Tuesday, 19 September 2017

Aurea avis

Hodie ambulavi ad universitatem ut caffeam biberem una cum quodam magistro, quem adiuvo ad transcriptiones libri Exoniensis corrigendas. Vidi etiam magistram meam Iuliam disertissimam mulierum benignissimamque, quae me docebat artem palaeographicam. Anno autem scholastico proximo iter in diversas terras faciet, quam ob rem non poterit me in hac disciplina erudire. Nomen igitur mihi dedit alterius magistri, summo ingenio praediti, cui litteras nuper misi; quippe spero fore ut liceat mihi eo docente codices legere litterasque latinas discere. 

Adhuc rudis sum tiro, fateor, inelegans ac indocta, quapropter me maxime oportet summis viribus scientiam cum in libris petere tum a magistris sapientissimis accipere. Ut supra demonstravi, latine epistulam scripsi ei misique paginam hanc, in qua legi possunt mei commentarii cernique discendi studium, codicum amor, facultasque litteras humaniores intellegendi necnon scribendi. Nolo tamen vos, lectores, taedio animi inficere talibus verbis, quae videntur vanitatis causa esse scripta; immo in animo habeo prodigium optimum describere, quod hodie in via aspexi. 

Soleo caelum caeruleum spectare nubesque candidas in itinere, nihil enim magis meis placet oculis quam tabula illa caelestis a Deo picta atque ornata. Vidi bestiam volitantem, quae cum propius accedisset mihi, certior facta sum esse avem auream. Luce coruscans solis, modo ascendens modo descendens, micans candore aetheris prae me iter faciebat suum. Diu habebam hanc pulcherrimam avem meo in conspectu, et valde commota sum specie inusitata formositateque animalis. Denique velut sagitta gemmata Cupidinis assurgit in summam caeli partem ac repente evanuit.

Quid sibi vult tale omen? Affertne avis illa pecuniam, vel honores, vel etiam - quod iam diu cupio, volo, desidero - amorem? Forsitan vero mihi dicatis prodigium illud mala, caedes, dirutionesque praesagit. Quod si ita est, Deum precor ut avertet a me calamitates Fortunae, saepe enim iniurias huiusce generis patior. Avis, avis, rara avis: da mihi, te amabo, bonos rerum eventos, spem laudis futurae, scientiamque cum admirandam tum inimitabilem!

Saturday, 16 September 2017

Serpentes et scalae

Hodie librum valde lepidum perlegi, cuius titulus est 'Confessiones edacis opii', vel anglice 'Confessions of an Opium-Eater'. Fortasse ridiculum videtur nomen, quoniam nemo opium ore manducat at potius fumat bibitve, nec causas praebet auctor curnam hunc titulum elegerit. Nihilominus vos appetenter exhortor ut legatis confessiones eius, quas cum concinnitas verborum tum Graecae locutiones iucundissime ornant.

Ceterum cum ipsa sum bibax (cerevisiae, non opii), maxime placet de similibus hominibus discere. Hodie tamen conabor tantum II pocula cerevisiae sumere, cum sentiam me haud optime valescere. Laeva auris mihi dolet necnon frequenter sternuo. Insuper necesse est mihi in abstinentia vivere, ne tempus tero - ut meus est mos - bibendo pelliculasque spectando. Immo gracizare oportet, scientia enim mea huiusce linguae ne mediocris quidem est. Carmina Homeri amo, sed summis doloribus crucior, quandocumque opus est mihi scripta Platonis intellegere.

Fateor me non voluptatis causa incepisse hunc librum legere, sed necessitudinis causa, magister enim - pro quo laboro - mihi imperavit ut quaererem sententias Latinas Graecasque in libris undeviginti saeculi. Quo audito, libenter ei parebam, nec mirum: bene enim scitis, lectores, quam cara mihi sint omnia libri genera: et vetustos et novos et magnos lego et parvos et foedos et pulchros. Et anglice et gallice et theodiscere legere soleo, sermones enim hominum me delectant variatione vocum permutationeque vocabulorum. Maxime vero placent mihi sententiae latine exaratae, quales vos ipsi scribere soletis in Pipiatorio vel etiam vestris in commentariis, quos magno cum gaudio accipio, quibus summo cum delectatione respondeo, quorumque gravitatem lepiditatemque et admiror et imitor.

Forsitan dicatis me hodie nihil novi dixisse, nec ab hac opinione dissentio. Tacens praetermisi amores, amatos, aerumnas, angoresque, quamquam haec mala sicut angues repunt intra parietes mei animi; vi continentur, sed foras exire cupiunt necnon conantur. Nolo tamen invitas cogitationes liberare ab animi vinculis, ne vehementius in me ruunt; immo spero fore ut sedentur, sileant, meque sinant quiete - quam diu desiderata! - sola frui.

Thursday, 14 September 2017

Amores deposui

Mirabile dictu, amores deposui vanos: neque T. neque alterum illum (cui non audeo tribuere nomen, quamvis falsum) adhuc diligo; ut verum dicam, nemo nunc meum cor cruciat desiderio. Scio me esse solam, sed laetam, nec amatam, sed tranquillam, nec tristem, nec turbatam - quietem inveni meo in animo, tandem enim didici artem sine curis turbatis affectibusque vivendi. Certe requiritis quo pacto potuerim quietem capere mentis, cum antea fuissem adeo vecors, furens, insanaque ut cotidie scripsissem meis de aerumnis, neque - ne mentiar - pro certo intellego qua de re repente facta sim sapientior. Nihilominus gaudeo, quod nunc mihi pax, otium, beatitudoque sunt.

Ceterum laetor, quod heri librum pulcherrimum inveni emique, in quo inveniuntur opera Apuleii apologiaque eiusdem scriptoris. Quem librum anno MDCLVIII editum paraverunt magistri 'ad usum Delphini' - id est ad usum filii regis Gallici, qui ex consuetudine sermonis vocabantur delphini. Si quis vestrum sciat causas huius appellationis, dic mihi, quaeso, cur ita esset. Apuleius, nisi fallor, fuit scriptor Africanus -- sicut Terentius -- virique divitissimi filius. Cuius septima parte fabulae de asino aurea maxime fructa sum; in animo igitur habeo hoc capitulum relegere.

Etiam litteras a carissima Guenevera latineloquente accepi, quibus certior facta sum me oportere die Solis proximo orationem habere de quodam opere latine scripto. Forsitan liceat mihi de Apuleio, lepidissimo illo homine, loqui, librumque nuper emptum commilitionibus meis monstrare. Latine enim omnes loquuntur necnon placent illis tales fabulae, quae voluptatem afferunt legentibus. Videte quantum facere possim, cum liberata ac soluta a vinculis pudendis amoris illicitae animum litteris maiorum scriptorum blandissimis adiciam! Vim animi potentem, quam omiseram ob concitationem, perturbationem, atque ut ita dicam 'seditionem' affectuum, videor recepisse. Ut verbo Plautino utar: Eugepae!

Cum iam autumnus appetit, mox me oportebit universitatem petere ut scholas audire. Quemadmodum oderunt feles aquam, ita odi - una cum omnibus discipulis - scholastica munera. Sentio tamen me esse felicissimam omnium, cum liceat mihi litteras humaniores discere (nec res gestas, quae cum molestiam tum taedium anno praeterito adferebant). Iam amores curasque deposui; itaque nunc est vivendum, discendum, latineque scribendum...

Monday, 11 September 2017

De morbo hysterico

Heri nihil scripsi, non quia otium defuit, sed quia omnis mea mens turbatissima est; quemadmodum oceanus furens spumat undibus acribus, cogitationes meae animum elidunt premuntque cor vi affectuum magna. Omnia cadunt, stabilitate egeo, atque in me simul ruunt ex diversis sententiae, consilia, imaginesque rerum ac hominum, quibus mergor. Manus molles, paene muliebres; pallidus vultus; oculi micantes; rugae dulcissimae; haec omnia ornant os apertum. Quid plura dicam?

Quippe, ut satis scitis - videtur enim me non posse linguam effrenatam retinere, ne mei arcana cordis prodat - T. amo, sed etiam ille novus amatus, cuius nomen nefas est cogitare, nedum confiteri. Cum diligenter scribo laboroque, tum fateor me nescire quidnam faciam; oculi mei conspiciunt litteras, attamen nihil legunt, nec sensum verborum, quae audio, intellegunt aures: cruciatum corpus et vigilat et fatigatur. Hunc morbum vocabantur maiores hysteriam, sed dolori remedium non traditur mortalibus aegris necnon miserrimis.

Nemo, lector benignus, me exhortatus est ad curam deponendam; immo me oportet - prudenter quidem commonet - otium una cum amicis frui, tristitiam depellere, ac honores diu desideratos assequi. Credo tamen inesse hominibus quandam vim ingenii a natura datam, quae nos dirigit ut benignitatem suavitatem lepiditatemque praebeamus sociis. Quam vim, ut saltem duco, olim habebam; rectius vero dicendum'st mihi 'habui', iam enim omisi hanc voluntatem bene faciendi. Dixit Dominus per discipulum suum, 'In terra pax in hominibus bonae voluntatis'. Quodsi cuidam (id est mihi) non placeat bonum diligere iustitiamque colere, quid accidat? Sitne necesse mihi mala accipere, cum minime possim intentiones cogitationum reddere habiliores?

Quaestiones superfluunt, at responsa desunt. Hic sedeo, dum epistulam lego ab quodam puero missam, quem amatorem habere velim; interea nonnullas sententias latinas (male compositas, pessime exaratas) scribere conor, quamquam me pudet documenta meae inscitiae exhibere mundo. Nescio quis - fortasse Cicero fuit, quem maxime admiror, numquam enim perdidit fortitudinem, gravitatem, severitatemque - in oratione sic obiurgavit reum: 'Desine, desine ineptire'. Constat calamum deponendum esse mihi hodie; nihil enim praeter sententias ineptas, rusticas inconcinnitasque, quae minime conveniunt animi maerori,  nascitur ex ingenio vulnerato meo.

Friday, 8 September 2017

Laudate

Mihi ignoscite, lectores, quod heri nihil scripsi; ne ad masturbandum quidem otium fuit mihi. Ivi dormitum prurigine concupiscentiae urens, quam ob causam male dormivi. Bene mane tamen surrexi ut pergerem scribere laborareque, et pessimum nuntium accepi: traditum est terram violenter movisse Mexicanam nonnullosque homines in hac calamitate perisse. Videtur mihi humanum genus saepe talibus stragibus vexari; mors repentina imminet omnibus et pauperibus et divitibus, nec ullum solacium est dolentibus, cum omnis mundus eodem malo cruciatur: inundationes Texiam mergunt, ruunt tempestates in Floridam, terraque ipsa turbatur motibus vehementissimis.

Si haruspices Romani essent nobiscum, certe docerent deos esse iratos. Nec mirum, cum arbores ad aedificandum caedere solemus lacusque exhaurire siti implacabili, neque aquam bibimus, at vero in balneis ludimus et flores spargimus necnon cerevisiam facimus -- luxus, libido, nimiaque largitas nos cogunt ad Dei creationem spoiliandum, quemadmodum victores exercitus praedam iniuste rapiunt e victis inimicis. Naturam, genetricem mortalium, hominum nudat avaritia; mater igitur - O turpissimum nefas! - ab ipsius liberis necatur, vastatur, ac diripitur.

