebant. Ut verba huius scriptoris illustris utar: Sumebat perfusum aqua frigida panem aut cucumeris frustum vel lactuculae thyrsum aut recens aridumve pomum suci vinosioris. Equidem minime volo panem madentem aqua gustare, quod cibum terrible et visu et auditu est...nec libet mihi pomum acerbum vorare. Nihilominus vellem, si hoc fieri posset, una cum Augusto lactuculas cucumeresque comedere.

Ut fortasse videtis, in his commentariis nimis copiose de nugibus garrita sum. Re vera meum consilium coram vobis lectoribus pronuntiare volo, haud vero ausa sum dicere quid sentirem. Fateor me cupere Iudaea fieri, quam ob causam necesse est mihi fidem repudiare Christianam. Nihilominus hoc consilium adhuc est incertum, et cotidie huic rei animum adicio, ut discam quid optime faciendum sit.

Monday, 17 April 2017

Epistola ad Venerem

Quidni, cum flamma saevi amoris parva quidem primo vapore delectet, sed fomentis consuetudinis exaestuans inmodicis ardoribus totos amburat homines? 

- Apuleius, Metamorphoseon, Liber VIII

Veneri deae salutem pulcherrimae plurimam dico.

Hodie consilium cepi tibi scribendi, maxime enim cupio ex te discere quae sit natura amoris. Difficile enim mihi videtur amorem intelligere; hic effectus et rapidissime evanescit et citissime renascitur in cordibus animisque. Quapropter vix possum amorem detinere, qui nullum sequitur consilium humanum, immo autem sua sponte affluit et defluit. Ob quam levitatem saepe bella pugnabantur; ut exemplum proferam, filius tuus Aeneas paene necatus est una cum propinquis Troianis propter libidinem fratri scelestissimi. Ut plane videtur, maximae incenduntur querellae amoris causa, quam ob rem opus est tibi tua facta defendere ab indignatione nostra. Dicis enim te esse matrem, adiutricem, fautricem: amor vero, qui ex te processus est, nihil praeter dolorem affert nobis.

Primum volo scire cur amor tam incerta instabilisque sit. Ab sapientibus enim dicitur amorem esse fundamentum rei publicae et vitae fulcimen; quod si ita sit, ponimus pedes super harenas volatiles, atque habitamus in summo scopuli fastigio. Cur itaque, mater cupiditatum, caducum hoc statum tribuisti amori? Quare, si licet id postulare, vehementer crucias nos mortales? Ut opinor, dea, te multo melius decet naturam amoris mutare, ut nihil immutabilius inveniatur in toto orbe terrarum quam amor.

Insuper dic mihi, beata, cur soleamus amare eos, qui nobis invideant. Tanto enim ardentius amatum diligo, quanto vehementius ille me odit. Etiam traditur fuisse amatores, qui contra voluntatem parentum amabant. Exemplum tibi ostendam Thisbes Pyramique, duorum infeliciorum, qui mortui sunt ob tuam culpam. Fuerunt, inquam, adulescentes, innocentes, fideles; cur sine causa iis nocuisti? Esne zelotypa, omnipotens? Equidem credo te amatores non adiuvare, sed odisse. Amo T., nullo autem modo fieri potest ut amorem accipiam eius; nec licet mihi amorem ei ostendere meum. Desine, dea, nos corrumpere vanis imaginibus beatitudinis, nam a te huc et illuc iacimur, quemadmodum nautae in tempestate iniurias maris patiuntur. Muta, precor, naturam amoris, ne semper quaeramus fugientes fugiamusque quaerentes.

Etiam redde rationem, si possis, quare haud possumus beate vivere sine amore. Solitudo enim urget animos ad exsequendum damnum, et secum portat mala diversa, scilicet tristitiam, timorem, et dolorem. Ut supra demonstravi, summis viribus laboribusque petendus est amor, quapropter saepius vires deficiunt quam amorem capimus. Saepius itaque non modo soli relinquimur in terris alienis, sed etiam debemus sustentare tormenta solitudinis. Haec iniuriae coniunctae mortales cum vexant tum cruciant. Serva igitur tuos liberos clamantes, atque onus nobis alleva, ne, supra modum gravati, cadamus inauditi et indefensi.

