Thursday, 13 July 2017

Reventus probationum

Ut bene vos scitis omnes, lectores carissimi, timeo odique probationes, praesertim cum paene earum causa nuper obivi supremum diem. Infeliciter mox debebo probationes subire litterarum graecarum latinarumque, cum in animo habeam studia rerum gestarum deponere ut disco sermones humaniores. Quod consilium mihi perbonum videtur, amo enim linguam latinam, et quamquam patet me esse tironem linguae graecae, nihilominus volo facultatem graece scrivendi legendique augere. Sed verbum istud 'probatio' me capit trementem, sanguinem arripit e nervibus meis, mentemque transfigit sagittis acerrimis.

Benigna quaedam magistra dixit me haud oportere animum sollicitare, nam licebit me litteras latinas discere, etiam si, quod Deus avertat, rursus defuero. Spero autem fore ut optime scribam, ne videar stultissima omnium discipularum, quae umquam super terram vixerunt. (Nec me decet de subterraneis discipulis loqui.) Nihil carior pretiosior est quam fama, quam ob rem maxime cupio existimationem bonam magistrorum adipisci, quod vero facilius videtur dicere quam facere. Io, quid faciam? Heu me timidam. Quaedam acerbitas inest huic vocabulo 'Probatio', cum vulnera mea adhuc sint et aperta et sanguinea. Attamen quicquid faciendum sit faciendum est.

Edepol nunc perrumpunt fines oculorum atque os meum madefaciunt lacrimae invisae. Quas cum sentio fluentes, mecum ita colloquor multis vocibus, quae ex omni parte mei animi surgunt et summa voce clamant:

"A____, desine, noli plangere, fortior sis quam nunc es, ne summa tristitia te iterum vincat."

"At utinam hunc dolorem effugere possim. Minime, minime, quid dico? Nam pugnandum est, ut olim pollicita sum mihi. Quam autem debilis sum ad resistendum! Quis me auxilium fert in his miseriis aerumniisque?"

"Deterge lacrimas et fac ut bene scribas. Minime licebit tibi probationes in perpetuum evadere, quoniam magistra fieri vis. Scribe igitur, puellula, et fortem posce animum!"

Certe conabor timorem deponere, metus autem me reddit hebetem, pigram, vel etiam stupefactam. Domi nunc sedeo, nec audeo limen exire - discendum est mihi, at quo pacto, vos rogo, animum queo parare ad pericula subeunda? Vacuis manibus inimicis resisto; igne munimenta cadunt, vestimenta mea iam sunt omnia exusta, sordida viam salutis quaero, sed nullus portus me orantem accipit. Immo crudelissimi ventus me patefaciunt nudam, conturbatam, trepidamque. Ambulo per ruinas aspicioque calamitates undique ruentes super caput meum. Me prosterno pedibus Fortunae, quae domina saeva supplicationes precesque non audit; pallens Deum appello, sed nulla vox ad meas aures pervenit. Fatigata igitur humi iaceo spectoque excidium mei cordis exterrita malis.

2 comments:

  1. vestimenta mea iam sunt omnia exusta

    ventus me patefaciunt nudam

    Hem… salve, puella! :)

    ReplyDelete