Sed haec hactenus. Possem, si ita mihi placerem, commentarios plures de statu mundi scribere ut lamentarem stultitiam hominum, qui nihil petunt praeter pecuniam, lucrum, aurumque. Malo tamen bonum Samaritanum laudare, qui prope me habitat. Duobus ante noctibus casu oblita sum claves portae mecum portare, quando foras exivi ad cibum emendum; qua de causa minime potui rursus domum ingredi. ἐν ἀπορίᾳ sedebam ante ianuam nec sciebam quidnam deberem facere; nox tenebrosa occultabat urbem, nec ullum nummum mecum habui.

Humi sedebam et deum orare coepi: "Serva me, domine, e praesentibus difficultatibus, ut in domo mea dormire possim. Fortunam tibi committo meam; debilis sum, atque indigeo tua ope, nam tuis in manibus est ordo rerum eventusque; tuo in corde est amor tuarum filiarum, quarum una ego sum; tuo in mente est consilium idoneum, quo utendum'st mihi hac in hora necessitatis." Dum orabam, vicinus meus, qui sacerdos est - licet Anglicanus - me vidit trementem paeneque lacrimantem, ac mihi fuit auxilio, perinde ac si esset ab Deo ipso ad me missus. Arcessivit artificem, dedit mihi poculam aquae, et solacium mihi timenti praebuit verbis benignissimis. Laudate igitur, lectores carissimi, Deus indigentium servator, qui preces audivit meas humiles.

Tuesday, 5 September 2017

Voluptas inest tormento

Amor omnia vincit; ergo amor impossibilis, qui contra ab omnibus vincitur, videtur esse paradoxum. Hoc genus amoris pervertit naturae leges, maiorum mores, consuetudinesque hominum: haec enim vis animi et omnipotens et debilis est. Amor excitat furorem cordis necnon corporis flammas, quamquam scio meos labores esse futiles; intellego me non amari, attamen vehementius amo. Mihi sunt cum concupiscentia viri tum mali conscientia; huc atque illuc derigitur misellus animus, qui numquam stabilitur.

Ut vero verum dicam, quaedam voluptas huic inest tormento. Laetor, quod tantam Veneris copiam sentio meo in corde, sed etiam lacrimo, cum minime mihi liceat eum tangere. Tacens aspicio formam eius, frontem pulchram, asperumque vultus, cuius severitas me nolentem sibi attrahit. Sine verbis cogor exprimere dulcissimas cogitationes; oculis clausis mirabilem admiror sapientiam, raram prudentiam, eloquentiamque summam. Velut flos crescens in litore maris, et mergor undis iucunditatis et libidinis incendiis uror; mentis partes meae quasi semina sparguntur in diversum, tendunt autem affectus cordis in unum, id est, in eum solum. 

Accipio dicta eius meo in corde, quibus gaudeo; credo me posse eum meis in manibus tenere, cum habeam sententias ab eo exaratas meis prae oculis. Litteras igitur ab eo missas recipere soleo apertis auribus; volo omnia audire, discere, per quae licet mihi doctrinam, rationem, scientiamque eius complecti. Precor deos ut acutum sit mihi ingenium, quo possim omnia audita intelligere memoriaeque penitus adfigere. Nec me fugiunt ordo optime composita orationum eius, nec lepida vocabulorum ornamenta, nec sententiarum motus admodum procax.

Ieiuno, fastidio cibum, taedet me vini; in lecto discumbo cogitationeque fingo imaginem amatis sedentem iuxta me, deinde iacentem super me - quamquam me pudet haec fateri, scitote me verum, et nihil praeter verum, scribere - tandem in somniis eum se lavantem specto, quemadmodum infelix Actaeon aspiciebat Dianam nec potuit se ex illa silva arripere, cum corpus deae esset nimis venustum; sic amatum meum, quem mihi non licet videre, teneo mecum.

Sunday, 3 September 2017

Ave atque vale

Anno praeterito, mense Septembri, mortuus est meus amicus. Vix credo nos iam unum per annum eo mortuo vixisse, ac hodie facultas scribendi me fugit. Quo enim pacto possum sapientem mentem, animum benignum, ingeniumque optimum huius pueri - 'pueri' dico, nam mortum sibi conscivit ante diem natalem octavum decimum - vobis depingere? Etiam si mihi esset lingua Ciceronis Vergiliive calamus, haud facile sententias exararem ut defunctum sodalem laudarem. Itaque sine arte scribam eulogium breve, ne obliviscar cum sapientiae tum magnanimitatis mortui mei amici.

Natus est parva in insula, medio in maris, ubi sol illuminat densa silvarum cacumina herbasque florentes. Aestus maximus numquam ventibus depellitur, sed in aethere pendet mortalesque cruciat calore. Ilico iacet flumen atrarum aquarum plenam, prope quod stant templa, domus, tabernaeque. Magna turba hominum in foro cotidie congregat, liberique parvissimi titubant in viis. Matres familiae suis cum maritis in hortis viridibus ambulant ac fruuntur spectaculis in theatris circensibusque. Nonnumquam ex alto mittitur imber, qui luit capillos puellarum ludentium demissos floresque caeruleos renovat. Cum tempestates ex nubibus oriuntur, turgescit flumen parvissimaeque naves tremunt vi undarum.

In eo loco, inquam, natus est amicus meus. In tali civitate litteras didicit, puellas amavit, aleamque ludit. Crescit, clamavit, atque apud alios discipulos contionatus est. A magistris laudatus est, iudicio puerorum coronatus, consensu puellarum amatus. Dum has sententias expono, video umbram eius vacua in sella quiescentem. Me appellat clara voce: 'Noli me viventem laudare, amica, sed potius numera causas mortis meae intempestivae.' Cui respondeo lacrimans: 'Utinam, comes, has causas rimare possim! Sed repente mortuus es, nec ullam epistulam - ut solent ii facere, qui se ipsos necant - propinquiis, commilitionibus, amicisve reliquisti. Mortem obivisti, vel potius 'petivisti' dicam, media nocte, cum sumus decepti blandissimis somniis; cum autem sol digito aureo monstravisset tuum corpus, iam - ei mihi! - pallidum exsanguinatumque, furor, maeror, luctusque intraverunt corda spectantium.

Cenanti mihi allatum est pessimum tui exitus nuntium. Minime credidi verbis Claudiae, atque etiam matri dixi, 'Vae puellulae istae, quae insalsum iocum de morte amici scripsit ut me delectaret. Haud placent, ut fateor, tales nugae.' Verum tamen  - quam vehementer me nunc laedit recordatio praeteritorum! - dixit; utinam vero, amice, mentita sit. Si vox adhuc tibi est, si licet mortales cum manibus mortuorum colloqui, si fas est hoc rogare, dic mihi, quaeso, te amabo, quare mortem elegeris. Nihilominus scio me non esse adepturam tuum responsum; fortasse nunc ad me clamas in deserto, at nequeo - ignosce, ignosce - verba tua intelligere. Mors aspera, fata invida, necnon fortuna crudelis nos diviserunt. Tamen spero fore ut ubicumque sis, felix sis; quocumque eas, beatus; quandocumque nos e fenestra caeli aspicias, laetus. Non licet mihi, puer carissime, plura bona quam haec optare.


Friday, 1 September 2017

Foeda anaticula

Annum agens sextum aetatis decimum post quendam puerum currere solebam (sic semper puellulis), sed alteram puellam iste amabat, quam vocemus, si placet, Lucida. Ut verum dicam, non credo eam fuisse 'lucidam'; immo nec clara nec callida videbatur. Erat autem - bene scitis, lectores, me numquam mentiri - pulcherrima cum omnium discipularum tum mulierum urbis nostrae. Si maiores eam vidissent, profecto credidissent eam esse natam cuiusdam deae, nulla enim mortalis femina tanta ac talia ornamenta umquam accepit a natura.

Dicitur Helenam oculis hominum maxime placuisse ob formositatem corporis orisque; Lucida vero aequabat, vel etiam - nam in animo habeo verum fateri - superabat filiam Ledae. Procera statura, decoraque vultu; colla ei erat candida, digiti longi, rubra labra, atque oculi glauci. Infeliciter neque eloquentem linguam neque eruditam mentem habebat, sed satis venusta videbatur ut facile parvissima  ingenii vitia ignoscerentur oblivonique traderentur.

Iuxta eam ego, minima vermiculorum, ne videbar digna quidem ut mulier appellarer. Formossima erat illa; equidem foedissima. Tam eleganter ambulabat ut spectatores delectabat; ego vero tam rustice membra movere solebam ut persaepe in terram cadebam. Eo tempore ne latine quidem sciebam, quam ob rem et stulta et foeda eram; haud ergo miror me non esse amatam ab illo puero, quem permultae puellae (multo me venustiores) magni aestimabant.

Vox eius personabat, dentesque ei erant nitidissimae, luminaque eius fulgebant sicut aquae rivulis purissimae fluentes aureo sub sole. Pro mea parte conabar etiam atque etiam cor eius capere retibus meis humillimis, et effugiebat me. Quamquam pudet me hoc fateri, duco eum recte fecisse; cum eius in facultate esset Lucidam possidere, minime eum decebat me miserrimam diligere.

Hic me oportet finem narrandi facere, cum otium desit ad plura scribenda. Haec omnia exposui, quia heri nuntium infaustum accepi; Lucida illa ab universitate depulsa est. Causam huius calamitatis minime scio, neque mea refert quidnam id acciderit pulcherrimae istae Lucidae. Nolite tamen desperare, foedae anaticulae: iustitiae convenit suum cuique reddere.

Wednesday, 30 August 2017

C pro 'Crudelitas Fati'

Ad te sedentem ante scopulum manus extendo meas. Te amplector, me amplecteris, iuncti sumus laetitia, nec possunt membra mea a tuis secerni; venimus e diversis angulis huius mundi, sed una nunc ambulamus, nec multum refert quo vertamur. Natantur lumina aurea tuis in oculis, qui sunt caerulei velut frigidus fluvius, qui se effundit terram in nigram, iuxta quam patent campi Germaniae herbosi. Sentio quandam vim esse digitis in tuis, quae me capit quemadmodum pisces vinciuntur piscatorum retibus.

Tibi est corpus magnum, paene inhumanum; quamquam pedes tuae tangunt harenas, caput tuum cingitur corona nimborum candida. Unda maris rubri pulcherrime gliscunt, crescunt, atque augentur; arrides, et flammae Phoebi illuminant faciem tuam - video nasum prominentem, formosum, dentesque albas; aquae appropinquant nostrae umbrae. Me rogas quid aspiciam neque verum responsum dandum mihi videtur; num licet mihi fateri me admirari te, deum inter homines, virum inter pueros?

Conor verba edere pauca. 'Volo tibi aliquid secreti dicere.' 
- 'Quid est?' 
- 'Nescio utrum debeam hoc fateri necne.' 
- 'Amata, cur moraris? Nonne credis mihi?' 
- 'Timeo enim ne...vereor ne me relinquas. Tanta vis amoris meo in corde gignitur, quanta in mente fratris Hectoris saeviebat eumque impellit ad Helenam rapiendam.'
- 'At minime te decet vanas calamitatum imagines timere. Dic mihi, quaeso, quid in animo habeas.'

Os eius specto honestum, carum, necnon venustum. 'Te...' Repente obnubilatur oculos caeruleos densa caligine, qua meus amatus circumsaepitur. Nec licet mihi finem dicendi facere; fata me rapiant carminaque avium me abducunt e somnio; evigilo, teneo lineamenta meis in digitis, quae nuper presserunt bracchium desiderati viri. Iaceo super lectum, tenebris velata tristissimis, excitata crudelissimae bestiae voce. Nomen eius adhuc meo in ore est. Vetor eum appellare, vocare, arcessere; ne pronuntiare quidem audeo litteras eius nominis sacras. Quod verbum igitur in corde teneo, ubi sedet in perpetuum, quemadmodum ille (meis in somniis) sedebat ante scopulum...

