Sunday, 3 September 2017

Ave atque vale

Anno praeterito, mense Septembri, mortuus est meus amicus. Vix credo nos iam unum per annum eo mortuo vixisse, ac hodie facultas scribendi me fugit. Quo enim pacto possum sapientem mentem, animum benignum, ingeniumque optimum huius pueri - 'pueri' dico, nam mortum sibi conscivit ante diem natalem octavum decimum - vobis depingere? Etiam si mihi esset lingua Ciceronis Vergiliive calamus, haud facile sententias exararem ut defunctum sodalem laudarem. Itaque sine arte scribam eulogium breve, ne obliviscar cum sapientiae tum magnanimitatis mortui mei amici.

Natus est parva in insula, medio in maris, ubi sol illuminat densa silvarum cacumina herbasque florentes. Aestus maximus numquam ventibus depellitur, sed in aethere pendet mortalesque cruciat calore. Ilico iacet flumen atrarum aquarum plenam, prope quod stant templa, domus, tabernaeque. Magna turba hominum in foro cotidie congregat, liberique parvissimi titubant in viis. Matres familiae suis cum maritis in hortis viridibus ambulant ac fruuntur spectaculis in theatris circensibusque. Nonnumquam ex alto mittitur imber, qui luit capillos puellarum ludentium demissos floresque caeruleos renovat. Cum tempestates ex nubibus oriuntur, turgescit flumen parvissimaeque naves tremunt vi undarum.

In eo loco, inquam, natus est amicus meus. In tali civitate litteras didicit, puellas amavit, aleamque ludit. Crescit, clamavit, atque apud alios discipulos contionatus est. A magistris laudatus est, iudicio puerorum coronatus, consensu puellarum amatus. Dum has sententias expono, video umbram eius vacua in sella quiescentem. Me appellat clara voce: 'Noli me viventem laudare, amica, sed potius numera causas mortis meae intempestivae.' Cui respondeo lacrimans: 'Utinam, comes, has causas rimare possim! Sed repente mortuus es, nec ullam epistulam - ut solent ii facere, qui se ipsos necant - propinquiis, commilitionibus, amicisve reliquisti. Mortem obivisti, vel potius 'petivisti' dicam, media nocte, cum sumus decepti blandissimis somniis; cum autem sol digito aureo monstravisset tuum corpus, iam - ei mihi! - pallidum exsanguinatumque, furor, maeror, luctusque intraverunt corda spectantium.

Cenanti mihi allatum est pessimum tui exitus nuntium. Minime credidi verbis Claudiae, atque etiam matri dixi, 'Vae puellulae istae, quae insalsum iocum de morte amici scripsit ut me delectaret. Haud placent, ut fateor, tales nugae.' Verum tamen  - quam vehementer me nunc laedit recordatio praeteritorum! - dixit; utinam vero, amice, mentita sit. Si vox adhuc tibi est, si licet mortales cum manibus mortuorum colloqui, si fas est hoc rogare, dic mihi, quaeso, te amabo, quare mortem elegeris. Nihilominus scio me non esse adepturam tuum responsum; fortasse nunc ad me clamas in deserto, at nequeo - ignosce, ignosce - verba tua intelligere. Mors aspera, fata invida, necnon fortuna crudelis nos diviserunt. Tamen spero fore ut ubicumque sis, felix sis; quocumque eas, beatus; quandocumque nos e fenestra caeli aspicias, laetus. Non licet mihi, puer carissime, plura bona quam haec optare.


2 comments:

  1. Condoleo tibi, O amica. Postero anno quoque tale nuntium recepi, at epitaphium non tam eloquenter componi.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Tui etiam commisereor. Ut videtur, dolor eloquentiam gignit.

      Delete