Thursday, 23 March 2017

Noli, quaeso, irascere

Hodie Carolus gallicus iuxta me sedit ut audiremus simul lectionem de iuvenibus nobilibus terrae Europae. Maxime cupiebam scire quid sentiret de hac lectione, quoniam mater eius - ut iam indicavi in praeteritis commentariis - comitissa est. Hodie igitur non res gestas didicit, sed res domesticas. Nullo tamen modo potui me certiorem facere quid putaret, nam per totam horam tacebat manusque suas spectabat. Opinor igitur mentem eius fuisse vel pacatam vel somnolentam. Inter enim has difficile est distinguere.

Infeliciter magistra minus tranquilla videbatur. Cum quidam discipulus intempestive (id est mature) sarcinam impleverit libris ut discederet, magna voce 'Eheu' clamavit, 'Quid agis, puer, et quo vadis?'

Quod cum audisset, discipulus infaustus respondit se velle domum reverti.

His dictis, magistra eum vehementisse coepit obiurgare: 'Sed nondum te dimisi! Adhuc, ut vides, coram omnibus de patriciis gentibus loquor. Quid itaque facis?' Discipulus nescivit quibus verbis potius responderet, quam ob rem continuo siluit.

Nihil molestius est iratae feminae quam silentium, atque idcirco magistra statim contumelia innumerabilia evomuit: 'Te, puer, decet verecundiam magistrarum habere. Saepius, ut plane videtur,  mihi insultas, quamquam magistra sum tua. Forsitan parvi me aestimes, nam mulier sum iuvenis; minime quidem credo te magistros et seniores et praeclariores offendere. Quid plura? Imbellis es, quam ob causam feminam parvam audes laedere singulari contumacia, vereris autem iram potestatemque virorum. '

Ut verum dicam, non omnino assentior magistrae, quae nimis fuit iracunda. Primum minime refert utrum magistra femina sit an vir; improbi discipuli tantummodo unum votum habent, id est, volunt lectiones evadere. Discipuli huius generis solent quam citissime abire, nemini eorum enim placet totum diem terere discendo atque audiendo, praesertim cum ver nunc appetat. Itaque malunt, nec sine causa, sub sole otio frui quam in teatro manere mandatisque magistrae parere. Quas ob causas minime necesse fuit magistrae obiurgare miserrimum discipulum, qui nequaquam cupiebat iniuriam facere. Legendus est tibi, magistra carissima, dialogus Senecae Minoris de tranquilitate animi, ne tam facile commovearis ludis puerilibus.


No comments:

Post a Comment