Plura alia scire cupio, nolo tamen te lacessere querimoniis interminabilibus. Scribe, suavissima, vel ostende mihi exspectanti quid sit amor, et quare debeamus sub iugum amoris in perpetuum laborare. Sis benigna, quaeso, et noli spernere preces postulationesque meas. Haec enim te rogo non pro me, sed pro omnibus hominibus huius mundi huiusque saeculi. Spero, dea, me mox esse adepturam responsum tuum.

Valeas semper, et dic tuo marito Vulcano salutem.


Saturday, 15 April 2017

Bibit puella in taberna

Hodie reversa sum in tabernam ut potiones sumerem. Omnes discipuli hodie una cum amicis parentibusque celebrant festum passionis Dominici; ego autem, cum nulli mihi adsint propinqui, concelebro diem festum una cum comitibus meis, quorum nomina sic pronuntiantur: 'Vinum' et 'Cerevisia'.

'Vinum' est adulescens formosus, qui semper me adiuvat ut animum defatigatum laxem. Infeliciter vero habitat in poculis, et citissime exhauritur. Dico 'Cerevisiam' esse puellam gemmis auroque ornatam, quae persaepe mihi suadet ut labores cogitationesque deponam. Iocor; fortasse tamen quoque intelligitis voluptatem, quae in potionibus invenitur. Amici et veniunt et abeunt; hi autem comites facile arcessuntur, vivunt enim in omnibus tabernis huius mundi.

Intermissis maximis curis, cum tabernario Hispanico de nugibus collocuta sum. Ex eo didici quomodo tubera in terra crescant; socer eius enim agros magnos possidet haud procul ab urbe Barcelona. Tubera vero minime placent mihi, quia ex consuetine cibum rusticum malo quam delicatum. Tabernarius etiam mihi multa narravit de oppido Granada, quod diu erat sub potestate Musulmanorum regum, quam ob causam inibi aspici possunt regiae pulcherrimae.

Quae omnia cum audissem ex ore tabernarii, maxime cupiebam iter facere ad terras Hispanicas ut haec mirabilia viderem. Nihilominus hoc anno debeo Londinii aestatem agere, quoniam desunt mihi et pecunia et otium. Spero tamen me mox esse visuram Claudiam amicam, quae vult - ut saltem in litteris scripsit - ad Britanniam venire ut artem 'ingeniariam' discere. Quoque videbo, diis adiuvantibus, amicam alteram cui nomen est Nadia. Nihil de ea in praeteritis commentariis exposui, quamquam iam diu volo aliquid de ea dicere. Ne longa sim, et venusta est et callida; haud dubie anno proximo ad hanc urbem veniet ut scientiam adipiscatur artis medicae.

Spero, lectores, vos hodie manere domi ut mortem resurrectionemque Christi celebretis. Ut saltem credo, parvulum refert utrum credatis in eum necne; nam Iudaei etiam sollemnitatem his diebus celebrare solent. Quapropter quiqui sitis exopto vobis faustum felicemque diem festum, absque bellis, terrore, vel etiam iurgiis. Filius Dei advenit in terram et mortuus est, ut pacem donaret nobis; quam ob rem, precor, sit pax in toto orbe terrarum, quae nil affert hominibus nisi bonum.

Thursday, 13 April 2017

Avia carissima, educatrix dulcissima

Avia mea aegrotat; nunc iacet in valetudinario, vel potius 'noscomio' dicam, una cum aliis aegrotis. Spero fore ut quam citissime a chirurgo sanetur. Infeliciter nequeo eam videre, habitat enim Asiae, nec licet mihi extemplo laborem deponere atque iter longissimum facere. Nihilominus diu collocutae sumus, et dolor eius maxime mihi dolet, nam aviam ex imo corde diligo.

Mulier est cum summa benignitate tum summo ingenio; cum parva puella essem, solebat cibum sapidissimum mihi dare, quam ob causam nunc pinguis sum. Iocor, sed adeo tamen placebant mihi epulae eius ut spernerem dapes popinarum. Insuper omni vespera narrabat mihi fabulas, quae videbantur et lepidae et elegantes; in gremio eius sedebam et discebam linguam sinicam. Nomen ei est Melissa, quod idoneum mihi videtur, ex enim eius lingua sermo fluebat dulcior melle. Semper sciebat quid dicere deberet, ut consolationem afferret maerentibus; saepe curas meas levabat bonis consiliis.