Monday, 28 August 2017

καὶ τὸ μὲν ἐστίχθαι εὐγενὲςκέκριται

Latine: Stigmata (apud Thracios) sunt signa nobilitatis

Credo plures lectores iam vidisse novam illam figuram, quae heri est compuncta meo in bracchio. Nonnulli etiam me rogaverunt quis sit, quibus respondi eum esse Alexandrum magnum, quem vero forsitan magis videatur vobis similem Augusti divi aliorumve Caesarum. Ne mentiar, minime mea refert utrum sit Alexander an Augustus; uterque mihi placet, cum maxime admiror imperatores, duces, regesque: ut mea mater olim dixit (semper enim locutiones sententiasque lepidas praebet audientibus), suscitat amorem potestas. Ecce tamen imago, ut facilius cernatis pulchrum pellis ornamentum: 


Saepe me amici sic rogantur: 'Num magistri te spernant, cum videant talia nota tuo in corpore?' Cuius quaestionis responsum perbreve habeo. 'Minime.' Praeceptores mei sciunt me esse stigmatum; ad quorum unum heri illam imaginem, quam supra videtis, misi. Numquam vero me castigant vel etiam evadunt, at vero benignissime me litteras docent humaniores navemque meam - ut ita dicam - a scopulis voraginibusque ad portum dirigunt. Adiuvare me magistri, non impugnare cupiunt - quam ob rem gratias iis ago. Non modo aspiciunt imagines meis in membris, sed etiam animum meum, qui in iisdem membris continetur; vident cum stigmata mei corporis tum cordis sinceritatem. 

Intellego tamen esse multos - quomodo dicam? - nec benignos nec magnanimos, qui exteriorem hominem magni aestimant despiciuntque interiorem naturam, quae difficile visu est. Soleo igitur vestimentis pulcherrimis bracchia mea tegere, ne iniustissimas molestissimasve stultorum exprobrationes accipiam. Fortasse requiritis curnam nonnulli castigent homines stigmatos; ne mentiar, nescio, nec ipsa intellego quam ob rem velint consuetudines aliorum mutare. Quidam etiam dicunt tantum meretrices furesve habere talia signa suis in corporibus, quibus 'Num' inquam, 'latro sum? Nonne potius discipula constans, comis, callidaque?'

'Sed quid censet tua mater, quae te inornatam gignit? Nonne contristatur, quod corpus a deo perfectum ac novem per menses portatum notis nigris mutas?' Ut sincere atque aperte dicam, scio matri haud placere haec stigmata; nihilominus ea quoque mutavit suum corpus. Solent enim mulieres, ut bene scitis, transfodere imam partem aurium ad pretiosissimas gemmas gerendas. Utuuntur etiam et pueri et puellae vinculis ferreis, ut formam dentium reddant pulchriorem. Itaque desinite, detractores, mihi maledicere propter notas pellis, quae forsitan displiceant vobis, at mihi maxime placeant! 

Saturday, 26 August 2017

Odi et metuo

Heri librum elegantissime scriptum Iuliani Barnes perlegi, cuius nomen est 'Strepitus Temporis', anglice 'The Noise of Time'. In quo libello Shostakovich, praeclarus compositor carminum, de suis factis, rebus philosophicis, naturaque hominum cogitat. Vixit ille, ut fortasse scitis, sub tyranno Iosepho Stalin, ab quo stultissimo ineptissimoque duce relegatus est, quemadmodum Augustus Ovidium e civitate exturbavit atque in exilium compulit.

Ut quidem videtur mihi, solent ineruditi imperatores homines calidissimos despicere praeditosque summo ingenio; Mozartus pauper mortuus est, van Gogh mortem sibi conscivit, Anscharius Wilde in carcerem missus est...neque facile est causas huius indagare rei. Fortasse vulgi homines timent illos felices necnon beatos, qui omnia et maxima et minima sciunt...forsitan etiam nos inscientiae paeniteat. Credo viros Athenienses non occidisse Socraten propter odium sed propter metum; verebantur ne stultissimi viderentur coram illo eloquentissimo magistro, cui summa erat facultas loquendi, docendi, atque etiam cogitandi.

Mater olim mihi dixit amorem non contrarium esse odio, at immo timore; odimus enim illos, quos etiam timemus. Itaque Caligula Caesar argute solebat pronuntiare, 'Oderunt tum metuant'; ut videtur, non potest oriri fastidium sine metu, nec invidia sine trepidatione, nec simultas sine terrore. Quemadmodum laetitia pacis est comes gaudiumque sequitur tranquillitatem, sic semper simul surgunt inimicitiae et pavores. Fateor me quoque odisse meliores, quandocumque sentio me esse ab iis superatam; omnis homo mavult et haberi et esse victor, quam ob causam conatur aemulos removere molestissimos.

Minime tamen, ut plane videtur, debemus ita naturam saevam sequi; immo nos oportet amplecti rivales, inimicos diligere, beatioresque amare. Sic enim docent cum scripturae sacrae tum philosophi sapientes; sic discimus ut cives reddamur meliores. Nihilominus animum humanum nequit, ut saltem opinor, dominos ferre et superbos et superiores, nam vox quaedam inest mentibus nostrum, quae summa voce in perpetuum clamitat: Vince vince vince! Cogimur idcirco optimos linquere, prudentes lacessere, disertosque laedere. Sic fimus peiores, quam antea fuerimus, sed etiam laetiores, cum in invidia insit inexplebilis generi misero humano.

Wednesday, 23 August 2017

Aviam diligo defunctam

In tabernam ivi ad gallinam comendam sapidissimam; cum autem vidissem ferculum in mensa meis prae oculis, repente nauseavi neque potui manducare. Exosa carnem conata sum panem sumere cum aqua frigida - traditur enim divum Augustum, cui minime placeret epulae, semper ita prandisse. Cibum digitis tenebam, quod iam iamque levabam ad labra, sed voluntas deerat - atque adhuc deeset - ad cenandum. Quod cum alienissimum tum ridiculissimum videri debet vobis, quoniam omnia genera ciborum gustare, vel potius dicam 'vorare', soleo. Ut patet, remedia medici minime efficacia sunt; venter dolet mihi, fatigor, et cupiditas quaedam vomendi me cruciat horrentem.

Satis vero, ut credo, iam de mea aegritudine scripsi. Fortasse igitur requiritis qua de re hodie libeat mihi sententias exarare. Ne mentiar, difficile videtur disertum tractatum scribere, cum vis mentis  inedia frangitur debilitaturque ieiunio ingenium. Quapropter consilium cepi varias cogitationes narrandi, quemadmodum avia mea solebat me puellulam delectare. Etiam cum nullo in ludo didicisset neque facultas anglice loquendi ei esset, bene sciebat quomodo e nihilo fabellas elegantes necnon lepidas texere. Utinam nunc mecum Londinii sit, nam magistra fuit sanandi artis profectoque sciret (si adhuc viveret) quo pacto consolaretur me morbo laborantem.

Duco vobis quoque talis avia aut nunc esse aut antea fuisse; ut enim videtur mihi, omnes aviae omnipotentes sunt, cum optime coquant, suavissime rideant, vestimentaque neant ornatissima: divinae sunt, quamvis non doctae; potentes, quamvis non pulchrae; carissimae, quamvis non clarae. Humilis fuit mea avia, mater patris mei, genetrix VII liberorum, mater familiae - 'humilis' scripsine? Immo 'honoranda'. Benigne sapienterque vivit, fortiter supremum diem obiit, et post se reliquit praecepta prudentissima, quorum etiam nunc memini.

Paucis ante annis ante rogum eius prostrata iacui, ita enim solent Sinenses colere mortuos. Monachi preces murmurabant evocabantque spiritum aviae requiescentis. Servi plures - avus enim meus eo tempore magna in villa habitabat - flebat dominam amissam. Lacrimans aspexi faciem ei rugosam, capillos niveos, manusque tortas diuturno labore, et meo occurit animo verba cuiusdam carminis, quod solebat defuncta illa regina cantare, quod infra potest audi. Ignoscite mihi, quod finem nunc faciam scribendi agitata maerore, gravata morbo, fessa recordatione:


Quam pulchrum est jasminum*
Quam pulchrum est jasminum!
Fragrans, formosam, plenam 
Te, florem, carpam.

*Estne hoc verbum femininis generi?

Monday, 21 August 2017

Ceterum censeo Casanovam esse cupiendum

Infeliciter nequivi defectum solis videre, quoniam in Britannia habito; insuper totum diem egi in thalamo, non ob voluptatem sed propter infirmitatem corporis. Laborabam enim pessimo morbo, qui me cruciabat dolore ventri alvique profluviis; fatigabar valde at difficile erat quietem - quamvis brevem - capere. Medicus miseratus est mei, quam ob rem mihi dedit multa genera remediorum; quibus sumptis, fateor me nunc melius valere.

Minime tamen volebam otiose tempus terere cum super lectum iacerem; immo opiniones meas misi commilitionibus de arte palaeographica epistulasque magistrorum legi latinis de litteris. Plures sententias etiam scripsi de vita Iacobi Casanovae (scio nonnullos cognomen ei dedisse latinum 'Chassanaeus', quod vero ridiculissimum videtur mihi), nuper enim legi primam partem magni eius operis de puellis seducendis. Quem scriptorem cum odi tum admiror; odi eum, nam gravissime contemnebat, laedebat, necnon parvi aestimabat muliebrem sexum. Nequeo tamen me retinere, quin talem virum - vel potius 'principem virorum' dicam - cognoscere amareque velim.

Velut gallus inter gallinas superbissime per totas terras Europaeas incedebat, nec poterant duces, milites, sacerdotesque eum cogere ut desineret feminas polluere adulteriis pulchras. Ceterum censeo Casanovam esse amandum, quia cum graece tum latine sciebat saepeque suo in libro utebatur sententiis maiorum. Erat igitur eruditus, eloquens, elegansque: quae mulier potest ei resistere, praesertim cum laudare allicereque solebat puellas blandissimis verbis? Et dives et doctus videbatur; si eius in saeculo essem nata, certe post eum currerem. Ut autem iudico, etiam si ita esset, ille fastidiosus vir minime me humilem diligeret, sed nihilominus pro mea parte conarer ut eum catenis vincirem Veneris.

His lectis, profecto dicitis: 'Vah, puellula, cur istum nugatorem amas? Melius est fidelem amatorem eligere, qui adeo te diligit ut spernat alias feminas.' Non dubium est quin hoc consilium sanum bonumque sit; nihilominus malo mala māla manducare, ut ita dicam. Fructus interdictus sapidissimus est; dapes licitae multo minus mihi gustanti placet. Itaque mihi date, dii boni, meum Iacobum Casanovam, ac praebete mihi aleatores, nequissimos, scortatoresque. Volo aliquem cognoscere, qui scit desipere, qui intelligit quid sit vivere, qui me ducet e bibliothecis tenebrosis in libidinosam amentiam.

Saturday, 19 August 2017

Cur discipulae magistros suos amant?

Opinor me verum fateri cum dico discipulas persaepe amare magistros suos. Fortasse discipuli etiam amorem nutriunt cordibus in suis erga magistras; sed nolo de hac re scribere, cum nescio quid pueri censeant quidve illis maxime placeat. Nihilominus licet mihi, ut saltem credo, de affectibus discipularum verba exponere, cum ipsa sim puella; insuper multa tradita sunt nobis exempla. Quorum praeclarissimum proferam: Heloisa adeo diligebat suam praeceptorem Petrum ut intraret coenobium, cum certior facta esset eum fuisse emasculatum. Alterum dem exemplum: doctissima divitissimaque mulier gallica, Emilia du Chatelet, cum ab philosopho Voltaire artem arithmeticam discebat tum artem amatoriam.

