Monday, 12 June 2017

Inter faeces et urinam nascimur

Heri surrexi bene mane, ut soleo, et ivi ad latrinam. Infeliciter certior facta sum aquam non posse fluere ad sordes proluendas. Ut verbo theodisco utar, latrina mea erat (atque adhuc est) kaputt, quam ob rem minime licet mihi ea uti. Fortasse requiritis, et recte, quidnam fecerim, quoniam difficile est sine latrina vivere. Arcessivi plumbarium; nolo 'artificem plumbarii' scribere, nam ineptissimus videbatur. Cum nequivit latrinam restituere in pristinum statum, tum aliam partem balnei coepit destruere manibus inscitis. Eum igitur dimisi, attamen necesse fuit mihi pecuniam solvere debitam.

Irata quaesivi dominum, a quo aedes conduxeram, sed nusquam die Solis inveniri potuit. Quapropter ad patrem litteras misi ut ei haec omnia, quae mihi miserimmae acciderant, tradere auxiliumque ab eo petere. Pater sapienter me monuit ut fugerem ad tabernam, ne in luto immundo, aqua inquinata, faecibusque sordidis diutius versarer.

His auditis, extemplo incepi tabernam idoneam requirere, in qua erant cubicula. Opus autem fuit mihi magno pretio cubiculum conducere, cum iam vesperavisset et non erat mihi locus in diversoriis multis. Quippe huc et illuc cucurri ad cubiculum petendum, quemadmodum Maria et Ioseph quaesiverunt locum ad Christum pariendum. Inveni denique tabernam, ubi pernoctavi, et nunc sedeo in cubiculo scribens hos commentarios. Ecce:


In medio mensae aspici potest liber S. Augustini confessionum. Hoc opus elegi ad legendum, cum opus sit mihi cum viribus corporis tum animi tranquillitate. Hodie debeo domino epistulam mittere de hac calamitate, indigeo enim pecunia ad latrinam restruendam. Ceterum me oportet alterum plumbarium arcessere, qui - ut saltem spero - me certiorem faciat curnam aqua non possit fluere in latrinam proluereque sordida.

Vae mihi! Nunc cum pauper tum tristis sum. Insuper cupio redire domum et ibi habitare, aedes enim meae magnopere mihi placent. Existimo quidem me esse a Deo ludi; bene scitis, si diligenter legitis commentarios a me scriptos, varia genera malorum persaepe ruunt super meum caput. Nihilominus omnia patienda sunt aequo animo, ut Augustinus nos docuit. Cum inter faeces et urinam nascamur, plane videtur vitam mortalium ab initio usque ad finem sordidam esse. Vos igitur precor, amici, ut parvi aestimetis aerumnas et spem retineatis, etiam cum ambuletis per lacrimarum vallem.

No comments:

Post a Comment