Heu, heu, vehementer metuo, ne avia dilectissima crucietur morbo cruris! Nequit enim ambulare, quamquam antea solebat a prima luce usque ad noctem consulere liberis nepotibusque. Cibum cotidie parabat, nec umquam hanc partem domestici laboris concedit ancillae. Insuper ludebat cum parvulis, et puellis et puellis, maxime enim fruebatur vocibus, nugibus, iocibusque liberorum. Nunc autem iacet super lectum, nec cibum sumere potest praeter dolorem. Ex quo didici fortunam esse crudelem ac caecam, quia avia mea numquam ulli nocuit, nihilominus vero concussa est turbine saevo aegrotationis.

Cum dies appetat passionis Dominici, orent, precor, sancti, beati, angelique pro avia dulcissima! Praesertim beatam Annam exhortor, matrem Mariae et aviam Christi, ut auxilium det aviae. Ut scitis, cotidie inter haeresiam religionemque vacillo; si vero Deus possit aviam sanare, eum patrem certe amplectar nomenque eius laudem. Scio tamen me haud decere ita 'Dominum tentare'; nihilominus vereor, ne avia patiatur tormenta corporis, et nescio quo modo debeam ordinem sanctorum invocare, etiam cum indigeam et consolatione et auxilio eorum. Nec multum refert utrum Deus audiet meam clamorem necne; ego mortalis nullum responsum a superis peto. Sileant, inquam, et taceant, dum avia valescat!

Tuesday, 11 April 2017

Habebo orationem in congressu!

Omni aestate, ut fortasse scitis, discipuli magistrique rerum gestarum medii aevii solent ad congressum maximum universitatis 'Leodis' ire. Ut verum dicam, nescio quo modo latine reddam adjectivum 'Leeds'. Nisi fallor, Beda venerabilis usus est verbo 'Leodis', ut urbem nominaret. Nequeo tamen universitatem vocare 'Leodiensem', nam 'Leodiensis universitas' invenitur in terra Belgica, ubi Université de Liège nominatur. Spero igitur, lectores, fore ut aliquis vestrum me doceat quo pacto adjectivum recte scribam civitatis huius, quam anglice 'Leeds' nuncupamus.

Sed haec hactenus; nolo enim tractatum de nominibus urbium scribere. Immo vobis pauca nunc dicam de oratione, quae facienda erit mihi in congressu. Contuli varia opera Petri Abaelardi, Thomae Aquinas, Bernardique Claravallensis de iudaeis, atque inveni nonnullas similitudines in verbis eorum. Quam ob causam sermonem faciam de sententiis rationibusque, quibus hi magistri clarissimi utebantur ut contra iudaeos docerent.

Fortasse vero requiritis quare hanc causam elegerim. Ut enim scitis, iudaea non sum, et fateor me haud multum scire de moribus huius gentis. Volo tamen de historia eorum publice disputare, homines enim huius saeculi saepe iisdem rationibus utuuntur ut maledicant alienis. Aquinas oderat iudaeos et credebat illos esse distinguendos habitu, nam accipiebant 'usurias'. Feliciter hoc saeculo amici sumus iudaeorum, nec contumelias huiuscemodi iis dicimus...nihilominus adhuc, inquam, timeo alienos, forenses, exulesque.

Quod odium mihi videtur et inveteratum et infestum. Sumus enim liberi peregrinorum; proavi nostri iter per orbem terrarum fecerunt ut noves melioresque urbes colerent; propter facta eorum nunc fruimur abundantia, beatitudine, paceque. Minime igitur nos decet peregrinos repellere vel etiam fastidire; verum nihil ridiculosius leviusve cernitur in hoc mundo quam alienus qui alios alienos repudiat.

Quomodo autem possumus peregrinos accipere? Inopia enim  munificentiam gravat, et metus penuriae lacessit caritatem. Insuper nonnulli peregrini, qui volunt cives regni nostri fieri, malefactores et nequissimi sunt. Quapropter ab his egentibus abhorremus, nec sine causa. Ut tamen opinor, nos oportet bonos a malis secernere, neque omnes repellere, ne paucos inimicos accipiamus. Sed laboriosius est hoc consilium sequi quam intercludere portas infelicibus parvulis, et omnis homo respuit laborem. Quam ob causam vivimus in terris pacatis, nec animadvertere cupimus cruorem, vastationes, depopulationes, rapinas, feritatem...quae diversa mala mox, ut saltem credo, in nos ruunt. Nequit enim pax simul cum bello stare, et malum saepius bonum opprimit. Noli, precor, me vocare Cassandram prophetissam incommodorum; immo audite, lectores, et cavete, et fratres adiuvate, ne nos omnes undis mergamur ignaviae.