Quod ad me attinet, numquam amavi - id est tetigi - meos magistros; ut autem verum dicam, nonnullos concupiscebam tacensque spectabam atque etiam sperabam amorem inter nos quandolibet esse nasciturum; in somniis eos videbam, in scholis verba eorum audiebam, in solitudine ad eos clamabam: saepe, ut plane ex his sententiis videtur, cruciabar infausta libidine fallicibusque animi imaginibus. Hodie igitur volo causas huius rei legentibus vobis praebere, ut intellegamus curnam concipiant discipulae amorem erga magistros. 

Ne longa sim, censeo discipulas haud scire discernere amorem ab admiratione. Magistri recte admirantur, cum doceant ineruditas puellulas scientia, mentes impleant rudes necdum formatas, et consilia sana, bona, veraque turbatis dent adolescentibus. Ceterum discipulae facile alliciuntur, cum corpora earum (vel potius 'nostra' dicam) saturentur cupiditatibus insanissimis appetitibusque iuvenum immoderatis. Persaepe etiam credunt se invenisse 'unicum amatorem', cum immaturis discipulis plus libidinis sit quam sapientiae. 

Quibus de causis solet quaedam vis animi in puellarum pectoribus gigni, quae puellas infelices decipit, quae etiam - quod non potest fieri -  se a magistris amatas fingere eas cogit. Sane igitur discipulas exhortor, ne susurribus mendacii iudicii temptentur ad magistros petendos, hoc enim genus amoris cum illicitum tum immundum est. Et leges rerum publicam et natura hominum vetant amorem inter magistros discipulasque cresci: quapropter vos, infelices puellae, precor ut deponatis figmenta immoderati amoris nocentia. Magis nos decet mandata praeceptorum sequi ut augeamus  scientiam rerum omnium nostram, nec debemus animum adicere libidinibus fatuis, quae secum nihil praeter tristitiam, maestitiam, luctumque afferunt. 

Thursday, 17 August 2017

Tredecim

Nonnullae gentes credunt numerum tredecim esse infelicem; Sinienses vero oderunt numerum quattor, nam sonus huius verbi similis atque 'mors' est. Nec mea refert utrum XIII an IV magis timeatis; equidem puto XIII tristissimum esse numerum, cum certior facta sim XIII mortuos esse Hispanicos in urbe Barcinonensi. Cuius calamitatis causae nunc vehementissime ab omnibus quaeruntur, at iam scio rationem crudelitatis veram. Trucidator iste nullam ob fidem religionemve necavit innocentes, sed nefas tantum fecit propter odium insatiable, inhumanum, ineffabileque. Nemo enim, qui in Deum credit, potest creationem sanctam adeo spernere ut homines occidat.

Infeliciter sunt multi, qui certe - quod deo adiuvante desit! - ob factum unius nequissimi condemnabunt totas gentes; sunt etiam plures, qui nunc metuunt leta futura nec audebunt hac aestate ora pulcherrimae terrae, quae Hispania vocatur, petere: quibus 'Nolite timere' dico. Nequeo tantum scelus vel etiam memoriam tanti sceleris delere, etiam cum hoc profecto facerem, si facultas esset mihi; quippe maereo, quod nonnulli parvuli hodie cladem, sanguinem, mortemque viderunt. Nihilominus vos, lectores, ex imo corde exhortor ne odium alienorum concipiatis. Improbi cupiunt terrorem multitudini inferre laetitiamque cordibus depellere; debemus igitur summis viribus resistere malis malorum hominum conatibus. Vivamus atque amemus, hoc enim unico modo poterimus superare pacis inimicos. 

Tredecim hodie mortui sunt, quos spero nunc requiescere in pace, dormientes in amplexibus angelorum, iacentes in Dei regia omnipotentis. Alii hac vespera a medicis in noscomio sanantur, cum saucii, vulnerati, laceratique sint; quorum propinqui cruciantur angore animi necnon sollicitudine. Hispania tota, plena curarum ac lacrimarum, tremens condolet civibus Barcinonensibus. Gravatur etiam summis doloribus populus Britannicus; omnes quidem mortales una voce amissos lugent, una corde maestitiam sentiunt, una mente nefas condemnant. Hi tredecim, qui ceciderunt nimis mature, qui iniustissime necati sunt, qui relinquunt in hoc mundo amatores, liberos, parentesque - hi tredecim petuntur et non reperiuntur; appellantur et non possunt respondere; arcessuntur atque infeliciter desunt semperque deerunt. 

Finem volo facere horum commentariorum sententiis plenis misericordiae sanctisque, quas spero a defunctis posse audi. Una igitur, quaeso, Deum oremus, ut contra vecordiam, malitiam, iramque pugnemus armis optimis - quae sunt amor, caritas, prudentiaque:

Requiem aeternum dona eis, Domine. 
Et lux perpetua luceat eis. 
Requiescant in pace.
Amen. 

Tuesday, 15 August 2017

Philippica

Caveant lectores: Noli litteras mittere ad illam nugatricem, consilium enim cepi delendi mendacia eius. Minime prodest, ut videtur, insanam obiurgare increpareque, attamen gratias vobis ago, quod estis conati me defendere ab iniuriis feminae maledicentis. Ne mentiar, me pudet esse mulierem, cum in hoc orbe terrarum vigescunt eiusdem homines sexus, quae nesciunt quid sit diserte et benigne loqui. Insuper maxime maereo, quod apud nos versatur talis barbara, cui haud placet lingua pulcherrima aeternaque latina. Nihilominus spero fore ut seiuncti ab amentibus furentibusque puellulis pergamus hunc colere sermonem, qui non invidiam at immo pacem, amicitiam, voluptatemque affert.

In animo autem habeo responsum breve scribere, ut alii nugatores sciant quanta vis, fortitudo, potestasque mihi sint. Nata sum sub signo tigris - secundum tabulas astrorum sineses - atque ut traditur, mulieres huius signi ferocissimae sunt. Nolite igitur iram meo in animo excitare; flammae cordis mei mox redundabunt ut uramini. Mea enim ira est crudelior tyranno, atrior Tartaro, periculosior diabolo, nec potest lacrimis nequissimorum exstingui; in perpetuum vos cruciet sine misericordia remediisve.

His auditis, si quis alius vult dicere me latine nescire, eum (aut eam) digito demonstrabo, quemadmodum mimus saeculo Augusti imperatoris digitum medium protendit ut spectatorem quendam faceret conspicuum; ex quo signo indignatio summa facile videbitur. Quippe minime me decet maledicentes odisse; odium meum melioribus servatur. Immo futuris nugatoribus nihil praeter fastidium, derisum, contemptumque dabo.

Fortasse vero, stulti stultaeque, haud placent vobis verba mea. Forsitan etiam dicatis sententias meas 'inepte exaratas' non posse intellegi. Proferam igitur locutionem Senecae maioris, oratoris summo ingenio, cuius de latinitate queri nemini quamvis docti licet. Dixit ille: Nihil non ausurus fuit qui se potuit occidere. Scitote, nugatores nugatricesque, me iam vidisse purgatorium; iam petivi ianuam Proserpinae, iam scio quid sit mori. Quapropter habeo mecum non modo vim amicorum vivorum, sed etiam vim mortuorum, qua vi etiam bellicosissimi milites conturbantur. Iam hoc dixi, at nunc iterum dicam:

Cavete tigrim!

Sunday, 13 August 2017

Semen tristitiae

Amici mei beate vivunt, sed domi sedeo (scio me nimis saepe de solitudine queri) exspectoque litteras ab iis. Quorum una est Penelope pulcherrima, carissima mihi, amicissima: nuper certior facta sum eam amatorem invenisse, quam ob rem gaudeo, at etiam sentio me esse seiunctam a turba hominum atque opinor me alienissimam videri. Venus meque allicit teneris risibus, Minerva vero me imbuit ambitione; haec me impellit ad legendum, scribendum, discendumque, dum illa me afficit libidinibus ingratissimis. Iuno hoc proelium cernit mea in mente ac maxime delectatur miserrimi conturbatione animi. Dum ad me scientiam traho, nec vires nec horae mihi restant ut currem amores post fugaces.

Haec omnia bene intellego; cur igitur summis in miseriis erro quaeroque lucem salutis meae? Haud quidem me decet tristitiam in sinu fovere, cum vita mihi est beatissima. Habito in medio urbis Londinii, haud procul a museo Britannico, et soleo in amoenissimis aedibus pernoctare, domino quorum pecuniam pater solvit ut possim 'gratis', ut ita dicam, optimo in vico vivere. Magistri credunt me esse bonam discipulam laudesque mihi cumulant; medicus sollertissimus me adiuvat ad dormiendum. 

Licet mihi vetustissimos libros latine scriptos petere emereque, ut ornem parvissimam meam bibliothecam; bene valeo, nullus morbus (praeter angorem animi) me sollicitat. Libera sum; mea in potestate est fidem eligere vel etiam Deum repudiare, nec me vetant leges huius rei publicae vestimenta pulchra gerere formamque exhibere corporis spectantibus. Quicquid peto, statim id mihi datur; nec cibo nec potu indigeo. 

Attamen maximae curae me opprimunt excitantque fata inimica terrorem. Neque possum plane dicere quidnam metuam; tantum percipio quoddam tristitiae semen meo in corde, quod producit fructos amaros acerbosque. Undique voces invidiosae malaeque cogitationes ruunt, quae me cruciant iam exanimatam vulneratamque. Ulcerata mens capitur retibus crudelissimis; nec scio quo pacto debeam vincula solvere animi valde turbati. Eradicandum est illud semen, semen odiosum, flagitiosum, atque etiam molestissimum, ex quo crescunt timores, irae, necnon lacrimae, sed remedium rimata sum nullum. 

Friday, 11 August 2017

Sic et non

Ut antea scripsi, parentes mei nullam fidem sequuntur, nec ullos in deos credunt. Numquam ad templum ecclesiamve eunt, nec me puellulam docebant orare numina. Cum autem multos per annos discerem in ludo catholico, certior facta sum Deum cum terras regnasse tum homines ex nihilo fecisse. Quamquam sacras scripturas lego scientiamque theologicam meam augere assidue conor, tamne paene numquam ecclesias intrare; saepius, ut verum dicam, sedeo in synagogis, cum multi amici mihi sint Iudaei.

Fortasse sum, ut nonnullis vestrum certe videor, pagana haereticave; forsitan etiam haud liceat mihi nomen usurpare Catholicae feminae. Attamen pro certo habeo Deum esse omnipotentem in caelo, qui misit suum unicum filium ut mortales doceret ad beate vivendum redimeretque humani generis peccata. Non autem credo Christum fuisse unicum Messian nostrum. Divinus certe fuit, necnon summa virtute praeditus; at videbimus, ut saltem credo, alterum dominum a patre Deo missum. Sed haec hactenus, si pergam, certe videar cum vesana tum delirans.

Insuper fateor me valde dissentire ab nonnullis Dei legibus. Ut exempla proferam, duco matrimonium iuste recteque contrahitur inter homines eiusdem sexus. Minime vetanda est fornicatio nedum masturbatio, nec necesse est nobis peccata sacerdotibus confiteri. Humanum enim est errare, quapropter haud debemus hominibus aliis patefacere facta nostra pessima. De nonnullis rebus in perpetuum est tacendum. Noli vero credere me omnino repudiare praecepta mandataque Dei sapientissimi. Ei saepe assentior; puto enim nos decere proximos diligere, egentes adiuvare, humilesque amare. Ceterum nos oportet in animis prudentiam, clementiam, misericordiamque fovere,  ut sanctiores reddamur - non quia volumus paradisum post mortem petere, sed quia haec unica est via ad vitam beatam, quae summum bonum videtur.

