Monday, 17 April 2017

Epistola ad Venerem

Quidni, cum flamma saevi amoris parva quidem primo vapore delectet, sed fomentis consuetudinis exaestuans inmodicis ardoribus totos amburat homines? 

- Apuleius, Metamorphoseon, Liber VIII

Veneri deae salutem pulcherrimae plurimam dico.

Hodie consilium cepi tibi scribendi, maxime enim cupio ex te discere quae sit natura amoris. Difficile enim mihi videtur amorem intelligere; hic effectus et rapidissime evanescit et citissime renascitur in cordibus animisque. Quapropter vix possum amorem detinere, qui nullum sequitur consilium humanum, immo autem sua sponte affluit et defluit. Ob quam levitatem saepe bella pugnabantur; ut exemplum proferam, filius tuus Aeneas paene necatus est una cum propinquis Troianis propter libidinem fratri scelestissimi. Ut plane videtur, maximae incenduntur querellae amoris causa, quam ob rem opus est tibi tua facta defendere ab indignatione nostra. Dicis enim te esse matrem, adiutricem, fautricem: amor vero, qui ex te processus est, nihil praeter dolorem affert nobis.

Primum volo scire cur amor tam incerta instabilisque sit. Ab sapientibus enim dicitur amorem esse fundamentum rei publicae et vitae fulcimen; quod si ita sit, ponimus pedes super harenas volatiles, atque habitamus in summo scopuli fastigio. Cur itaque, mater cupiditatum, caducum hoc statum tribuisti amori? Quare, si licet id postulare, vehementer crucias nos mortales? Ut opinor, dea, te multo melius decet naturam amoris mutare, ut nihil immutabilius inveniatur in toto orbe terrarum quam amor.

Insuper dic mihi, beata, cur soleamus amare eos, qui nobis invideant. Tanto enim ardentius amatum diligo, quanto vehementius ille me odit. Etiam traditur fuisse amatores, qui contra voluntatem parentum amabant. Exemplum tibi ostendam Thisbes Pyramique, duorum infeliciorum, qui mortui sunt ob tuam culpam. Fuerunt, inquam, adulescentes, innocentes, fideles; cur sine causa iis nocuisti? Esne zelotypa, omnipotens? Equidem credo te amatores non adiuvare, sed odisse. Amo T., nullo autem modo fieri potest ut amorem accipiam eius; nec licet mihi amorem ei ostendere meum. Desine, dea, nos corrumpere vanis imaginibus beatitudinis, nam a te huc et illuc iacimur, quemadmodum nautae in tempestate iniurias maris patiuntur. Muta, precor, naturam amoris, ne semper quaeramus fugientes fugiamusque quaerentes.

Etiam redde rationem, si possis, quare haud possumus beate vivere sine amore. Solitudo enim urget animos ad exsequendum damnum, et secum portat mala diversa, scilicet tristitiam, timorem, et dolorem. Ut supra demonstravi, summis viribus laboribusque petendus est amor, quapropter saepius vires deficiunt quam amorem capimus. Saepius itaque non modo soli relinquimur in terris alienis, sed etiam debemus sustentare tormenta solitudinis. Haec iniuriae coniunctae mortales cum vexant tum cruciant. Serva igitur tuos liberos clamantes, atque onus nobis alleva, ne, supra modum gravati, cadamus inauditi et indefensi.

Plura alia scire cupio, nolo tamen te lacessere querimoniis interminabilibus. Scribe, suavissima, vel ostende mihi exspectanti quid sit amor, et quare debeamus sub iugum amoris in perpetuum laborare. Sis benigna, quaeso, et noli spernere preces postulationesque meas. Haec enim te rogo non pro me, sed pro omnibus hominibus huius mundi huiusque saeculi. Spero, dea, me mox esse adepturam responsum tuum.

Valeas semper, et dic tuo marito Vulcano salutem.


No comments:

Post a Comment