Sunday, 9 April 2017

In vino ebrietas

Heri, ut infeliciter soleo, nimis bibi; quam ob causam prima vigilia obdormivi, vel potius dicam, stupefacta sum super pulvinum ingenti vi potionum. Hodie bene mane surrexi propter dolorem capitis, qui me vehementissime cruciabat atque adhuc cruciat. Poculum totum aquae statim exhausi, et rursus somnium cepi, sed post paulum strepitus curruum me turbavit excitavitque. Me miserrimam! Cupiebam enim ex imo corde diutius dormire, ut differrem crapulam.

Nunc sedeo in triclinio, et quamquam summis viribus conor cibum sumere, nequeo frustulum panis gluttire. Ut videtis, vinum minime prodest mihi, nullam enim temperantiam exerceo, immo autem abutor vino et sine fine bibo, quemadmodum sitiens equus appetit flumen atque aquam fluentem sorbet.

Iamdudum dico me numquam iterum esse bibituram; ut tamen plane videtur, vinum nimis vehementer me sibi allicit. Sicut enim adulescens formosus venustusque, vinum maxime placet cordi. Adeo suscitat amorem ut difficilissime a facie adulescentis, id est a poculo, oculi leventur. Quidnam, vos rogo, pulchrius potione micanti invenitur in hoc orbe terrarum? Vidi, inquam, muros longissimos sinicos, regiam praeclarissimam regum Francorum, atque etiam agros fecundos terrae Australiae. Nihil tamen umquam aspexi, quod magis sensibus placet, quam vinum.

Quamquam laudes expono vini, noli credere me esse bibacem. Nam haud saepe 'Graeco more', ut prisci dicebant Romani, pocula exhaurio. Insuper bene cerno mala omnia, quae procedunt ex ebrietate intemperantiaque. Ut exemplum proferam, caput adhuc mihi dolet, quamquam iam remedium sumpsi. Non dubio quin vinum gustum delectet, sed rationi magis placet scientia, quae non in poculis versatur, sed in libris. Etiam discimus ex operibus Senecae minoris esse sapientis secundum rationem vivere neque praeceptis oboedire cupiditatum variarum. Mihi quidem constat cupiditates semper esse insatiabiles, quae nec modum ponunt nec finem. Ratio autem affert satietatem sine taedio, abundantiam sine luxu, copiamque sine immoderatione. Vos igitur, lectores, exhortor ne vinum petatis, immo vero altiora delectamenta quaeratis animi.

Friday, 7 April 2017

Vae hypocritis!

Hodie cum quodam amico ad templum ivi iudaeorum. Haud iudaea sum, attamen maxime volui spectare ritus huius populi sacros. Cum vivebam in Australia, quondam hospes fui iudaeorum, et maxime placuerunt mihi benignitas, munificentia, prudentiaque huius gentis. Saepe enim hospites ad convivia dapesque invitant, ubi omnes et 'gentiles' et iudaei fruuntur cibo sapidissimo. Quamquam credo me adhuc esse Christianam (fides mea erga Deum anceps videtur), doleo quod nonnulli Christiani spernunt pauperes nec umquam hospitium dant illis, qui auxilium petunt.

Ut exemplum proferam, recordor me olim cognovisse - id est amavisse - amicum Z., qui credebat in Deum, cotidie orabat, et persaepe veniebat in ecclesiam ut agmen sanctorum laudaret. Minime tamen intellegebat haec verba Christi: 'Diliges proximum tuum, sicut teipsum.' Immo semper despiciebat egentes, parvi aestimabat mulieres, et, quod cum nefas est facere tum me pudet narrare, obiurgabat suam miserrimam sororem. Ex hoc facile intellegi potest, ut magister noster Augustinus sapienter scripsit, parietes non facere Christianos. Licet, inquam, in coenobio habitet vel etiam induat vestimenta pontificis, Z numquam 'verus Christianus' erit. Nescit enim proximum, alienum, inimicumque amplecti.

