Tuesday, 7 March 2017

Potio mirabilis, T. autem mirabilior

Hodie hanc potionem valde mirabilem gustavi. Nescio, ut verum dicam, quomodo possim describere saporem huius generis aquae. Acida est, et acerba, sed etiam dulcis. Similis est cerevisiae, minime autem, si nescirem quid bibissem, dicerem hanc esse cerevisiam. Lectores ruthenici - si quis illius gentis meos commentarios legat - possint, ut opinor, meliorem descriptionem huius aquae mirabilis vobis praebere. Facultas autem mihi deest, quia et alienissima et sapidissima mihi videtur. Ut tamen audivi e quodam amico, haec potio magnopere est salubris.

Maxime etiam gaudeo, nam mima quaedam hac vespera me sic rogavit: 'Sollertissime, amica, declamas; nonne iam prodivisti in scaenam?' Quod cum audisset, respondi me numquam ante in scaenam prodivisse, atque extemplo conticui, vix enim potui me retinere, ne gaudio clamarem. Laetior quidem facta sum, nesciveram enim me lepidam esse mimam; immo semper ducebam me haud posse in scaenam prodire, timebam enim turbam frementem concursumque magnum hominum.

Nunc autem minime intellego curnam tam timida fuerim. Homo sum; quapropter nihil humanum a me alienum puto. Turbae, concursus, voces...haec omnia sunt propria hominum, quae non videntur metuenda, immo amplectenda. Soleo, ne mentiar, domi manere atque evitare homines, ne debeam cum eis loqui, vivo enim secundum naturam meam, quae me ducit in tenebrosas latebras. Fortasse ob hanc causam latine discere coepi; quamquam possumus latine loqui, ut in pellicula mea nuper demonstravi, nihilominus minime necesse est nobis discipulis ullum verbum huius sermonis ex ore producere. Cum autem discerem francogallice aut theodisce, saepe opus erat mihi coram omnibus discipulis orationes facere.

Quod ad amorem attinet - nequeo enim, ut videtis, hanc rem praeterire - adhuc diligo T., quem spero mox mihi esse locuturum. Nonnumquam accipio e lingua eius verba pauca, quae me delectant, nam semper benigne loquitur et amicos amicasve prodige laudat. Vir, ut saltem iudico, pulcherrimus non habet lucidos oculos bracchiave robusta, sed cor purum et mundum. Vir venustissimus non indiget capillis pendentibus; immo ei sunt sapientia, eloquentia, et misericordia. Vir amatus, desideratus, carissimusve non fulget formositate, sed virtute.

Maereo, inquam, quod nos homines huius saeculi solemus formam praeferre ingenio. Angor, quod 'foedos' pueros et 'deformes' puellas spernimus ac neglegimus. Indignor, quod sequimur Narcissum et colimus Adonin, fortem autem Vulcanum repudiamus et callidissimum Ulixen. Venustas, quamvis uber, mox arescet; mens vero acuta numquam hebescet. Itaque vos exhortor, lectores, ne margaritam omittatis, etiam cum displiceat concha ostreae.

No comments:

Post a Comment