Sunday, 1 January 2017

Commentarii IX: Bonum quidem est in nivibus ludere

In hac pellicula, possitis me in nivibus ludentem spectare, si placeat vobis. Exopto vobis omnibus faustum annum novum; lectores vos omnes mihi carissimi estis, quam ob causam ex imo corde spero fore ut diebus felicibus securisque fruamini anno proximo!

a.d. Kal. Ian. 

Hodie cum surrexi, nivem ubique sparsam vidi - etiam super tecta! Gaudebam et consilium cepi ambulandi foras una cum patre. Ivimus ad hortum, ubi aspici nonnullos anseres, qui minime homines timebant; congregaverunt prae pedibus nostris, quamquam nos iam viderant.

Postea petivi ripas fluminis ut aves spectarem. Transivi pontem magnam et intravi ecclesiam antiquam, in qua aspexi signa Mariae Christique. Deinde transilui per forum in tabernam, ubi bibi poculum vini conditi. Hoc genus potionis praeclarissimum est, neque factum est ex uvis, sicut alia genera vini, sed ex malis. Mihi vero haud placuit - censeo immo hanc potionem nimis esse acerbam. Mane revertar hinc ut alterum genus vini, quod factum est e piris, bibam; hoc fortasse magis mihi placeat.

Animadverti quoque tabernam librariam, in qua videri potest magna copia librorum antiquorum. Haud autem licebat mihi intrare, nam hodie est ultimus dies anni et tabernarius iam portas clauserat. Me paenitet, quod etiam mane non licebit mihi libros ibi emere. Legi enim sententias scriptas extra tabernam: REDIBIT TABERNARIUS POST DIEM KAL. IAN. (Haec verba profecto non erant latine scripta, sed theodisce.)Infeliciter illo die iter faciam Lutetiam, neque mox, ut saltem duco, potero hinc redire. Spero igitur tabernarium rediturum esse mane, sed utrum ita sit necne, certe quam primum regrediar ad tabernam.

Minime vero cupio redire Francofurtum. Mihi constat hanc urbem esse pulchram, Vinobonam autem pulchriorem. Insuper certe et antiqua et magna videtur, sed nec antiquior nec maior Monachio. Ne longa sim, hanc unicam sententiam proferam de Francofurto: Bonum est, haud vero optimum. Nec me displicet nec placet mihi - libenter breve temporis spatium tero hic, minime autem vellem in hac urbe habitare per totum annum, si esset mihi potestas eligendi.

Ut verum dicam, quoque cognovi nonnulli homines, qui sicut Francofurtum nec boni nec mali videntur. Exempli gratia quidam adulescentulus, cui nomen est Antonius, una cum me in universitate res gestas discit. Callidus est, non autem admiror ingenium eius. Formosus est - satis quidem pulcher videtur - nemo vero diceret eum esse 'venustissimum'. Itaque nescio utrum velim me conferre ad amicitiam eius, an neglegere eum. Neque cupio dicere omnes amicos debere formosos callidissimosque esse. Ipsa non sum optima puella, quam ob rem amicum perfectum minime quaero. Persaepe autem - quamquam difficile est hanc rem verbis explicare - allicimur aut ad optimos aut ad pessimos, neque solemus animadvertere infelices istos, qui mediam viam semper teneant. Si veritas odium parit, ut dicitur, mediocritas certe languorem affert.

Hac vespera celebrabo finem annis; cenabo, bibam (iam, ut videtis, oblita sum praeteriti doloris) et latine legam! Heri incepi opus Ciceronis de deorum natura legere, quod mihi hodie perlegendum est, ut novum opus incipiam legere Kal. Ian. anni novi.

Kal. Ian. MMXVII A.D.

Euge! Hodie est primus dies novi anni. Sero surrexi, post enim mediam noctem obdormiveram. Statim steti prae fenestra, ex qua multum nivis vidi. Vespera nuperrima scripseram digito in nivibus 'MMXVII', hodie autem haud potui has litteras cernere, nam nix iam ceciderat super omnia operueratque haec vestigia. Mox ambulabo ad hortum publicum ut anses spectem; spero mihi profuturum esse aerem frigidum, adhuc enim fatigor, quamquam X horas dormiebam.

Pater me nuper rogavit quid hodie vellem videre Francofurti. Ut vero verum dicam, sentio me iam omnia aspexisse, quae spectanda sunt viatoribus. Debeo, ut credo, domum Iohanni Goethe videre, mihi autem haud placent opera huius scriptoris. Me oportebat, cum linguam theodiscam discerem, carmen eius de aerumniis magistri Fausti perlegere. Adeo autem me taedebat huius carminis ut numquam vellem alium opus eiusdem scriptoris legere.

Quamquam copiose queror de hoc opere, haud debetis credere omnes Germanicos scriptores nescivisse scribere. Nam haec terra et optimos homines litterarum et pessimos gignebat. Ut exempla utriusque generis proferam, Rainer Maria Rilke minime mihi libet, sed valde Thomasum Mann admiror.

Volo nunc foras exire, quam ob rem finem mihi faciendum est narrandi. Haud vero volo vos relinquere tam repente, atque idcirco deponam infra II imagines mei. Tabulae enim, ut quidam sapiens dixit, uberius loquuntur quam verba.



No comments:

Post a Comment