Nescio igitur utrum Catholica 'vera' sim, an pagana induta pelle fidelis (ut ita dicam). Nequeo responsum certum vobis lectoribus praebere. Nihilominus vos exhortor ne iudicia ecclesiae sine haesitatione dubiove sequamini. Sitis fideles, sic enim praemia aeterna merentur. Cavetote vero ne corpora cruciemini vestra castitate, ieiuniis, regulisve monachorum. Modus tenendus est omnibus in rebus, et praesertim in religione: cogitate semper, ne ab insipientibus fallamini.

Wednesday, 9 August 2017

Epistula ad homunculos

Liberi Americani, nisi fallor, solent ante diem nativitatis Christi epistulas ad sanctum Nicolaum (anglice Santa Claus) mittere ut munera postulent. Quamquam in C.F.A non habito, tamen volo dona ab isto Nicolao petere, cum nihil anno praeterito ab eo pigrissimo accepi. Etiam ex nonnullis fabellis didici Nicolaum sua in familia habere callidos homunculos, qui unicuique suum tribuunt. Attendite igitur, servi, ac mementote vota mea!

Primum volo, si fieri potest, magna bibliotheca, in qua omnia librorum genera inveniuntur, praesertim vero mihi libet opera latine scripta legere. Tacitus, ut certe scitis, cum homunculi sitis omniscientes, qui 'separant malos de medio iustorum' - maxime mihi placet; date mihi igitur plures codices earum sententiarum. Ceterum Christianam puellam decet animum advertere sacris scripturis, quam ob causam vos precor ut ponatis meos inter liberos et verbum Dei et cogitationes varias S. Augusti Thomaeque de theologicis rebus. Etiam amo opera Erasmi magistri magistrorum; itaque curate ut sint eius epistulae mea in bibliotheca. Nec debetis credere me esse avaram, cum tantam copiam librorum flagito; haud enim necesse est vobis Graecos libellos mihi praebere. Ut enim opinor, lingua latina longe elegantior, pulchrior, graviorque graeca est.

Quoque ex vobis postulo villam magnam in medio terrae Austriae, haud procul a Vindobona, quae mihi reginam esse omnium civitatum videtur. Fateor me iam diu velle in universitate Vinobonensi litteras humaniores discere. Insuper theodisce loquor, et soror meae matris ilico habitat; scio igitur quam placida beataque ibi sit vita. Nec villam parvam cupio sed magnam, vel potius 'maximam' scribam, prope quam hortus iacet vigescens nitensque candidissimis floribus. Sit etiam in medio horti lacus aquae purissimae, in quo possim natare piscarique.

Date mihi etiam, cum tam munificentes erga rapaces parvulos sitis, longissimum spatium vitae. Date cum aeternam iuventutem tum pulchritudinem summam, quam Venus ipsa non possit aequare. Date quoque, benigni homunculi, approbationem vulgi non incertam thesauramque auri atque argenti plenam. Praeter haec omnia, quae iam postulavi, donum optimum quaero, id est sapientia rerum cum mundalium tum caelestium; liceat mihi Fortunam superare conturbareque Fata.

Spero vos mea verba iam memoriae tradidisse. Finis anni diesque nativitatis Christi iam appetant; agite igitur, properate nunc, parate dona, quae vehementer exspecto. Anno proximo rursus vobis litteras mittam, cum cor humanum adeo vorax est ut numquam sentiat se satis nugarum habere.

Monday, 7 August 2017

Chaos: rudis indigestaque moles

Hodie laboravi per totum diem, magister enim sperat suum librum mox esse editurum. Magnus labor adhuc mihi restat, sed nunc dormitum ibo et cras rursus incipiam verba perlegere notasque subscribere. Maxime fatigor nec otium mihi ad cenandum fuit; sentio esse multas voces mente in mea 'scribe scribe scribe' dicentes. Ivi ad tabernam ut tantummodo unam potionem biberem, ne vires mihi quasi vulneratae deficerent. 

Heri male dormivi, cum super lectum iacerem deque futuris laboribus diu cogitarem; credo tamen hac nocte me citissime esse obdormituram propter maximam animi defatigationem. Nihilominus mihi maxime dolet, quod labor succedit labori, qua de causa summum chaos ortum est meo in corde. Quo vertendum est mihi? Tantum II manus habeo, nequeo simul plures codices legere commentariosve scribere; pro mea parte conor mandata implere magistri, sed difficile fieri potest ut animum permultis rebus adiciam. 

Cum autem brevissimum temporis spatium mihi restat ad latinas exponendas sententias, nolo tempus lamentando querendove terere. Immo volo vobis pauca narrare de libro novo, quem hodie a tabellario accepi. Titulus huius operis est 'de principiis', quod non erat scriptum ab Origine sed a quodam monacho Iesu societatis, qui vocabatur Hieronymus Noldin. Credo eum floruisse praeterito saeculo habitavisse in illa terra beatissima, cui nomen est Austria. Nequivi plura de vita huius scriptoris discere; narrate vero mihi, vos amabo, facta eius. Maxime placeret mihi, si otium esset, scribere vitam huius monachi, ex enim sententiis eius de rebus theologicis potest cerni eum fuisse cum prudentissimum tum doctissimum. 

Sed etiam, ut dicitur, bonus dormitat Homerus. Quamquam summa scientia erat Hieronymo sacrarum scriptarum, minime naturam mulierum intellegebat. Cuius ignorantiae nunc exemplum proferam: 'Feminas tempore fluxus menstrui...indulgentius ac benignius tunc tractandae et propter defectus commissos non carpendae.' Ab eo vehementissime dissentior. Fateor - quod sane nemo infitiari potest - mulieres solere fluxus sanguinis pati. Nonnullae feminae eodem tempore opprimuntur variis affectibus reddunturque iracundiores. Attamen minime debemus puellas 'indulgentius tractare' menstruationis causa; hic morbus enim non mentes sed corpora debilat. (Neque recte 'morbus' vocatur, cum afferat secum nullum damnum.) 

Noli igitur, lectores, consilia monachorum de feminis tractandis sequi, nemo enim, qui procul a concursu mulierum vivit, potest discere (nempe docere) artem nobis placendi. 

Saturday, 5 August 2017

Somnium Germanici

Dormiens heri Germanicum, quem etiam soleo X. vocare, iterum vidi. Iacebam in eius amplexu, ubi iam iamque conabar os ei tetigere labris meis, quod minime fieri poterat; imago amati mei est dissipata subita ventorum vi, atque quamquam clamavi summa voce nequivi eum e tenebris memoriae occultis mihi dolenti revocare. Audivi tamen vocem eius dulcissimam, neque vero sciebam quod carmen cantaret suavissime.

Quando surrexi et solem micantem in aethere summo aspexi, certior facta sum me haud posse somnium diutius capere; ivi igitur ad balneum ut faciem lavarem aqua frigida paeneque gelida. In speculo vidi oculos castaneos mihi rubentesque genas, sed etiam umbram Germanici pulcherrimam. Iam satis, ut certe scitis, de oculis eis caeruleis scripsi, nec volo hic repetere quae et descripta et narrata fuerint praeteritis in commentariis. Animadverti tamen sua bracchia candida necnon robusta; ille lacertosus puer adeo venustus sub luce videbatur ut nequivi me delirantem retinere, ne conarer eum manibus capere. Quippe gavisa sum et coepi nomen eius pronuntiare, ille autem velut unda in litore citissime evanuit. Quo facto repente orta est in meo animo tristitia summa, quam ob causam diu prae speculo stabam cogitabamque meo de somnio.

Curnam in somniis solemus nos homines praeteritos amores videre? Quare animi nostri nos cruciant proferendo falsas imagines spesque? Dicite mihi, lectores, quam ob causam semper fugiant mentes ad tempora laetiora, quae infeliciter nequaquam revocari possint; causas, inquam, doloris mei mihi monstrate. Utinam mihi facultas sit omnium cum delictorum tum deliciarum oblivisci possimque concupiscentiam, libidinem, voluptatemque ab animo divellere ac detrahere; quod si fieri posset, profecto laetior essem, nec misera sordidis in recordationibus versarer.

Nihilominus bene intellego oblivionem bonorum malorumque non facile esse adipiscendam; itaque date mihi, dii crudelissimi, potestatem revocandi horas. Facite ut mihi liceat rursus in isto hortulo stare, comitata floribus sub divo, una cum Germanico dilecto atque amato. Reddite mille basia, benigna verba, dulcemque cordis ebrietatem; sed etiam cum has preces scribam, scio neminem esse auditurum meas postulationes. Iam amavi et amata sum, at omnia perdidi Veneris nutu; nunc vita plena paenitentiae agenda est mihi retro persaepe spectanti.

Thursday, 3 August 2017

Bibliotheca Warburgensis

Hodie ivi ad bibliothecam Warburgensem (forsitan rectius sit 'Warburgiensem' scribere?) , quae haud procul ab universitate Londinii invenitur. Si habitas in hac pulcherrima urbe, certe scis quem locum hic describam. Nec facile est hoc aedificium intrare, cum ostiarii (quamvis benigni necnon venusti) haud saepe introitum praebeant discipulis. Feliciter adepta sum epistulam a magistro C., qui cum clarissimus est tum in Warburgensi collegio artem docet palaeographicam, ut mihi liceat libros vetustos pretiosissimosque manibus tractare.

Nec sine causa iter ad illud receptaculum scientiae feci; nunc tractatum scribo de libro abaci Leonardis Pisani, quem saepius appellamus nomine 'Fibonacci'. Mense Decembri proximo ibo Olisiponem ut orationem de hoc opere in congressu habeam. Volo audientibus monstrare Leonardum didicisse artem arithmeticam ab Asiaticis, quam postea docuit Italicis. Quoque in animo habeo pauca exempla excerpere, in quibus latinitatem Leonardi puram spectantes poterunt perspicere.

Sententiae meae adhuc ineruditae videntur, nec pro certo scio quibus exemplis uti cupiam, at nihilominus gaudeo quod potero coram magistris loqui de rebus gestis medii aevi deque illo summi ingenii philosopho. Quid enim aliud est ars mathematica quam studium numeros intelligendi? Et quid aliud est studium discendi quam philosophia? Nonne verbum ipsum Graecum latine 'amor scientiae' redditur? Doleo quidem, quandoque audio discipulos litterarum artem mathematicam exprobrantes spernentesque; cum velimus doctiores fieri, oportet nos et litteras et figuras discere.

Sed haec hactenus, nec plura de istis barbaris dicam. Hodie nolo ullam querelam proferre; immo quoad possum, cupio bibliothecam Warburgensem laudibus honoribusque celebrare. Praeter libros, ex quibus potest scientia naturalis discere, etiam in bibliotheca Warburgensi possunt opera de rebus sacris legi. Inveni, ut exemplum proferam, tractatus nonnullos de alchemia divinationeque. Insuper multum de variis religionibus didici, cum magna copia librorum ibi sint de fide Iudaeorum deque doctrina Mahometarum. Ceterum libri omnibus sermonibus scripti inveniuntur hac in bibliotheca; si placet vobis litteras Aegypticas vel etiam Etruscas legere, debetis profecto huc venire ut discatis, legatis, colloquaminique mecum, nam iam statui aetatem totam in aedibs Warburgensibus terere scribendo.

