Saturday, 3 June 2017

Mersus est Pharao cum curribus suis

Hodie ibo Oxoniam ut festum celebrabo Latinitatis una cum nonnullis amicis discipulisque, qui omnes latine et loquuntur et scribunt. Timeo tamen, ne insciens viam errem, numquam enim ad hoc oppidum iter feci. Spero igitur me esse adventuram ad villam Gueneverae carissimae sine laboribus periculisve.

Nunc prae his commentariis sedeo et nescio quid scribendum sit mihi - non quia materia deest, sed quia cogitationes permultae versantur in mea mente, nec possum inter eas distinguere. Turbatio tumescit in animo; cogito de somniis, factis, dictis. Ceterum nequeo tranquillitatem adipisci, sine qua nemo bene exponit sententias, nam T. vehementer desidero. Iam diu volo colloqui cum eo de amore, est autem, ut iam scripsi, amica ei, quam ob causam metuo ne spernat me. Insuper mihi maxime inhonestum videtur hominem seducere, qui iam coniunctus est alteri feminae. Nihil enim turpius est quam 'concupiscere domum proximi tui'. In suis legibus, Deus etiam haec verba addidit:

nec desiderabis uxorem eius non servum non ancillam non bovem non asinum nec omnia quae illius sunt
*id est, 'proximi tui'.

Me igitur decet - quod facilius est iurare quam facere - deponere amorem, qui in sinu meo nutritur et gradatim crescit. Fateor me posse T. oblivisci, cum domi maneo et conspectum eius fugio. Cum autem eum video, pereo; in flumen fluctuosum delabor et undibus huc illucque trahor. Semper vero ad gurgitem eius faciei revertor, ubi terra firma non invenitur. Immo mergor aquis turbatissimis,  quamquam enim summis viribus conor necessarium spiritum inhalare, imbibo tamen fluctus saevos, qui inundant super caput meum.

Itaque clamo, etiam cum aqua vocem opprimat: "Quis adest, qui me servet?" Et nullum responsum pervenit meis auribus. Luctor contra vim undarum in pestilenti fluvio, sed nemo auxilium mihi praebet. Aspicio T. stantem in litore tenentemque dextera longissimum funem, quo uti potest ad me servandam. Minime autem me morientem animadvertit, nec audeo eum arcessere, sed a turbinibus aquarum ruentibus voror, eoque modo pereo. Quippe timor mortis minus me conturbat quam aspectus amatissimi adulescenti, qui in ripa sicca manet et sinit me suffocari.


No comments:

Post a Comment