Friday, 23 June 2017

Colloquium inter pristinos amatores

Tertia vigilia

- Germanice, quomodo vales?

- Salve, amica. Res se bene habent. Et tu, valesne? Quid facis Londinii?

- Valeo quoque. Adiuvo meum magistrum ad librum edendum, et scholas audire soleo de latina lingua.

- Utinam e civitate Melbourniensi discedere liceat mihi!

- Si tibi placet iter facere, curnam domi manes?

- Otium non est mihi. Attamen volo fieri cantor. Scis enim...

- Scio te pulcherrime cantare.

Annum agens sextum decimum aetatis meae te vidi prae fenestra nitentem. Digitis suavissimis tetigisti lyram et - ecce musica. Carmen dulce praebuisti mihi spectanti, sed nihil audivi, nihil, inquam, praeter venarum pulsum. Et capillos tuos aspexi rubros, micantes, fulgentesque luce solis, quae se effundit super tuum caput tuosque humeros.

- Amica?

- Quid dicis?

- Nihil.

- Profer tamen quo velis ire ad carmina canenda.

- Novum Eboracum petendum'st, ut videtur. Ibi potero, si omnia bene evenient, in scaenam prodire. Intelligis enim magnam esse copiam theatrorum in illa civitate.

- Spero fore ut tibi eveniat prospere. Ne enim mentiar, admirabar valde atque adhuc admiror tuum ingenium. Vocem habes egregissimam. Si certior facta essem te in theatro cantare, certe advenirem ut te audirem.

Te olim audivi lacrimantem. Nocte te inveni in horto cuiusdam amicae, ubi erat convivium. Procul vero ab aliis epulantibus collocuti sumus. Dedisti mihi poculum aquae vitae, quod exhausi, et statim maximus calor emanavit ex fonte animi ad membra mea. Te manibus trementibus mulsi - vix autem ausa sum basia tua, mille basia, basia gratissima, accipere labris rubentibus. Posui tamen corpus fatigatum in tuo amplexu, et diu in herba iacebamus. Quamquam tenebrosa erat nostra latebra, vidi lacrimam sponte fluentem e oculo dextro tuo, oculo illo caeruleo. Rogavi 'quid gemeres', non autem mihi interroganti respondisti. Deinde meam tunicam arripuisti atque amavimus. 

- Gratias tibi ago. Spero quoque res se ita habeant.

- ...Germanice?

- Nunc eo dormitum. Vale, amica.

- Germanice, paulisper mane. Indigeo te.

- ...

Numquam, Germanice, in hac vita tantam voluptatem rursus capiam, quantam tecum sum adepta. At nunc facti sumus tamquam alieni. Silentium nos opprimit. Taces, et me petentem fugis; fugis, et me tacentem relinquis. Taceas tamen, dum mei memineris. 

No comments:

Post a Comment