Finis horum commentariorum nunc faciendus videtur mihi, mox enim dormitum ibo. Ecce tamen imago, in qua ego nonnullique discipuli collegii Warburgensis videri possumus:

Sententia iaponice scripta, nisi fallor, ita latine redditur: 'Possumusne artem magicam in ludo discere?'

Tuesday, 1 August 2017

Amore indigeo

Ut saltem videtur mihi, omnes amici mei amatores amatricesve habent, sed ego sola sum. Heri litteras a M. accepi, in quibus mihi dixit se cognovisse novam amicam, quae cum pulchra tum callida est. Cum verba eius legissem, tetegi os digitis gelidis lacrimasque meis in labris inveni, nec scivi unde cecidissent. Non maeror quia M. adhuc amo; immo mihi quidem dolet, quod ille nequissimus stultusque puer amorem tam facile adeptus est - et ego, et ego, quid faciam? Quid feci? Curnam nemo me diligit?

Quamquam conabar iam iamque amicum invenire, nihil boni adepta sum praeter facultatem latine legendi scribendique. Ne dolor insignis animum meum gravet, statui horas discendo consumere, cum autem nox venit sentio me esse oppressam saevissima solitudine. Ridens gratulor felicissimis amatis, et cogor dolorem pati sine taediosis querelis, minime enim volo videri odiosa. Sicut Elizabeth regina, illa miserrima virgo perpetua, amores aliorum video et taceo, fovens in corde iras ac miserias. Cui enim confitendae sunt meae spes, libidines, cupidinesque?

Fortasse dicitis non esse mihi desperandum, quoniam sodales latineloquentes ex omnibus orbis terrarum angulis cognovi, qui benigne mecum colloqui solent leguntque meos commentarios. Nec ingrata sum ego; vos commilitiones animum saucium ac paene transfossum sagittis invidiae sanant, qua de causa vobis gratias ago plurimas. Attamen, ut bene scitis, multum interest inter amatorem et condiscipulum. Plato, optimus omnium Graecorum philosophus, lectores docuit esse multa genera amoris. Plane videtur me non habere ἔρωτα (nom. ἔρως), quod sibi vult 'amor corporalis', quapropter sentio me aliquo maximi momenti carere. φιλία autem, quae 'amicitia' latine vocatur, quippe mihi est.

Minime tamen mihi prodest hic domi sedere ut lamentationes proferam summave voce de saeva Venere querar. Immo, cum velim amatorem cognoscere, debeo indignationem deponere forasque exire, ubi - diis adiuvantibus - mox amicum inveniam. Nihilominus cum amore tum audacia indigeo; malo tacens fugere conspectum hominum concursumque. Quomodo igitur potest amor nasci meo in corde, quod adeo verecundum est ut minime velit aditum amatori futuri praebere? Primum necesse est mihi me ipsam amare, tum amorem alterius quaerere. Sed facilius est sapientia verba dicere quam prudenter vivere; dolet mihi vacuitas animi, uror flammis ferocibus, undis ruentibus mergor. Olim habebam amatores; olim scribere solebam, ut bene scitis, meis de amoribus. Nunc vero lacrimae obortae me devorant angoresque consumor intolerabiles.

Quid censetis, carissimi? Potestne puella in vasta solitudine florescere tristis?

Sunday, 30 July 2017

Mens verbis cassa

Ne mentiar, hodie cum stylum digitis cepi ut meos scriberem commentarios, nullam rem exponendam habebam in mente. Diu mecum cogitabam, nec potui materiam sententiarum invenire. Credo id mihi accidisse, nam his nuperrimis diebus nihil magni momenti feci; immo domi sedebam una cum matre aegrota, cui medicus iterum est petendus, tractatosque scribebam de rebus gestis Romanorum, cum magister sic mandavisset mihi. Hodie sententias composui de stigmatis pellis, quae hodie vocamus 'tattoos'; neque placet mihi plura de hac re vobis referre, cum iam totum diem egi legendo, discendo, scribendoque. Sed de qua re nunc verba colligere debeo? Nescio; itaque nullum consilium sequar, scribamque omnia, quae forsitan occurant mihi dubitanti.

Cum opus Lucretii legerem de rerum natura, adiectivum novum 'cassus -a -um' didici, quod sibi vult inianis vacuusve, ac casu ablativo utitur. Exempli gratia possumus ita loqui: 'Cor Theresiae May, ducis Anglorum, cassum clementia est', ista mulier enim nescit pauperes adiuvare, nec bene gubernat rem publicam. Immo vehementer lucrum petit ut fiat cum crudelior tum pecuniosior; quemadmodum latrones contra mores humanos saevire solent, furens despoliat opes Britanniae. Nec tantum hominibus, quos regnat, nocet - illa mihi videtur quoddam esse genus pestilentiae universam per Europam errantis.

Minime tamen me decet, ut saltem duco, plura memorare de hac bestia - quae adeo stultam inutilemque videtur ut nequaquam possim eam inter mulieres numerare. Scio enim feminas, quarum una ipsa sum, debere prudentes, benignas, virtuteque praeditas esse; Theresia vero cum imprudens tum saeva est, cum nihil praeter superbiam, avaritiam, fastidiumque teneat suo in animo. Spero fore ut quam citissime potestatem iniuste adeptam cedat melioribus; utinam Ieremias Corbyn sit praeses Anglorum!

At haec hactenus; Britannica non sum, quam ob rem nolo nimis acerbe de regimine huius rei publicae loqui. Nunc igitur ad meum proprium regnum revertar, quod est mundus Latinitatis gubernatus ab omnibus fautoribus huius optimi sermonis. Nuper cum sodali quodam latine collocuta sum; perlegimus nonnullas epistulas a Seneca minore scriptas Lucilio, et sententias huius maximi philosophi curatius disseruimus. Quippe gaudeo, quod discipulum eruditum beneque moratum necnon probum inveni, quocum de legibus grammaticis rebusque philosophicis disputare mihi licet. Si haec verba nunc legis, L., spero te optime in Italia valere, et scito me ex imo corde laetari, quod die Mercurii proximo rursus colloquemur.

Saturday, 29 July 2017

Finis amoris

In principio sola eram, et tunc amabam te, T., nam videbaris mihi stellam esse caeli egregissimam, quae perpetuo luce micabat pendens aethere. Eo tempore summis laboribus conabar, ne a te despicerer; discebam diserte loqui, nec eloquentia deerat mihi: credo me nonnunquam te delectavisse. Nequeo tamen verbis describere, amice, quam divus esses in meo corde, quam carus, quam dilectus.

Nunc tamen hanc epistulam compono ut te repudiam, ne diutius verseris meis in cogitationibus. Heri, cum super lectum iacebam cogitabamque, certior facta sum me haud oportere te sequi; immo dulcius est pro me vivere. Fortasse nescis quid velim dicere; itaque aliis verbis eandem sententiam tibi reddo. Nolo semper tuam perspicere voluntatem, ut te probante discam, loquar, vestimentaque eligam. Nec dubium est quin mihi sis cordi, at nihilominus debeo secundum meam naturam (non tuam) vitam degere unicam, quae mihi est - nata sum ad meliora atque ergo meliora cupio adipisci. 

Antea nihil praeter tuum amorem volebam habere; nunc vero hoc praemium mihi parvissimum videtur. Forsitan dicas me esse ambitiosam, quod non nego. Sperno omnia, quae in manibus teneo, quaeroque maiora bona, nec queo tibi exponere cur tam prona sim ad avaritiam concupiscentiamque. Nihilominus, ut traditum nobis est a Deo omnisciente, אהיה אשר אהיה. Ego sum quae sum. Cum minime possim et te diligere ex toto corde et voluntatem sequi meam, plane videtur me oportere te amatum relinquere. Nihil tamen mali percipies ex hoc consilio, cum adhuc nescias quam vehementer te amem - vivis enim in tuo proprio orbe, cuius introitus nemini patet. 

In principio sola eram, et nunc rursus sola sum; sentio tamen me melius vixisse te, nam quondam amavi te atque idcirco depuli solitudinem meam perpetuam. Tu vero numquam me amavisti, numquam - quod scio - habuisti amorem erga me, nunquam me dilexisti. Indigebam valde tuis amplexibus, osculis, laudibusque; haec tamen egestas amoris minime mihi nocebat, cum possem in somniis te ridentem videre, in via tibi loquenti occurrere, in tenebris lucem tuam splendentem aspicere. Noli igitur mei miserari; quamquam nequivi te captare laqueis Veneris, nihilominus et amabam et amabar; quid plura? Satis erat mihi tuam imaginem in mente tenere. 

Finem igitur faciam huius epistulae huiusque amoris sine taedio, odio, irave. Gaudeo, quod te amavisse, nec maereo, quod me nullum amorem a te invicem accepisse. Ita Venus, cara mater omnium mortalium, decrevit, cuius consilia nemo potest mutare. Relinquo igitur cum amorem tui tum indignationem mei animi - sed quidnam restat mihi, his ablatis?

Bonum perfectum, ineffabile, diu desideratum: pax.

Thursday, 27 July 2017

Mater aegrota

Ut plane videtur, omnes mei propinqui maxime sunt proni ad morbum. Paucos abhinc menses scripsi aviam meam in noscomio iacere; nunc mater aegrota est. Manum sinistrum casu laedit, vulnus non tersit, qua de causa tumescunt digiti calescuntque; dolet igitur miserae matri manus. Medicus, quem arcessivi, medicamenta dedit aegrotae vetuitque eam manibus uti. Spero ex imo corde eam mox esse redituram ad pristinum valetudinis statum - valde enim commisereor meae genetricis.

Mater totum diem terit in cubiculo ut quietem caperet; ne molestissima essem ei dormienti, ivi ad bibliothecam Britannicam ut codices legerem. Volui librum quintum carminis Lucretii de natura rerum perlegere; at forte inveni opus Isidori Hispalensis, quod eundem habet titulum. Ex his litteris didici fabulam creationis mundi nonnullasque tabulas inspexi de cursibus planetarum stellarumque, qui - ut philosophi antiqui credebant - gubernant maria, terras, ventosque.

In eodem codice quoque erant sententias Gilraldi Cambrensi de suis itineribus; descripsit montem quendam, qui vocabatur ab incolis 'Kaerarthur', quod nomen sibi volebat 'Cathedra Arthuri.' Insuper memoravit in suis commentariis immanem lacum, in quo rivulos sanguinis manabant, cuiusque aqua emittebat 'sonum horribilem, tanquam mugitum multorum animalium in unum collectorum'. Quibus lectis credo me oportere rursus terram Cambrensem petere; cum adulescentula essem breve spatium temporis egi parvissimo in oppido, haud procul ab Oceano, quod revisere in animo habeo. Agricolae enim, qui ibi vigebant, erant mihi benignissimi, quorum uxores magnopere etiam diligebam, quia sciebant placentas sapidissimas coquere.

Ceterum censeo me ilico vidisse paradisum, ubi flumen inter prata pulcherrima se torquebat, in quo ne minima quidem macula cerni poterat - tanquam speculum sub luce solis micabat fulgebatque. Liberi incolarum vagabantur virides per colles; arbores frugiferae praebebant dormientibus umbram. Iam dixi rusticam vitam esse beatissimam, et quamquam minime mihi libet omnia mundalia spernere agrosque colere, desidero tamen bona naturae, quae veram afferunt libertatem. Libertas enim animi, ut saltem puto, non potest in urbibus turbatissimis existere, apud frequentiam fastidiosam magnumque hominum concursum. Assiduitas turbarum vexat nervos morbosque parit graves. Ut reficiantur corpora nostra, necesse videtur nobis quaerere campos latos errareque sine scopo in fecunda naturae vastitate.

