Wednesday, 7 June 2017

Stagna inferna

Heu me miseram! Heri, ut soleo, nequivi obdormire. Iacebam diu super lectum cogitans; cum aspexissem horologium paene lacrimavi. Nihil enim peius mihi videtur isto acutissimo morbo, qui vocatur 'insomnia'. Alii morbi enim cruciant aegrotos aperte, sub luce solis; insomnia autem valde insidiosa est. Latet in tenebris et premit fatigatissimos nocte, ne possimus hanc depellere pestem societate amicorum vel etiam labore, remedium optimum hominibus dolentibus. Ceterum censeo hunc morbum esse delendum, cum enim doleo singulis noctibus, quaque die etiam aegroto. Difficile enim videtur legere, discere, scribereque, cum adeo fatigata sim ut aegre me ipsam e lecto sustollam.

Ut verbis Statii utar - qui poeta, ut censeo, laboravit cum viveret sub eodem morbo: Crimine quo merui iuvenis, placidissime divum, quove errore miser, donis ut solus egerem, Somne, tuis? Rectissime disertissimeque scripsit; cum nequeo dormire et video ubique quiescentes, sentio me esse alienam, pravam, insanam. Cum video propinquos dormientes, iis maxime invideo; utinam corpus possim mutare, ut me vigilantem fugiam ad Arcadiam tranquillitatis. Quod minime, ut satis scio, potest fieri; nihilominus sententia haec Petri Gabrielis cantoris optimi saepe in mentem recurrit: Corpus meum est carcer. Irretior quidem curis cogitationibusque, ac quamquam huc et illuc membra verto, nullus patet mihi exitus ad somnum.

Catullus prave scripsit: Nox est perpetua una dormienda. Vae ei, vae omnibus, qui facile obdormiunt! Mehercle erravit. Nox non est perpetua una dormienda, sed perpetua una vigilanda. Sol numquam cadit, at semper moratur prae oculis meis turgidis. Caput depono super torum, pectus tego lineamentis, fenetram operio aulaeis. Lux autem penetrat in cor meum et, quamquam fatigor, nequeo ex manibus angoris animi evolare in mundum alterum, ubi florescunt arbores, ubi oves saltant in rivulis, ubi amatus meus, T., me exspectat arridens.

Minime, minime licet mihi infelicissimae haec feliciora prospicere et digitis trementibus tangere. Immo usque ad adventum Phoebi in suo curru vigilo super lectum. Odi, inquam, noctes, odi silentium, odi atras tenebras, quae liquescunt super me dolentem. Et praecipue, ut verum dicam, odi somnum, qui se praebet omnibus et me relinquit clamantem in vasta solitudine. Nil, ego, nil, fateor, tam malum, iniustum, ac turpe est quam hic morbus, 'insomnia', tartareus! 

No comments:

Post a Comment