Opinor quidem vero Christiano minime opus esse aqua baptismi. Immo eum oportet, si ad beatum statum tendere cupit, vestigia sequi Christi; debet igitur et aperte et sincere hominibus aliis consulere. Christus descendit in terram ut discipulos amaret, nec volebat punire peccatores. Immo in animo habebat labentes, debiles, mortalesque servare ab omni errore, ne perirent morbo nequitiae. Is enim magister fuit audientibus, non autem imperator, lictor, dictator...

Iam satis, ut saltem censeo, de hypocritis scripsi. Sacerdos non sum, quam ob causam minime me decet sermones exponere, quapropter nunc ad iocundiora pergam. Hodie non modo ad templum iudaeorum ivi, sed etiam ad bibliothecam, in qua soleo otium libenter terere. Inveni opus quoddam Iulii Frontinii, quem fortasse scitis fuisse scriptorem librorum duorum 'de aquaeductu urbis Romae'. Hoc opus autem, quod hodie legi, vocatur 'Strategemata'. Quod maxime placet mihi, nam in hoc libro inveniuntur facta egregia ducum praeclarorum, qui vel astu vel dolo hostes contra spem superaverunt. Nequivi librum mecum domum portare; nihilominus mox revertar ad bibliothecam, ut totum librum perlegam. Magnopere enim libet mihi discere quomodo optime depellere sustinereque possim impetum adversariorum, quia laquei, insidiae, ac genera diversa malorum semper imminent...

Tuesday, 4 April 2017

Timeo probationes

Quaestio: Quare discipula viam transivit?

Responsum: Ut probationes evitaret.

Verbum istud, 'probatio', et horrorem et dolorem excitat in cordibus discipulorum. Quemadmodum Laocoön timebat Danaos (et dona ferentes), discipuli huius saeculi maxime metuunt probationes. Haud refert utrum vivamus in Europa an Australia, in Africa an C.F.A...omnes, inquam, discentes oderunt probationes. Difficile enim est, ut saltem mihi videtur, sententias callidas lepidasque scribere in aula maxima, in qua cum commilitiones miserrimi sudant, tum magistri huc et illuc ambulant et laborantes spectant.

Ceterum censeo probationes esse delendas, quae nulli prosunt, sed omnibus nocent. Nulli enim placent innumerabiles tractatus, obiurgationes magistrorum, praeparatio diligens, atque etiam vehemens angor animi mentisque.Ne deficiat sapientia nobis, summis viribus discimus, nec ulla hora absque libris fruimur, sed sine otio conamur in mentem farcire nomina egregiorum factaque maiorum.

Vae discipulis, qui debent contra probationes proeliari! Haud licet nobis ientaculum bene mane sumere, nam cibus tardat facultatem cogitandi discendique. Immo surgimus quam citissime e lecto et statim animum adicimus rebus discendis. Saepius vero - quod me maxime pudet fateri - obliviscimur omnium, quae maximo conatu memoriae mandavimus. Quod quandocumque evenit, debemus ab initio incipere rursusque labentem scientiam gluttire.

Nonnumquam sumus fatigati, neque diutius volumus discere, attamen nequimus evadere diluvium probationum. Hoc verbo utor, nam Deus, ut traditur, magnum fecit diluvium super terras; multiplicatae sunt aquae, quae 'vehementer inundaverunt et omnia repleverunt.' Quam ob calamitatem  'cuncta mortua sunt' praeter Noe et filios eius. Sic probationes vehementissime nos discupulos persequuntur, ut mergamur sub indomitis litterarum aequoribus. Et 'salvos', clamamus, 'nos fac!' Sed nemo audit lamentationem discipulorum, neque ullum auxilium est nobis; immo perimus, vel potius dicam, a probationibus opprimimur. Cui, rogo, placent probationes? Quis tam durus, tam superbus, tam crudelis, qui probationes non vetaret, si potestas esset ei? Quem si per terras omnes perque vasta aequora peteretis, certe eum nusquam reperiretis. Quapropter vos exhortor, magistri, ut probationes deleatis, ne infelices discipuli discipulaeque in perpetuum crucientur.