Tuesday, 25 July 2017

Cur Asiatici latine non loquuntur

Nuper a quodam lectore, cui nomen est Marcus, litteras accepi, in quibus ille me rogavit curnam Asiatici homines haud solerent latine vel loqui vel discere. Diu cogitabam nec ullum certum responsum inveni; nihilominus credo me oportere hanc rem tractare meis in commentariis, cum ipsa sim Asiatica. Accipite igitur, lectores, has sententias aequo animo, quamquam cum ineruditae tum simplices forsitan videantur.

Ne longa sim, mea sententia II causae aperte patent, quibus observatis intellectisque responsum quaestioni Marci facile invenitur. Inprimis Asiatici latine non loquuntur, nam difficilius videtur iis litteras discere Latinas. Nos, qui loquimur anglice vel hispanice vel etiam italice, sine magno labore scimus verba pronuntiare Latina, cum iisdem litteris utamur. Debent autem Sinienses atque Iaponici cum novum sermonem tum alienissima litterarum signa discere; itaque multi ducunt (licet false!) non esse operae pretium latinam discere linguam. Credunt enim sermonem hunc pulcherrimum esse cum nimis arcanum tum nimis a facultatibus hominum remotum.

Ceterum multi Asiatici minime volunt latine loqui, nam ab ineunte aetate impelluntur a parentibus ad utiliores disciplinas cogunturque litteras parvi aestimare humaniores. Ut saepe iocor, parentes Asiatici tantum volunt liberos fieri medicos patronosve; magistros spernunt, pecuniam quaerunt, quapropter pueri puellaeque non audent animum latinae linguae adicere. Nec desiderium inest iis ad hunc sermonem discendum, cum nec laudes nec honores possint discendo adipisci. Omnis homo gloriosus est; sequitur praemia ac despicit labores non remuneratos. Minime igitur debemus mirari, quod Asiaticis haud libet conari summum fastigium attingere Latinitatis.

Iam causas rei exposui; nunc tandem mihi restat pauca de me ipsa scribere. Fortasse requiritis, lectores docti, quare me delectet sermo Latinus, etiam cum ipsa Asiatica sim. Nec facile est praebere responsum ad propositum hoc dubium, quapropter conor quaestioni quaestione altera respondere. Dicite mihi cur discatis latine. Certe nec gloriae causa nec pecuniae, hoc saeculo enim, ut infeliciter scitis, paupertas ex eloquentia, humilitas e scientia, egestasque ex eruditione pariantur.

Nolo vos cogere ad responsa danda; immo vero in animo habeo monstrare ut rationes haud semper proferamus cognoscamusve rerum, quas cotidie gerimus. Itaque nequaquam possunt indagari omnes causae, cur Asiatici latine non loquantur. Attamen minime nostra interest utrum aliis hominibus placeat haec lingua necne; nos magis decet diligenter assidueque sermonem colere, ut titulo 'fautores Latinitatis' digni videamur.

Sunday, 23 July 2017

Prandium Trimalchionis

Paginam nondum inveni neque ullum accepi responsum a magistris; tranquillitatem tamen animi iam recepi, cum scio nihil nunc agendum sit mihi - ut Italici solent dicere,  sarà quel che sarà. (Ut plane perspici potest ex hoc exemplo, italice haud scio.) Quamquam difficile videtur hanc locutionem in latinam linguam reddere, nam 'quid erit erit' est solecismus, Seneca sapiens lectoribus praebet alteram sententiam, quae magis convenit huic sermoni: 'Ducunt volentem fata, nolentem trahunt.' Debemus igitur plagas Fortunae ferre, nec resistere conatibus deorum, etiam cum minime eventus nobis placeant. Quam legem si sequamur, facile attingamus  summum fastigium Stoicae doctrinae.

Fortasse requiritis curnam repente in animo habeam Stoica fieri. Ut enim patet, olim minime in verba Senecae credebam; immo censebam eum esse maximum hypocritam, nam in pecuniosos saepissime vehementissimeque invehebatur quamquam ipse erat cum lautus tum potens. Nuper autem una cum quodam amico latineloquente incepi opera huius philosophi ab initio usque ad finem legere. Quod facilius est verbis dicere quam facere; tantum III epistulas morales perlegimus. Spero tamen fore ut pergamus, hoc modo enim discemus quomodo beatam possimus vitam adipisci. Ut videtis, calamitates persaepe ruunt super caput meum; maxime igitur consolatione egeo philosophorum.

Nolo tamen eandem materiam semper in commentariis tractare. Vos omnes iam, ut credo, bene scitis quam misera sit mea militia in hoc mundo. Quam ob rem laetiora nunc narro. Hodie ad tabernam ivi ut dapibus fruerer una cum matre; comedimus cibum Siniense quod Dim Sum vocatur. Pro mea parte conor sapidissima fercula vocabulis latinis depingere; adeo esuriebam ut oblita essem imagines mei prandii capere, quam ob rem nequeo formositatem offarum vobis monstrare.

Romani cenabant 'ab ovo usque ad malum'; inprimis autem ego materque comedimus globos parvissimos e farina factos, in quibus inveniebantur porcum. Tunc catillum exhausimus pulticuli cum ovis holeribusque cocti. Deinde ministri attulerunt pulpamentum; anatinam comedi, mater vero pullum. Paulisper collocutae sumus ut quietem daremus stomachis. Bibit mater theam; cum minime liceret mihi potiones sumere, nihil praeter aquam admisi in fauces. Postea sumpsimus plures globos squillis fartos (ut verum dicam, magnopere odi istud verbum 'farcire') salsissimaque lagana; denique elegimus placentam dulcem, quam coqui optimi condiverant fructibus, melle, lacteque.  Sane gaudeo, quod prandium sapidum gustavi; epulae hae cum corpus refecerunt mihi tum animum graviter ab ictibus Fortunae laesum.

Friday, 21 July 2017

Redde mihi paginam!

Hodie accepi ab universitate nonnullos tractatus, quos in probationibus scripseram. Infeliciter certior facta sum unam paginam mearum sententiarum evanuisse, qua de causa nescio utrum magistri legerint totum tractatum necne. Quid igitur faciam? Iam misi litteras ad nonnullos magistros, qui - ut saltem spero - mihi poterunt auxilium ferre. Res tamen nondum comperta est, nec intellego ubi sit ista pagina, qua meum nititur fatum. Quippe spero ex imo corde me mox lecturam esse responsum collegii super hac re.

Maxime fatigor, me taedet scribendi, nec placet mihi fabellas legere. Tantum hoc quaero: quo venit ista pagina? Ubi nunc invenitur? Potestne integram mihi restituere famam? Paene enim, ut satis scitis, mortua sum probationum causa, quare nequeo meam unicam spem redemptionis perdere. Mariae carissimae narravi quid acciderit; quo audito, ea me exhortavit ut summis viribus  omnibusque viis paginam istam indagarem. Certe consilia eius, quae cum sana tum bona videntur, sequar; at nihilominus timeo ne magistri paginam iam deleverint.

Haud tamen prodest mihi amplius de hac re queri, etiam cum exspectatio me torqueat. Ut scripsit clarissimus ille imperator philosophusque, Marcus Aurelius, debemus omnia pati aequo animo quamvis iniusta. Volo cor imbuere patientia fortitudineque, ut possim tranquillitatem in adversis retinere, sed quaedam vis me impellit praecipitem ad conturbationem animi tristitiamque. Redde, inquam, paginas mihi; noli me diutius exspectatione tenere. Cui mitto haec verba? Nescio, attamen magna voce clamo et peto auxilium, quia gloriam pristinam desidero, quae fortasse rapta est iniuste.

Ad alia pergam, ne sub pondere aerumnarum peream. Pater nuper iter ad urbem pulchram C.F.A., cuius nomen est Las Vegas (Connulli hunc locum appellant 'Campi', quod nomen minime, ut equidem censeo, convenit naturae oppidi), fecit ut cantorem videret audiretque Leonardum Kravitz. Ne mentiar, legens commentarios patris de suo itinere vix poteram risum retinere; cui adhuc placent carmina Leonardi? Cum parvissima puellula essem, urbanum videbatur operibus frui eius, nunc autem ducitur eum esse 'obsoletum', ut ita dicam. Hoc praeteritorum vestigium annorum nullos habet fautores praeter - ut patet -  meum patrem.

Wednesday, 19 July 2017

Timeo tremo titubo

Hodie magistra graecae linguae, quae tirones docet carmina legere Homeris, dixit me esse discipulam cum probam tum callidam, quam ob rem magnopere gaudeo. Heri etiam vidi magistram artis palaeographicae, ex qua accepi consilia utilia. Volo enim, ut bene scitis, magistra fieri; ne de via errem, discendum est mihi quid debeam facere ut hunc attingam eventum.

Tametsi permulta alia sunt, quae narranda esse videntur, tamen, ne diutius teneam vestram expectationem verbis meis, nunc adgrediar ad rem. Iam vobis exposui quid fecerim hodie herique; nunc dicendum videtur quid cras faciendum erit mihi. Subibo periculum; debebo scientiam meam litterarum tum latinarum tum graecarum monstrare. Quae res minime fieri potest, ut saltem credo, nullam enim scientiam Graeci sermonis in mente teneo. Dicite igitur mihi, lectores, quo pacto diligens videri queam cum maxime sim imperita indoctaque.

Quod ad Latinam linguam attinet - quae, ut videtis, magnopere placet mihi - sane scio sententias scribere componereque commentarios, attamen timeo, ne mihi facultas desit ad quaestiones respondendi. Nihilominus nequeo mutare Fortunae voluntatem; si res bene eveniat, gaudeam, si vero omnia perdantur, fatum accipiendum est aequo animo. Deum precor ut auxilium et necessarium et desideratum cras in summis periculis accipiam.

Satis vero iam questa sum de proelio futuro. Nunc minime me oportet animum curis flagitare; immo quietem capere debeo, quamvis brevem, volo enim mentem reficere recreareque. Timor maximus in incerto animo oritur, sed idem timor reddit hebetes sensus tardosque; itaque, ut verbis Frederici Nietzsche utar, 'circulus vitiosus' fit et timor parit timorem, quam ob causam timeo timorem ipsum. Non autem me decet amplius philosophari; immo tacendum est, cum verba minime prosunt mihi titubanti trementique.

Ad alia igitur pergam, ne semper per ambages lectores miserrimos traham. Quidnam igitur faciebant prisci Romani Graeculive ante proelia? Lacedaemones solebant crines tondere capillosque pectere, perinde ac si vellent sua cadavera ornare, ne incompti discederent ad rogum inferosque. Romani etiam ultimis horis fruebantur; legiones Caesaris cenam sumebant unctam et per totam dormiebant noctem. Iam bene cenavi, ac mox dormitum ibo - fortasse vero nunc me decet capillos eleganter ornare, potest enim disci ex exemplo Lacedaemonum (bellatorum clarissimorum) pulchritudinem corporis cum audaciam tum fortitudinem animis praebere luctantium.

Monday, 17 July 2017

Cur nequeo Graece legere

Malo litteras legere, ut bene scitis, latinas quam graecas, mihi enim constat sermonem latinum facilius intellegi posse. Significationes verborum variae se praebent legentibus, omnesque sententiae videntur summa elegantia ornatae. Infeliciter minime iudico me decere ita linguam graecam laudare, quae legentem cum cruciat taedio tum opprimit laboribus. Ut exemplum proferam - semper enim debet index argumentum proferre causae - hodie postquam scholas aestivas audieram, primam partem commentariorum Xenophontis perlegi. Infra inveniuntur cum verba eius tum meae cogitationes.

