Sunday, 2 April 2017

Ambulabamus in horto

Hodie una cum Romano, de quo iam multa scripsi verba, diu in horto permagno pulcherrimoque urbis Londinii ambulabam. Aspiciebamus lacum, in quo parvissimae cymbae huc et illuc navigabant, et rosas albas, quae praefulgebant sub sole.

Ne mentiar, nolueram cum eo tempus terere, duxeram enim me oportere domi manere librosque legere. Gaudeo tamen, quod egi nonnullas horas cum eo, nam loquebamur copiose de spectaculis, scriptoribus, carminibusque...puer ille cotidie anglice legit, quam ob causam maxime eum admiror, nam - ut satis scitis - italianus est, non britannicus. Insuper sermonem theodiscum summis laboribus nunc discit. Ut verum dicam, mihi optime placent adulescentes, qui semper discant nec puerili modo bacchentur. Romanum igitur amicum amo, quem puto et benignum et prudentem esse. Infeliciter scientia litterarum latinarum non est ei; si has litteras sciret, certe eum amplecterer amatorem...

Ut enim opinor, nihil amabilius est quam 'Latinitas'. Nolite, quaeso, me 'darling' anglice vocare; immo me nuncupate 'carissimam', 'dulcissimam', 'bene merentem'! Nec dubio quin malim homines disertos amare quam rudes, inciviles, barbarosve; ut exemplum proferam, si eodem saeculo floreremus, certe praeferrem Ciceronem Antonio, Tacitum Nervae, Augustinumque Theodosio imperatori terrarum mundi. Ut verbis utar Ciceronis, arma cedant togae; itaque cedant, inquam, milites discipulis.

Romanus non modo mecum diu de libris disserebat, sed etiam multa de suis parentibus suaque patria mihi narrabat. Etiam, quod maioris est momenti, dixit se velle discere in universitate Oxoniensi. Quae verba cum audissem, eum liberalibus verbis laudavi, rare enim homo invenitur in nostra aetate, qui 'sollicitus est in crastinum', ut dici potest. Quoque didici eum esse catholicum; quamquam, ut in praeteritis commentariis scripsi, nescio utrum credam in Deum omnipotentem necne, nihilominus mihi libet fidem aliorum perspicere. Cum enim verbis declaravit se esse religiosum, tum factis mihi monstravit se praeditum esse summa dignitate atque honestate.

Haud (quod rare evenit!) conatus est me osculari, neque meum umquam corpus tetigit. Fortasse dicetis me ei minime placere; solent tamen viri nequissimi puellas seducere, quamquam eas nequaquam diligunt. Ne mentiar, ob has causas - quas vobis his paucissimis verbis descripsi - volo eum revisere. Scio tamen mox eum esse profecturum Romam, ut parentes, sororem, fratremque videat. Nihilominus spero fore ut hac aetate, diis iuvantibus, rursus cum eo in horto publico possim ambulare. Romane, virtute me tibi allexisti!

No comments:

Post a Comment