Δαρείου καὶ Παρυσάτιδος γίγνονται παιδες δυο.

Euge, id bene intellego. Regi reginaeque erant II filii. 

πρεσβύτερος μὲν Ἀρταξέρξης, νεώτερος δἐ Κῦρος.

Quorum maior natu vocabatur Artaxerxes, minorque natu Cyrus. Quippe placent mihi graecae litterae, cum omnia citissime possim perlegere. 

ἐπεὶ δὲ ἡσθένει Δαρεῖος καὶ ὑπώπτευε τελευτὴν τοῦ Βίου, ἐβούλετο τὼ παῖδε ἀμφοτέρω παρεῖναι.

Quid legi? Verbum cognovi Δαρεῖος, id est nomen regis Persarum. Quid autem fecit ille? ἡσθένει. Numquam hoc vocabulum vidi; discendum est, significationem in 'dictionario', ut ita dicam, nunc quaero. Heu, aegrotabat, vel aegrotavit, nescio, et putabat se mox esse moriturum. Quid tum volebat facere? Scio enim eum quicquid 'voluisse', agnovi enim verbum ἐβούλετο. Volebat, ut patet, παρεῖναι...quid sibi vult παρεῖναι? Volebatne 'adesse'? Minime, credo me iam de recta via erravisse, cum nullam partem huius sententiae intellegam praeter verbum istud 'ἐβούλετο'. 

Attamen scio παῖς esse 'puer'. Qui sunt isti pueri? Nisi fallor, eo tempore liberi regis non pueri erant sed et praeclari et magni imperatores exercituum.  Itaque fortasse παῖς hic significat 'natus' - at quid sibi vult ἀμφοτέρω? Didici amphoram esse quoddam genus ampullae in qua aqua contineri potest. Vae mihi, cur retibus vincior vocabulorum? Fugiendum est, sentio vero me esse obsessam tantis copiis inimicorum, quantis urbs Romana expugnata est anno 476.

Ut videtis, sermo Xenophontis Homerisque minime mihi placet; quandocumque opera graeca lego, sentio me esse stultissimam cum hominum tum animalium. Cato Censorius, magister Stoicorum atque optimus Romanorum, censebat Carthaginem esse delendam; equidem ei dissentior, cum cordi mihi est infelix Dido. Immo censeo Graeciam esse profligandam, perdendam, abolendamque. Da mihi, inquam, Tacitum, Ciceronem, Vergilium, at noli meam infensare mentem vocabulis graecis, quae - ne mentiar - sunt molestissima.

Scio certe fore ut nonnulli lectores graeculos defendant, cum acerbissime et vehementissime in his commentariis contra eorum sermonem scripsi. Nolo tamen barbara vel etiam inerudita videri, quam ob causam hoc videtur dicendum: quamquam ex imo corde libros graecos odi, nihilominus in animo habeo hunc sermonem perdiscere. Nemo enim potest, ut saltem credo, summum latinitatis fastigium sine scientia litterarum graecarum adipisci. Quapropter discenda est lingua graeca, oportetque me per insolita asperaque ascendere, ut latine melius loquar scribamque. Haud facile vero spem in rebus adversis retineo, praesertim cum necesse sit mihi contra maximam vim verborum alienorum contendere.

Saturday, 15 July 2017

Veni vidi vastata sum

Hodie eum vidi in bibliotheca et conata sum amorem fateri; cum autem audacia mihi desset, minime potui verum dicere. Quamquam diu collocuti sumus nequivi, proh dolor, haec verba pronuntiare: Hibernice te diligo cum sis et venustissimus et callidissimus. Da mihi basia mille! Immo per totum diem calamitates sequebantur errores, quam ob rem nec amator nec dignitas mihi nunc restat.

Esuriebamus atque idcirco in tabernam ivimus ad caffeam bibendam. Ambulavi iuxta eum in via sed nescivi quo pergerem, nam eius vox me audientem tenebat; ne mentiar, paene stupefacta sum eloquentia huius viri. Insuper tacita secuta sum meum lepidissimum ducem, cuius corporis calor adeo accenderunt fomites in meo corde, ut diu urerer amore infausto. Maxime volebam hunc amorem ei monstrare, qua de causa poculum emi caffeae lactisque, quod ei dedi: infeliciter autem nescivit quare ita fecissem. Gratias mihi comiter egit dixitque me esse benignam. 

Quo audito, fateor me immortales deos sic exhortavisse: "Date auxilium, quaeso, mihi, ne diutius ineffabilibus undis amoris mergar." Incepi igitur cum sapientiam tum prudentiam eius laudare maxima copia vocabulorum. Nihilominus mihi videtur me pessimam esse oratricem, ille enim nihil animadvertit; totum poculum exhausit mihique plura de historia cuiusdam Italicae urbis narravit. Minime autem libuit mihi talia discere; utinam laudaret meam speciem meave vestimenta, quae indueram ut oculos delectarem eius! Inurbane balbutiens adeo oppressa sum tristitia metuque ut membra tremerunt mea; deinde casu cecidit vitrea patera e meis manibus humum, ubi fracta est aspersitque super nostros pedes saccharum. Tabernarius iratus mihi appropinquavit ut excusationes ineptissimas acciperet. 

Tunc viam alteram ad amorem demonstrandum quaesivi, stulti enim est malo in consilio manere. Itaque H. rogavit nonne liceret mihi tractatum ab eo scriptum legere ut eum adiuvarem ad melius scribendum. Cui postulationi libenter assentit nutu, et rursus petivimus bibliothecam, ubi adolescens iste blandissimus mihi dedit scripturas suas. Sciebam me oportere eum appellare discipulum summo ingenio, at nescio cur erravi dixique illas sententias de rebus gestis medii aevi minime mihi placuisse. Sentio me esse stultissimam, eum enim castigavi quem ex imo corde amplecti cupiebam.

Contra voluntatem fugerunt horas, et denique vale dixi ei. Nec audivi quid responderet, eo tempore enim sentiebam me esse relictam, vel potius dicam 'derelictam'; nullum accepi a diis auxilium ut desideratum puerum seducerem. Umbram discedenti diu aspiciebam, dum ex conspectu meo ambularet - et domum reversa sum malis oppressa, doloribus cruciata, amoreque humiliata vano.

Thursday, 13 July 2017

Reventus probationum

Ut bene vos scitis omnes, lectores carissimi, timeo odique probationes, praesertim cum paene earum causa nuper obivi supremum diem. Infeliciter mox debebo probationes subire litterarum graecarum latinarumque, cum in animo habeam studia rerum gestarum deponere ut disco sermones humaniores. Quod consilium mihi perbonum videtur, amo enim linguam latinam, et quamquam patet me esse tironem linguae graecae, nihilominus volo facultatem graece scrivendi legendique augere. Sed verbum istud 'probatio' me capit trementem, sanguinem arripit e nervibus meis, mentemque transfigit sagittis acerrimis.

Benigna quaedam magistra dixit me haud oportere animum sollicitare, nam licebit me litteras latinas discere, etiam si, quod Deus avertat, rursus defuero. Spero autem fore ut optime scribam, ne videar stultissima omnium discipularum, quae umquam super terram vixerunt. (Nec me decet de subterraneis discipulis loqui.) Nihil carior pretiosior est quam fama, quam ob rem maxime cupio existimationem bonam magistrorum adipisci, quod vero facilius videtur dicere quam facere. Io, quid faciam? Heu me timidam. Quaedam acerbitas inest huic vocabulo 'Probatio', cum vulnera mea adhuc sint et aperta et sanguinea. Attamen quicquid faciendum sit faciendum est.

Edepol nunc perrumpunt fines oculorum atque os meum madefaciunt lacrimae invisae. Quas cum sentio fluentes, mecum ita colloquor multis vocibus, quae ex omni parte mei animi surgunt et summa voce clamant:

"A____, desine, noli plangere, fortior sis quam nunc es, ne summa tristitia te iterum vincat."

"At utinam hunc dolorem effugere possim. Minime, minime, quid dico? Nam pugnandum est, ut olim pollicita sum mihi. Quam autem debilis sum ad resistendum! Quis me auxilium fert in his miseriis aerumniisque?"

"Deterge lacrimas et fac ut bene scribas. Minime licebit tibi probationes in perpetuum evadere, quoniam magistra fieri vis. Scribe igitur, puellula, et fortem posce animum!"

Certe conabor timorem deponere, metus autem me reddit hebetem, pigram, vel etiam stupefactam. Domi nunc sedeo, nec audeo limen exire - discendum est mihi, at quo pacto, vos rogo, animum queo parare ad pericula subeunda? Vacuis manibus inimicis resisto; igne munimenta cadunt, vestimenta mea iam sunt omnia exusta, sordida viam salutis quaero, sed nullus portus me orantem accipit. Immo crudelissimi ventus me patefaciunt nudam, conturbatam, trepidamque. Ambulo per ruinas aspicioque calamitates undique ruentes super caput meum. Me prosterno pedibus Fortunae, quae domina saeva supplicationes precesque non audit; pallens Deum appello, sed nulla vox ad meas aures pervenit. Fatigata igitur humi iaceo spectoque excidium mei cordis exterrita malis.

Tuesday, 11 July 2017

Quomodo linguam latinam disco


Anno praeterito die natalis mihi scripsi hunc commentariolum de methodo discendi latinam linguam. Hoc anno igitur volo alteram partem adiungere his sententiis. Quid igitur perlegi nuperrimis mensibus? Inveni opera Senecae Maioris, quae 'Controversiae' nominantur; quamquam difficile videtur verba huius egregissimi magistri intelligere, cum peritia scientiaque legum Romanorum mihi non sint, placet tamen argumenta refellere novasque locutiones discere.

Nuper legi quoque omnes comoedias, quas scripsit ille lepidissimus Terentius librosque quattuor Frontinii, quorum nomen est 'Strategemata.' Ne mentiar, vix queo proferre titulos omnium librorum, quos nuper legi, quorum enim numerus quidem est permagnus. Qui si haberent linguas, certe ita loquerentur: 'Legio nobis nomen est, quia multi sumus.'

Quod si tantum liceret mihi unum scriptorem laudibus honoribusque extollere, certe Quintillianum nominarem, ille enim me docebat legentem cum artem rhetoricam tum virtutes, quibus deberet quisque orator - vel potius 'quaeque oratrix' dicam - fulgere. Qua de causa, ut saltem spero, vivaciores disertioresque sententias nunc scribo. Vos igitur exhortor ut legatis opera Quintilliani, si in animo habeatis facultatem scribendi augere.

Quamquam malo orationes fabulasque legere, his nuperrimis mensibus etiam animum adiciebam poetis. Ut exemplum dem, iam perlegi Lucani tragoediam de civili bello, quae saepius 'Pharsalia' appellatur. Insuper carminibus Tibulli Propertiique iterum iterumque fruebar; quandocumque otium est mihi, libros horum scriptorum peto ut versiculos nonnullos legam. Mea sententia enim nihil magis animum delectat ubertate eloquentiae. Insuper conata sum omnia epigrammata Martialis legere, quoniam iudico neminem umquam in toto orbe terrarum fuisse facundiorem.

Cum libentissime fruor operibus magnorum virorum, tum soleo, ut in praeteritis commentariis demonstravisti, sententias adnotare excerpereque. Nisi fallor, Plinius Maior etiam habebat hanc consuetidinem, dixitque nullum librum tam malum esse ut non aliqua parte prodesse legenti. Sapienter locutus est; sequamur itaque suum consilium.